Det fyrste fyrst:

Søndag fjerde juli feira vi amerikansk nasjonaldag ved å setje ut på roadtrip til Bremangerlandet. Eg, Tore, Leif og Jo. Kvifor ikkje? Det er jo fint der ute, og søndagskvelden låg open som ei tom bok. Vi kom oss med siste ferja, og fekk matservering på Knutholmen ein time etter at kjøkkenet eigentleg hadde stengt. Good times, indeed!

Når natta fall på var det berre timar att til Jo skulle på jobb i Svelgen. Det passa jo glitrande, sidan vi likevel måtte køyre innom på veg tilbake til Førde.

Eg fotograferte det heile, og du kan sjå på det her!

Førre veke tok eg, Tore, Leif, Ørjan og Geir Ove turen til Praha. Der har aldri vore så hett før, sa resepsjonist Ivan på hotellet vårt, medan han tørka svette frå panna og beklaga den streikande airconditionen. Eg har lært at ein ikkje skal klage på varme, når Norge er så kaldt som det er, og difor gjorde eg heller ikkje det. Eg naut god mat og godt øl i staden. Og så kika eg rundt i byen. Litt. Men som du ser på bileta, mest godt øl, god mat og god stemning!

Fotografi frå Praha her!

Eg klarte, i søvne, å stå opp, gå bort til vekkerklokka, skru den av, for deretter å sove til 09:44. Eg rakk ikkje toget i det heile. Eg la òg merke til at telefonen hadde låst seg i løpet av natta. Eg tok ein kjapp omstart, og der dukka det opp nokre meldingar og 2-3 telefonsvararbeskjedar. Eg måtte ringje tilbake. Det tok visst litt tid, og før eg visste ordet av det var klokka bikka 10. Og neste tog gjekk 10:43. Eg hoppa i dusjen, hoppa utatt, og var i ein taxi litt før halv 11. Eg kom til Oslo S 10:41, og skulle prøve å få henta ut billetten. Det gjekk ikkje smertefritt, og før den var skrive ut hadde toget gått.

Så då måtte eg vente endå ein time.

Men eg kom meg til Tønsberg, og hyggjelege Kathrine frå distriktskontoret til NRK der tilbaud seg å møte meg på togstasjonen. Eg kom meg i studio, fekk gjennomført fire timar sending. Fekk besøk av Real Ones, The Wombats, og fekk gjort opptak med Thom Hell til dagen etter. Folk var så hyggjelege. Banda var hyggjelege, alle på NRK-kontoret var hyggjelege. Arild spanderte ei øl på meg då eg kom meg opp på området. Håkan Hellstrøm leverte varene, det same gjorde BigBang. Eg storkosa meg, og opplevde festivalomårdet og festivalen i seg sjølv som magisk, der området låg bada i låg sol. Og då eg gjekk heilt opp på toppen hadde eg plutseleg nydeleg utsikt til ein raud og oransje solnedgang. Fantastisk!

Fredag kom Benedicte heile vegen frå Oslo. Ho ringde meg klokka 10 og kunne melde at ho kosa seg på roadtrip, hadde proppa seg full av bakevarer. Ho høyrdest ut til å ha ein god start på dagen. Det fekk eg òg, etter trippel espresso med ekstra vatn på 7 11.

Sendinga var fullstappa. Benedicte skulle henge på området, Thom Hell spelte akustisk, Lydverket serverte nydeleg spanderer-lyd med Håkan Hellström, Pony The Pirate kom på besøk, Beate vann pass til Malakoff, Ann Kristin lærte seg kampsport. Eg hadde ikkje eitt einaste dødpunkt i løpet av fire timar. Det var non-stop, sola skein. Lykke.

