Difor har eg laga meg ei ny liste, mest for min eigen del, men som eg gjerne delar.

Friskt og fint 2010. Legg til om du vil!

Albuma eg elska aller mest i 2009

Bat for Lashes – Two Suns

Bat for Lashes sørga, blandt andre, for lydsporet til sommaren 2009 for min del. Eg hugsar framleis den natta eg sat på buss frå Trondheim til Førde. Fyrste helga i juni. Eg skulle heim til sommarfest, og sleit som vanleg med å sove på bussen. Eg sette på Two Suns, på veg over Strynefjellet, og det føltest så vakkert, så rett. Sola var på veg opp. Det var lenge sidan sist eg var heime i Sogn og Fjordane. Alt føltest perfekt der og då, fordi Bat for Lashes-plata er så stemningsskapande og deilig.

Arctic Monkeys – Humbug

Tredje plata til dei arktiske apene, og for tredje gong trappa eg opp på platesjappa på sleppdatoen. Eg elskar Arctic Monkeys, og heller ikkje denne gongen skuffa dei. Nydeleg plate som har fått køyrd seg på iPoden.

John Olav Nilsen & Gjengen – For sant til å vere godt

Eg trur eg høyrde plata minst ti gonger på veg til og frå New York i september. Han kallast av mange den nye Jokke. Eg gleda meg til plata sidan dagen eg fyrste gong høyrde “Diamanter & Kirsebær”. Og han er definitivt det beste som kom ut av det norske rockeåret 2009. Plata er nydeleg, frå ende til annan.

Passion Pit – Manners

Passion Pit. Hohoho. Grisefett album som har tatt meg med storm i året som har gått. Eg meiner å hugse at Lydverket kalte dei ein vårkåt versjon av MGMT, og den trur eg at eg er med på. Rett og slett fabelaktig frå ende til anna.

White Lies – To Lose My Life

Eg hugsar at musikkprodusentane i P3 kom tilbake frå musikkfestival med tittelsporet frå denne plata. Dei var begeistra, eg vart begeistra. Albumet vart kjøpt, albumet vart spelt. Mykje.

Bon Iver – Blood Bank

Eg oppdaga faktisk fyrst 2008-albumet “For Emma, forever ago” i 2009. Eg har forelska meg i musikken, og Bon Iver er nok eitt av banda eg har høyrd aller mest på i året som har gått. Digg då, at dei slapp ein ny EP, sånn rett etter at eg oppdaga dei.

Andre plater som fengsla meg i 2009:

Eva & The Heartmaker – Let’s Keep This Up Forever
Snasen pop, og det endelege gjennombrotet for Eva og typen.

Röyksopp – Junior
Plata som fekk meg til å byrje betale for Spotify, og som infridde så hardt at eg òg måtte kjøpe den fysisk.

Yeah Yeah Yeahs – It’s Blitz!
It’s Blitz skulle vise seg å bli fyrste Yeah Yeah Yeahs-plata i samlinga mi. Eg meinar å ha lest middelmådige kritikkar. Eg seier fuck det, eg elska plata.

La Roux – La Roux
La Roux har tatt oss alle med storm i 2009, meg inkludert!

Mi personlege Topp 25 frå 2009:

01: Bat for Lashes – Daniel
02: Passion Pit – Little Secrets
03: White Lies – Farewell to the fairground
04: Friendly Fires – Kiss of life
05: Montée – Isle of Now
06: Fleet Foxes – Mykonos
07: Phoenix – Lisztomania
08: Röyksopp + Robyn – The Girl and the Robot
09: Bon Iver – Blood Bank
10: Donkeyboy – Ambitions
11: Mew – Beach
12: Miike Snow – Burial
13: Grizzly Bear – Two Weeks
14: Jamie T – Sticks ‘n’ Stones
15: Jack Penate – Be The One
16: Kråkesølv – Privat Regn
17: Salem – Astronaut
18: Arctic Monkeys – Crying Lightning
19: Grand Island – Angelila
20: Florence + The Machine – Rabbit Heart (Raise it up)
21:  La Roux – Quicksand
22: Owl City – Fireflies
23: Yeasayer – Ambling Alp
24: Jay-Z + Alicia Keys – Empire State of Mind
25: The Temper Trap – Sweet Disposition

Mi “Topp 25 2009″-liste i Spotify

Dette er altså mi personlege oppsummering av musikkåret 2009. Låtane og platene som har gjort meg lukkeleg. Blir eg gira på å lage fleire lister dukkar der kanskje opp ei oversikt med favorittar frå siste tiåret òg. Vi får sjå. Her er listene mine frå 2008, 2007 og 2006.