Laurdagen kom, det gjorde regnet òg. 100 kroner for paraply i hotellresepsjonen ( den vart øydelagd søndag ettermiddag). Eg fekk intervjuavtale med Kaiser Chiefs, og med Ash. Eg jobba litt på NRK, og tenkte eg skulle få meg litt middag før fyrste intervju. 30 minutt venta eg, på den lokale pizza/pastarestauranten før eg vart betjent. Men det gjekk bra, for når eg fyrst fekk menyen gjekk alt veldig fort. Eg prata med Ash. Hyggjelege karar som rosa Bygdalarm-festivalen opp i skyene. Dei hadde fått lov til å liggja etter ein båt i tau, og trudde dei hadde vorte brukt som sharkbate. Eg sa der var ikkje mykje shark å skryta av her til lands. Dei vart letta. Kaiser Chiefs var neste ut. Eg fekk beskjed om å komme meg opp på området så fort som råd var. Eg kom meg opp, kjøpte regnponcho. Den kosta 10, men eg fekk den for åtte. Gutungane som selde desse var enten veldig snille, eller så hadde dei berre funne ei kasse med ponchos ein plass, og var keen på å drive business. Eg klarte sjølvsagt å rive i stykker ponchoen før eg fekk den på meg, i rein panikk over å kanskje vere for seint ute. Eg heldt på å tryne i gjørma, men kom meg inn backstage. Nick og Nick (eller Peanut, som dei kallar han) frå Kaiser Chiefs venta i eit hyggjeleg lite telt, med ein fin, gamal sofa, og bilete på veggen. Dei var hyggjelege, og avslørte at Jazzy Jeff & The Fresh Prince er det beste av all sommarmusikk, og at dei tykte Tromsø var amazing. Der var visst lyst klokka 2 på natta. Sjukt, sa karane.

BigBang på scena. Foto: Arild Marthinsen

Eg var klissvåt. Hadde skoa mine vore ein båt hadde mannskapet evakuert for lenge sidan. Eg var i ferd med å bli smått grinete, men tok eit par opptak med festivalgjengerar. Eg spurde 7 forskjellige grupper med menneske om ikkje regnvêret satte ein dempar på stemninga. Det gjorde det ikkje. Absolutt ikkje. Alle var i godt humør. Eg kjente at eg vart i godt humør sjølv, av at alle andre var glade. Eg kasta meg i ein taxi til hotellet, ba sjåføren la takstameteret gå, sprang inn, la frå meg utstyret, sprang ut att, tok taxi oppatt til festivalen, og rakk å sjå Bob Hund gå av scena. Eg fekk sjå Ash spele på scena heilt øvst, ytterst, ved sjølve Slottsfjelltårnet. Og der stod dei, framføre eit engasjert publikum, mot ein mørk og skummel himmel, og berre kasta hitsa sine mot oss med voldsomt engasjement. Gåsehud då dei fyrte opp Shining Light, Burn, Baby, Burn og Return of White Rabbit. Stephan frå Lydverket kosa seg òg. Vi drakk meir pils, og kom oss heilskinna ned til hovudscena og konsert med Kaiser Chiefs. Det byrja tregt og seigt, men frå Ruby og utover verka det som både bandet og samtlege i publikum kosa seg veldig. Stemninga var total, og søla betydde ingenting. Slottsfjell var bra greier, og eg har hatt ei super helg!

Ein lokal fiskar henta oss laurdag morgon klokka 10. Han hadde visst plass til 25 personar i båten. Det var i alle fall det han hadde sagt til Bente. Båten var likevel veldig full då fem personar og to hundar hadde tatt plass. Og så hadde vi med oss grillmat og øl då, for fleirfoldige tusen.

Vi kom oss til, og over på andre sida av øya. Til det forlatte fyret, heilt ute på kanten. Sola strålte frå blå himmel, bølgjene skvulpa og vinden blafra forsiktig. Forbi oss segla det båtar med menneske som såg ut til å nyte laurdagen like mykje som oss. Vi fann oss til rette i fyret. Vi fekk satt igang kjøleskåpet, vi fann hagemøblane, og Sandra kopla opp Tivoliradioen sin. Og der var vi, laurdag føremiddag i godt selskap, på eit gamalt fyr som bada i sol.

Timane gjekk fort, første øla var tømt, sola hadde flytta seg nesten rundt på andre sida av fyret. Sandra og Bente kommenterte at både eg, Ørjan og Mathias hadde blitt veldig raude i kjakane. Og vi fann ut at ingen hadde tenkt på å ta med solkrem.

Men det sette ingen dempar på stemninga. Vi fyrte opp grillen og lessa i oss godt stekt kjøt og litervis med tilbehør. Fleire ølboksar vart tømde, tivoliradioen til Sandra fekk køyrd seg sopass at den gjekk tom for batteri.
Og då den gjekk tom for batteri kom vi på at det hadde vi heller ikkje med oss.

Men trur du ikkje der stod ein cd-spelar på kjøkkenet?
Joda. Den gjekk tilogmed på straum.

Kvelden kom, sola gjekk ned og vi flytta oss inn i det stilige fyrtårnforma uthuset, kvar vi hadde panoramautsikt og varme.
Melodi Grand Prix var godt igong, og vi måtte sjekke korleis det gjekk. Vi fann til slutt svensk radio som overførte finalen. Stemninga steig, og vi testa ut drikkeleiken der du supar av øla kvar gong nokon syng falskt eller modulerar. Der måtte jo brått supast litt då Rybak’en song òg.

Vi flytta oss etterkvart inn i stova på fyret, slik at vi tydlegare kunne høyre kva som skjedde i Grand Prix. Svensk P4 stod på full guffe i det Noreg fekk sine første tolv poeng. Mathias måtte halde i antenna, for dekninga var ikkje på topp. Og Mathias heldt fast han, til vi hadde vunne Eurovision Song Contest, og Alexander Rybak drog låta si endå ein gong. Og jammen hadde det blitt nasjonaldag òg, sidan sist vi såg på klokka.

Vi feira både norsk siger og nasjonaldag med bålbrenning ute på berget. Stemninga var på topp!

Og det var den søndag morgon òg. Ørjan laga kaffi som vi kosa oss med i sola. Grillen vart fyrt opp nok ein gong, og kilovis med kjøt vart nok ein gong ete medan sola skein og båtane segla forbi med norske flagg.

Eg kunne godt vore der ein dag til. Heile helga var rett og slett awesome, sjølv om vi berre hadde utedo.

Eg har lagt ut nokre fotos frå turen. Du kan sjå dei her.

Hotellrommet var grisefint. Vi oppgraderte til ei fin lita suite for 15 dollar ekstra. Småpengar!

Fredagen kom, Vancouver såg pent ut. Humøret var godt, to øl før klokka to. Vi stakk opp på UBC, skulen Ole går på. Fant han til slutt, etter iherdig leiting og misvisande vegbeskriving. Vi fekk digg omvisning på campus, og så reiv vi i litt kinamat.

Vidare gjekk fredagskvelden ein kjapp tur innom den særs udekorerte hybelen til Ole. For all del, kvite veggar er fint det.
Deretter gjekk turen til ein lokal pub. Ein pub så lokal at folk gjerne tok med hunden når dei var keen på ei øl. Ei dame som hadde budd i Stavanger var visst stamkunde der, og det var synd sa folk, at ho ikkje var der denne kvelden. Ho likte visst å prate norsk.

Laurdag fann eg, Jo og Leif oss ein stamkafè. Det skulle vise seg at vi kom til å ete frukost der kvar dag. Digg plass rett ved hotellet. Og denne første dagen kom vi i prat med ein servitør frå Tyskland. Ho hadde flytta vekk eit år for å jobbe, men tykte løna var heilt forferdeleg dårleg. Ho hadde ikkje råd til å drikke seg full ein gong, sa ho. Rett etterpå skulle ho riktignok plutseleg ut mandagen etterpå, og lurte på om vi ville treffast då. Ho fekk mailadressa mi, for ho hadde ikkje pengar på mobiltelefonen sin, og eg tenkte at det kanskje var dumt å gje ho gmail-adressa. Ho tok aldri kontakt.

Ole kom til sentrum. Vi tok turen til Granville Island og marknaden der. Folksomt, mykje måker. Valentines day. Eg fekk assosiasjonar til romantiske komediar der mannen alltid sjarmerar dama i senk på den lokale fiskemarknaden grytidleg på dagen. Sånn bortsett frå at dette var ettermiddag, slett ikkje romantisk og så var der ikkje overvekt av fisk heller.

Men det var hyggjeleg, altså. Ein triveleg marknad.

Søndag gjekk turen til Stanley Park. Ole hevda den var mykje større enn alle andre parkar eg har vore i. At den lett slår Central Park i New York og Hyde Park i London. Og det hadde han jammen rett i. Gigantisk park. Det hadde tatt ein god arbeidsdag å sjekke ut heile. Vi fekk med oss litt skog og vatn, gangveg, utsikt til the Vancouver Skyline, akvariumet som berre eg ville betale pengar for å sjekke ut. Og så satte vi tydlegvis av tid til å sjå på totem poles. Eg hatar slike. Dei ser så grusomt skumle ut.