Her kosar Rune seg framføre den digitale peisen han har fått seg. Vi satte opp ein oljeomn framføre fjernsynet, slik at heile greia skulle bli hakket meir realistisk. Det funka. Eg trudde på det. 

Ørjan skålar i øl. Lukkeleg mett, etter å ha slafsa i seg kjøt frå hodet til fleire sauar. Det er slikt vi kallar good times.

Signe var skeptisk. Asbjørn derimot er sjølve initiativtakaren bak skoltelaget. Han fiksar skoltar, han kokar skoltar, han kan skoltar. Dyktig kar. Kan definitivt bli noko innanfor skolteindustrien om han vil. 

Eg tok bilete av både Geir Ove, Jo og Kim òg. Men mobilkameraet mitt er ikkje alltid på lag. Lite å skryte av sånn kvalitetsmessig. 

Ellers hadde eg publisert til fingrane blødde. 

Eg møtte forresten andre folk i jula òg:

Her ser du nesten Stian til venstre. Og så Ole. Og Leif då. Leif som har budd eit halvt år i amerika, og som titt og ofte viser oss korleis folk der borte poserar på fotografi. Stilig!

Her er Geir Ove og Tore òg. Tore har lagt att eit brettspel heime hjå meg. Eit dårleg brettspel. Guinness World Records-spel, liksom. Med DVD, som skal lure oss til å tenke “aiaiai! FANCY!” i staden for “gud, dette går tregt.”

Førde i jula er awesome. Rett og slett suverent. Det er så deilig å vere heime. Så deilig at eg blir litt til.

Godt nytt år, du! 2010 blir nice!

Bygården som låg nede på tiande var visst under konstant overvåking. Rykta gjekk om narkotikaverksemd, men vi merka ingenting til det. Vi var eigentleg ikkje så mykje heime i leiligheita.

New York var herleg varmt. Det var vêr for t-skjorte. Det var luksus og glede. Eg feira bursdagen min i the big apple. Bursdagsgåva frå Katrine var ein liten session hjå ei spåkone som kunne fortelje meg at 2010 ville bli eit sjukt bra år for meg. Og så ville november i år bli bra, og så måtte eg reise meir. Få utløp for følelsar. Ho foreslo Hawaii. Og så fekk ho ein telefon undervegs frå nokon som lurte på når ho skulle heim. Bra greier. Eg tykte det var sjukt gøy.

Vi vitja óg Coney Island. Om du tek t-bana ca 30 minutt frå Manhattan og langt, langt inn i Brooklynland, dukkar du plutseleg opp i noko som minna meg veldig om Brighton. Eit slags minisyden. Visstnok styrt av russisk mafia, og veldig stusseleg utanom sesongen. Vi vasa rundt på den lokale strandprominaden, og ut på piren. Møtte ein hyggjeleg fyr som var venn med alle uteliggjarane og fiskarane der. Denne kvelden var ganske varm og ganske roleg. Det tek visst av på Coney Island sommarstid, og så døyr det brått på hausten. Alle bodene, med stygge skilt fulle av skrivefeil var stengd, men frå langt vekke kunne vi høyre svak dur av det siste frå Miley Cyrus.

Vi skulle på Ida Maria-konsert òg. Men ho måtte jo avlyse USA-turnèen den dagen ho skulle spele i New York. Fekk oppleve Little Boots og Ladyhawke og sånn då. Det var litt stas. Katrine tykte Ladyhawke var grusomt, og eg kan vel til ei viss grad vere einig i at energinivået til New Zealandjenta var frykteleg labert.