Mandagen gjekk fort unna. Trasking i sentrum. Eg kjøpte ei bukse. Det var ein fin dag i Vancouver. Då det var på tide med middag fann vi ein triveleg pub. God mat, billeg øl, fin musikk. Vi vart verande der utover. I Canada er det visst pitchers som er in. Det kunne Ole fortelje. Om fleire enn ein person går ut, så skal det spleisast på store mugger med øl. Greitt for meg.

Tysdag måtte Leif reise heim. Skulen kalla heime i Trondheim. Jo besøkte slekt, eg og Ole sjekka ut piren på hamna, drakk kaffi, og var plutseleg i den mest kriminelle bydelen. Når du går forbi ein mann i 80-åra som prøvar å kjøpe hasj av ein tenåring i hettegensar… Då har du gått feil, meinar eg.
Det skumle strøket var heldigvis bittelite, og brått var der berre velstand att. Gresk middag, god stemning.

Onsdag tok eg og Jo turen til Seattle. Eit lite døgn der før heimreise måtte jo rett og slett vere bra for sjela.
Seattle er litt som New York, berre utan alt det kjekke. Det er i alle fall intrykket eg fekk etter eit døgn. Det starta bra då, med fråtsing i sjukt god mat på ein restaurant eg ikkje hugsar namnet på nett no. Men dersom du skal til Seattle, så rop ut. Eg tok med eit rabattkort derifrå. 4 turar til, så får du noko. Usikker på om det er gratis middag, men noko er det.

Vi sjekka ut byen, som ikkje eigentleg var sånn sjukt stor. Og Seattle tok kvelden tidleg. Eg prøvde å få tak i mat rundt midnatt. Ingenting var opent, sånn utanom ein sushirestaurant eit par blocks up. Greitt uaktuelt.
“The Lion Bar er alltid open”, sa dei. “Om det ikkje er ein dag med frykteleg dårleg business, då.”
Denne onsdagen var ein slik ein.

For torsdagen fekk eg ein lapp med fem turisttips av ei hyggjeleg dame på ein pub. Vi måtte sjekke ut the Seattle Underground. Byen er jo bygd oppå ruinane av ei gammal utgåve. (“We’re fucked if there’s an earthquake”, sa dama. Eg lo. Ho lo ikkje.)
Vi måtte sjekke ut marknaden, vi måtte ta ein ferjebåt til Ban Brudge Island(?). Då eg dagen etter spurde respesjonisten på hotellet om kvar vi fann denne undergroundtouren, meinte han at vi absolutt ikkje burde bruke pengar på den. Det var skikkeleg drit, meinte han, og viste teiknet der tommelen vender ned. Så då droppa vi det.

Men marknaden var skikkeleg bra, sa han. “They are like throwing the fish and stuff…”
Vi trudde på han, og gjekk til marknaden. Og marknaden var ikkje særleg mykje meir spennande enn bodene som stiller seg opp i Førde sentrum under folkemusikkfestivalen kvar sommar. I’ve seen it all before. Men vi fekk oss frukost etterkvart. På ein diner. Eller. Hamburger, fries, milkshake, diet coke. Det er jo ikkje frukost. Det er fett. Og det var digg.

Vi traska rundt i sentrum, vi fann til slutt fergebåtane, men då var klokka sopass at vi måtte droppe det òg. Det var på tide å vende nasa heimover til Trøndelag. Nedsørpa og regntungt då vi kom heim, sjølvsagt.

Men turen, den var grisedigg! Eg har hatt ei herleg veke på ferie. Og eg har tatt bilete.
Dei ser du her!

I år stod Real Ones, Morten Abel og Raga Rockers som headlinerar. Eg gledde meg mest til Real Ones, men gjekk glipp av konserten deira sidan eg hadde det så koseleg på vors, sjå berre her.

Vidare vart det allsang og glede til Morten Abel, sjølv om eg trudde han var død som artist for lenge sidan. Det var verre med Raga Rockers. Det var tafatt og keisamt, og publikum brydde seg ikkje. Ingenting stemte når headlinerane spelte.

Men då er det jo fint, at folket er der like mykje for å treffe andre, som for å sjå ulike band opptre. NRK Sogn og Fjordane har bilete frå Sommarfesten, og eg har bilete frå vorspielet i hagen min.

Hostellet vårt, låg heilt på andre sida, så vi heiv oss kjapt på ein buss, og vart kjapt introdusert til krasse svingar, bratte bakkar, og generelt sett ein køyrestil og eit vegnett som ga meg ein liten følelse av å vere tilbake i Sogn og Fjordane. Men, bussturen gav oss òg eit innblikk i den vakre naturen. Det flotte havet, engene, dyra som beita, villkaninene, dei små tettstadane, med flotte hus, og trange, sjarmerande gater.

Vi kom etterkvart til Newport. Største byen på øya. Trass i at det første som møtte oss her, var Pizza Hut, tykkjer eg absolutt dette var ein by med stor sjarm. Vi hadde ikkje tid til å utforske no, vi skulle vidare med buss nummer 7, sa bussjåføren vår. Det var berre å vise billetten, så slapp vi å betale på nytt.

Vi venta nokre minutt. Buss sju kom, vi hoppa på, og sette oss til rette, fremst i andre etasjen. Og så hompa vi avgarde, forbi den eine småbyen etter den andre. Her var flotte små hus, midt i skogen, vindmøller ved små, sjarmerande elver. Og her var vegar som fekk meg til å skjøne kvifor alle bussjåførane eg møtte var i godt humør. Kvar dag på jobben må jo vere eit heftig adrenalinkick. Ekstremsport, liksom.

Vi kom oss til Totland Bay. Eller, først køyrde vi forbi, fordi vi ikkje trudde vi var komen til sentrum endå. Men, det var vi. Ein bilverkstad, ein lokal pub, ein minibutikk og litt ymse nisjebutikkar som for eksempel spesialiserte seg på knappar og vevprodukt, var det som møtte oss. Og så ei rundkøyring då.

Eit beskjedent skilt viste oss vegen til hostellet vi skulle bu på. Då vi kom fram var der usedvanleg stengt. Ei dame kom ut, og kunne fortelje at der ikkje opna att før klokka 5. Då var det berre å returnere til sentrum. Målet no, var å få seg eit måltid. Vi gjekk til den lokale puben, kvar dei var i ferd med å stengje. Klokka 3. Vi vart litt oppgitt, og gjekk på leiting etter eit nytt sentrum, med moglegheitar for å få seg noko å ete. Kring ein halvtime seinare, fann vi eit nytt strøk med ymse butikkar. Her fann vi ein pub som såg retteleg triveleg ut, der den låg å bada seg i sol rett over vasskorpa. Men, då vi skulle bestille, kunne dama i baren fortelje at dei skulle til å stengje matserveringa her òg.
Triveleg.

Vi fekk oss etterkvart mat på eit lite gatekjøkken. Deretter tok vi med oss noko å drikke, og sette oss til å sjå på havet, i ein triveleg liten park, rett nedanfor hostellet vårt. Klokka vart kjapt fem, vi sjekka inn, og oppdaga at hostellet var heilt kurrant. Bortsett frå at dei praktiserte laken-sovepose i stadan for vanleg sengety, var her ingenting å klage på.

Vi heiv oss nok ein gong på bussen, medan sola gjekk ned over Isle of Wight. Vi tok turen til Newport. Det var på tide med middag, og utforsking av byen. Vi tok turen til byen sin eldste pub. “The Castle In”. Her åt vi middag, og eg kan vel ikkje skryte av måltidet. Men dama i baren var hyggjeleg, og var litt i lykkerus denne dagen. “Wow. The Rolling Stones is headlining the festival! Wow. Well Rob, what do you think about that”. Ho henvendte seg til ein av stamkundane. Han var lavmælt, truleg alkoholikar, og hadde ikkje fått seg billett. Men det var berre å slappe av, for ho kjende ein som selde billettar til the Isle of Wight festival. Var visst ikkje så gale dyrt heller.

Etter nokre øl, og triveleg samtale tok vi turen heimatt til Totland.