Med nydeleg vêr vart det sjølvsagt òg henging i Central Park. Og så handla eg sjukt masse. Sist eg var i New York tykte eg Brooklyn var skummelt, mest fordi eg var redd for å bli skutt av forbikøyrande bilar. Har sett så mykje skummelt og Brooklynrelatert på film, veit du. Denne gongen derimot, med Katrine som seriøs NY-guide var det slett ikkje skummelt. Oppdaga òg kor bra den nedre delen av Manhattan er. Fekk nesten angst av kaoset på Times Square, og trivdest godt nede i East Village og Soho og Lower East Side og alle dei plassane der. Har framleis, etter to besøk, null kontroll på kva områder som er kor.

Men, hei! Sjekk bileta frå turen då du:

Sjekk fotoalbum frå New York her

Med det å flytte til Oslo har jo òg denne bloggen døydd. Eller, den har jo aldri vore spesielt aktiv. Men no har den liksom flata totalt ut. Når eg endeleg får flytta inn i min nye leiligheit i løpet av neste veke, kan det jo hende den blir superaktiv. Eg veit ikkje om eg trur det.

Førebels står alt eg eig, untatt kleda mine og vekkarklokka mi på rommet mitt i Trondheim. Eg bur i ein “leiligheit” i Nydalen. Midlertidig. Det er som eit halvvegs gjennomført hotellrom. Der er kokeplater, men ingenting å koke med. Der er liksom reine handklede og nokon som vaskar. Dei berre vaskar frykteleg dårleg. Omtrent ikkje.

Og så er der tydlegvis lenge sidan sist nokon budde der. Dei skrudde likegodt av sikringa, og lot kjøleskapdøra stå att. Så inni der luktar det grusomt. Eg har bestemt meg for at eg ikkje kjem til å vaske det, sidan dei som leiger ut virkar smått ubrukelege.

Men no skal eg ikkje bu der så mykje lengre, så eg burde jo ikkje orke å klage, men så gjorde eg det. Beklager.

I New York skal eg henge på Manhattan, gå mykje, drikke ein del øl, ete usunn mat, handle. I hovudsak nyte livet.

Og så reiser eg heimatt onsdag 23. Eller, eg reiser onsdagen, men er framme fyrst torsdag føremiddag. Og då er eg framme i Oslo, ikkje Trondheim. For då brakar det laus med Radiodager i hovudstaden. Mellom anna skal årets Prix Radio-prisar delast ut. Eg er faktisk nominert heile tre gonger. Ikkje at eg trur eg har større moglegheiter til å vinne. Eg trur faktisk ikkje eg tek heim ein einaste pris. Men fest og moro, det blir det garantert – og det gler eg meg til!

Når eg forhåpentlegvis har komt meg gjennom Radiodager utan jetlag og med reine klede, ryktast det at Mathias og Bente skal arrangere innflytting/bursdagsfest. Det kjem nok til å ta greitt av i ei leiligheit eit stykke utanfor Oslo sentrum den laurdagskvelden. Eg håpar dei har overnattingsplass til meg.

Så er det heimatt til Trondheim søndagskvelden, og tilbake på jobb mandag. Men eg skal berre jobbe til onsdag, for på torsdag er det kanalsamling for heile P3. Seminar og sosialt samvære tre dagar til ende, det har eg trua på!

Og då har det jo blitt oktober. Jøsses.

Då brakar UKA laus her i trønderhovudstaden. Jay-Z kjem. Det skal eg sjølvsagt få med meg. Håpar òg eg kjem meg på Franz Ferdinand og Veronica Maggio. I alle fall.

I oktober håpar eg at eg òg endeleg får tatt meg ein tur heim til Førde. Eg har jo ikkje vore heime sidan starten av juni. Det er på tide no. Og som om ikkje det var nok, skjer der rikeleg med spennande ting i årets tiande månad.

Eg har rikeleg å sjå fram til. Den hausten her kjem til å gå fort, og snart er det jul.

Så eg fekk meg ein kopi, på releasedatoen for plata. Og det fekk eg meg denne gongen òg, gitt. “Humbug” kom ut i dag, men det var like før eg lot vere å gå til anskaffelse av eit fysisk produkt.

For eg har byrja tvile på om eg vil halde fram med å kjøpe cd-plater. For dei tek opp plass, og eg legg dei jo berre rett inn på macen uansett. Rett over midnatt i natt vart eg sugen på å sjekke ut “Humbug”, og prøvde å finne denne på iTunes, og i mp3-butikken til Platekompaniet. Men ingen kunne tilby ein lovleg, digital kopi av den nye plata til dei unge britane som leverte så deilig på Øya for ei god veke sidan.

Så då traska eg heller på butikken i kveld. Raska plata ned frå hylla, og traska mot kassa. Og det føltest godt, å nok ein gong handle ein fysisk kopi av ei plate eg ikkje har høyrd, men som eg har ståltru på vil innfri mine forventningar. Dermed er eg nok ein gong i beit, om kor vidt eg vil slutte å kjøpe plater.

Wolfgang har skrive litt om dette med cd-plater og sal vs. leige på P3-sidene i dag faktisk. Eg er usikker på korleis eg skal konsumere musikk i framtida, men nett no følast det veldig godt å ta fyrstelytten på ny Arctic Monkeys-plate som eg har kjøpt, og fått fysisk, i bærepose med kvittering, i ein ekte butikk.

Donkeyboy tok kvelden vidare, og eg frykta at det kunne bli frykteleg dårleg. Men det vart det slett ikkje. Donkeyboy beviste at dei har fleire gode låtar, og gjorde ein dugande innsats live.

Etter Donkeyboy traska eg vidare til konserten til The Bronx. Tommy var i siget, eg vart reve litt med. Til regnet kom. Eg fekk ordna meg ein poncho, men hadde blitt passe våt. Og eg mistenkjer at den væten som vart verande i kleda mine utover onsdagskvelden er grunnen til forkjølelsen eg er midt i no.

Det er nesten stygt å seie det, men Band of Horses tok ikkje like mykje av som eg håpte det skulle. Eg trur kanskje eg stod på feil plass. Folka rundt var ikkje gira. Rullestolrampa var i vegen. Eg følte det ikkje heilt.

Men då Mew gjekk på scena, derimot. Gud hjelpe kor massivt, voldsomt og fett det var, i det mørkret la seg over Middelalderparken. Gåsehud. Mykje gåsehud!

Torsdagen rakk eg akkurat ikkje Marit Larsen. For andre gong i sommar gjekk eg glipp av ho live. Irriterande.

Men John Olav Nilsen & Gjengen rakk eg! Det var grisefett. Eg spår Bergensgjengen ei lysande framtid, og gler meg til albumet kjem. John Olav er jo òg ein awesome frontfigur. Sjekk denne videoen. Litt tidlegare på torsdagen gjorde dei ei akustisk utgåve av “Hull i Himmelen” for oss i sendinga vår på Youngstorget.

Florence & The Machine leverte varene. Dei hadde litt teknisk trøbbel, men sjarmerte seg greitt unna det med ein vits og godt humør. Plata “Lungs” går hardt i spelaren min.

Og så var det Glasvegas då. Eg har jo sett dei i Trondheim. Ein konsert som vart veldig intim og intens i forhold til hovudscena på Øya. Difor vart nok ikkje skottane sitt show på Øya så spennande for meg. Eller. Eg kosa meg. Men eg har opplevd betre før.

Torsdagen runda av med fantastiske Arctic Monkeys. Javisst, fekk eg sett dei live. Endeleg. Og gud kor digg det var. Skulle ønskje settet var lengre, skulle ønske eg sto heilt fremst. Men ein kan jo ikkje få alt ein ønskar seg her i verda.

Lily Allen. Haha! Ho er så sjukt bra, ho! Og ho starta Øyafredagen for min del. Behageleg avstand frå scena, to øl i handa. Sol og blå himmel. Idyllen var total, stemninga på topp med ein gong!

Eg såg litt av Datarock, som opna knallsterkt med alle hitsa eg ville høyre i fyrste delen av settet. Perfekt, for då kunne eg snike meg bort til andre scena, der Doves spelte opp til lett dans ved vasskanten. God stemning!

Sjekk Datarock live i P3 Sommer frå Youngstorget her:

Asher Roth var neste ut. Det starta så ufatteleg dårleg. Eg mista heilt trua. Men så skjedde der noko. Det dårlege standupshowet gjekk over i musikk, publikum var i form. Eg hadde øl, eg putta øla i vêret under “I Love College”. Gode greier.

Gode greier var derimot ikkje Madness. Gud kor trasig. Vi gjekk.

Og vi kom tilbake seint på laurdagen. For det regna kraftig. Eg rakk å sjå Beirut. På førehand spådde eg dette til å bli magisk, og høgdepunktet på Øya. Det vart diverre ikkje magisk. Det vart heilt ok, og eg vart skuffa. Heldigvis leverte Røyksopp varene til dei grader på same scena litt seinare, med Robyn, tilogmed! Goodtimes – god veke. Alt i alt har Øya vore nydeleg i år.

Beirut får eg prøve å få med meg att ein anna gong. I ei mindre setting, og med lit meir glede og entusiasme frå scena.

Men:

Når eit litt over halvfult Rockefeller hoppar opp og ned, og ropar “FUCK JAY-Z”, meiner alle det? Syns alle folka i lokalet at Jay-Z har lite å fare med? At The Game produserar feit musikk, medan Jay-Z berre er gammal og skrøpeleg?

For det heile starta med litt “fuck jay-z-allsang”.

Publikum skal ha for entusiasmen då. Herregud, dei var i slaget. Men eg tvilar på at samtlege spyttar på og brenn Jay-Z-platene sine.

Og så fekk vi jo litt Michael Jackson-hyllest. Nesten 15 minutt av det, faktisk. Ein av dansarane til Madonna, som jo er i byen, tok scena. Og på scena stod allereie omkring alle damene i lokalet. For han The Game, eller Gamisen, som eg kallar han frå no av, hadde invitert alle damene på Rockefeller opp på scena.

Kosleg.

Vidare fekk vi litt ymse. Eg venta jo på “Hate It Or Love It”. Den kom den. Eitt minutt av den. The Game drog eit vers og eit refreng, før han hoppa over i noke vas eg var mindre interessert i. Kjipt, for der var gåsehuda på gang, faktisk. Publikum var jo i ekstase.

Etterpå gjekk det slag i slag. Halvfulle Rockefeller kokte under “My Life”, og så ville Gamisen og vennane hans at alle skulle vere med på afterparty… På Jessheim. Etter at Game gjekk av scena stod kompisane att, og meinte at alle jentene som ville på afterparty skulle komme bort til scena. Gutane som ville på afterparty, derimot, vart bedne om å kjøpe The Game-t-shirts i gangen. Haha!

Eg klarte, i søvne, å stå opp, gå bort til vekkerklokka, skru den av, for deretter å sove til 09:44. Eg rakk ikkje toget i det heile. Eg la òg merke til at telefonen hadde låst seg i løpet av natta. Eg tok ein kjapp omstart, og der dukka det opp nokre meldingar og 2-3 telefonsvararbeskjedar. Eg måtte ringje tilbake. Det tok visst litt tid, og før eg visste ordet av det var klokka bikka 10. Og neste tog gjekk 10:43. Eg hoppa i dusjen, hoppa utatt, og var i ein taxi litt før halv 11. Eg kom til Oslo S 10:41, og skulle prøve å få henta ut billetten. Det gjekk ikkje smertefritt, og før den var skrive ut hadde toget gått.

Så då måtte eg vente endå ein time.

Men eg kom meg til Tønsberg, og hyggjelege Kathrine frå distriktskontoret til NRK der tilbaud seg å møte meg på togstasjonen. Eg kom meg i studio, fekk gjennomført fire timar sending. Fekk besøk av Real Ones, The Wombats, og fekk gjort opptak med Thom Hell til dagen etter. Folk var så hyggjelege. Banda var hyggjelege, alle på NRK-kontoret var hyggjelege. Arild spanderte ei øl på meg då eg kom meg opp på området. Håkan Hellstrøm leverte varene, det same gjorde BigBang. Eg storkosa meg, og opplevde festivalomårdet og festivalen i seg sjølv som magisk, der området låg bada i låg sol. Og då eg gjekk heilt opp på toppen hadde eg plutseleg nydeleg utsikt til ein raud og oransje solnedgang. Fantastisk!

Fredag kom Benedicte heile vegen frå Oslo. Ho ringde meg klokka 10 og kunne melde at ho kosa seg på roadtrip, hadde proppa seg full av bakevarer. Ho høyrdest ut til å ha ein god start på dagen. Det fekk eg òg, etter trippel espresso med ekstra vatn på 7 11.

Sendinga var fullstappa. Benedicte skulle henge på området, Thom Hell spelte akustisk, Lydverket serverte nydeleg spanderer-lyd med Håkan Hellström, Pony The Pirate kom på besøk, Beate vann pass til Malakoff, Ann Kristin lærte seg kampsport. Eg hadde ikkje eitt einaste dødpunkt i løpet av fire timar. Det var non-stop, sola skein. Lykke.

Laurdagen kom, det gjorde regnet òg. 100 kroner for paraply i hotellresepsjonen ( den vart øydelagd søndag ettermiddag). Eg fekk intervjuavtale med Kaiser Chiefs, og med Ash. Eg jobba litt på NRK, og tenkte eg skulle få meg litt middag før fyrste intervju. 30 minutt venta eg, på den lokale pizza/pastarestauranten før eg vart betjent. Men det gjekk bra, for når eg fyrst fekk menyen gjekk alt veldig fort. Eg prata med Ash. Hyggjelege karar som rosa Bygdalarm-festivalen opp i skyene. Dei hadde fått lov til å liggja etter ein båt i tau, og trudde dei hadde vorte brukt som sharkbate. Eg sa der var ikkje mykje shark å skryta av her til lands. Dei vart letta. Kaiser Chiefs var neste ut. Eg fekk beskjed om å komme meg opp på området så fort som råd var. Eg kom meg opp, kjøpte regnponcho. Den kosta 10, men eg fekk den for åtte. Gutungane som selde desse var enten veldig snille, eller så hadde dei berre funne ei kasse med ponchos ein plass, og var keen på å drive business. Eg klarte sjølvsagt å rive i stykker ponchoen før eg fekk den på meg, i rein panikk over å kanskje vere for seint ute. Eg heldt på å tryne i gjørma, men kom meg inn backstage. Nick og Nick (eller Peanut, som dei kallar han) frå Kaiser Chiefs venta i eit hyggjeleg lite telt, med ein fin, gamal sofa, og bilete på veggen. Dei var hyggjelege, og avslørte at Jazzy Jeff & The Fresh Prince er det beste av all sommarmusikk, og at dei tykte Tromsø var amazing. Der var visst lyst klokka 2 på natta. Sjukt, sa karane.

BigBang på scena. Foto: Arild Marthinsen

Eg var klissvåt. Hadde skoa mine vore ein båt hadde mannskapet evakuert for lenge sidan. Eg var i ferd med å bli smått grinete, men tok eit par opptak med festivalgjengerar. Eg spurde 7 forskjellige grupper med menneske om ikkje regnvêret satte ein dempar på stemninga. Det gjorde det ikkje. Absolutt ikkje. Alle var i godt humør. Eg kjente at eg vart i godt humør sjølv, av at alle andre var glade. Eg kasta meg i ein taxi til hotellet, ba sjåføren la takstameteret gå, sprang inn, la frå meg utstyret, sprang ut att, tok taxi oppatt til festivalen, og rakk å sjå Bob Hund gå av scena. Eg fekk sjå Ash spele på scena heilt øvst, ytterst, ved sjølve Slottsfjelltårnet. Og der stod dei, framføre eit engasjert publikum, mot ein mørk og skummel himmel, og berre kasta hitsa sine mot oss med voldsomt engasjement. Gåsehud då dei fyrte opp Shining Light, Burn, Baby, Burn og Return of White Rabbit. Stephan frå Lydverket kosa seg òg. Vi drakk meir pils, og kom oss heilskinna ned til hovudscena og konsert med Kaiser Chiefs. Det byrja tregt og seigt, men frå Ruby og utover verka det som både bandet og samtlege i publikum kosa seg veldig. Stemninga var total, og søla betydde ingenting. Slottsfjell var bra greier, og eg har hatt ei super helg!