Torsdagen starta med ein tur til The Needles. Attraksjonen låg rett bortanfor hostellet, så vi gjekk dit. Det som møtte oss då vi kom fram, var ein park med mykje kioskar og shops, kvar ein kunne kjøpe alt mogleg rart. Om sommaren vel å merke. Det meste var stengd. Til og med stolheisen som tok deg ned til stranda, slik at du kunne få ein nærare kik på The Needles, var stengd.

Vi tok nokre bilete av the Needles, frå toppen av klippa, før vi fann vegen ned til stranda, kvar vi nok ein gong møtte stengde grinder. Bokstavleg talt. Trappa som førte ned til stranda er under oppussing. Eg torte sjølvsagt ikkje prøve meg på ei trapp som mangla både det eine og det andre. Eg, Henrik og Katrine vart ståande, medan dei andre var nedom ein tur og kika litt.

Etter dette kasta vi oss på bussen att. Vi skulle avstades, til Godshill, omtala i ein reiseguide som “den perfekte postkortby”.
Vi kom fram, og besøkte først smeden sin hage. Sjappa til smeden var visstnok 500 år gamal. Deretter ønskte vi å ta turen til “the Model Village”, kvar modellar av heile Godshill var bygd opp. Det viste seg imidlertid at vi var litt for seint ute. Eit kvarter for seint ute, for å vere eksakt. Litt kjipt var det, å vere for sein, men for all del. Der var mykje å sjå på i Godshill. Mellom anna den store kyrkja med tilhøyrande kyrkjegard, som ruva over byen på toppen av ein åskam.

Etter litt sightseeing tok vi turen til puben “The Griffin”. Denne var til og med omtalt i turistbrosjyra “Pub Walks of Isle of Wight”.
Og det med god grunn. Maten var nydeleg her.

Etter måltidet møtte eg på dei tidlegare omtala turisttips-blondinene. Dei ba oss stikke til Newport, for god stemning utover kvelden. Dei lista opp nokre uteplassar. I tillegg lista dei opp nesten 20 attraksjonar dei meinte vi burde oppleve på øya. Då dei fekk vete at vi berre skulle vere ein dag til, drog dei fram Carisbrooke Castle i Newport, og miniatyrbyen i Godshill. Den måtte vi trass alt sjå, sa dei. Den var nydeleg. “You know. George here builded almost the whole thing”, sa ho eine, og peika på ein kar lengre bak i lokalet. “George? My name is not George”, svarte han. Alle lo litt av dette.

Resten av kvelden gjekk med til god stemning på utestaden Hog’s Head i Newport. Eit lokalt coverband spelte mykje bra. Mellom anna Snow Patrol og Eagle Eye Cherry. Eg var grisedårleg i biljard. Kathrine var hakket betre. Amund likar å tru at han var best.

Fredag sjekka vi ut frå hostellet, og tok turen til Carisbrooke Castle. Etter mi meining eit mykje betre castle, enn det førre eg var på, i Edinburgh, Skottland. Litt av grunnen kan vere at slottet var godt bevart slik det faktisk såg ut, og at der ikkje har tatt heilt av for å lage turistopplegg utav det.

Etter dette besøket, heldt vi fram med å følgje tipset til blondinene på The Griffin, og tok nok ein gong turen til Godshill, og miniatyrbyen der.

Og sidan maten der var så god dagen før, endte vi nok ein gong opp på The Griffin for ein god middag.

Deretter bussa vi tilbake til Ryde. Havnebyen med dei bratte gatene. Her tok vi ein tur på kaffibar, kvar Trøkk følte seg femi og ukomfortabel. “Je like itte dæm hær kæffibaran” sa han.

Deretter tok vi båten heimover. Slitne og trøytte. Alle var einige i at det hadde vore ein fin liten ferie. Eg skal definitivt tilbake til Isle of Wight ein gong.

Sjå fleire bilete frå turen til Isle of Wight

Det viste seg å vere bakdøra inn på ein pub. Vi brydde oss ikkje særleg. Vi måtte på do.

Då vi hadde tømt blæra, oppdaga vi plutseleg det faktum at vi var inne på ein pub, og at der eigentleg var ganske folksomt og triveleg. Difor henta Kathrine resten av gjengen på t-banestasjonen. Vi vart verande.

Så, ei halv øl seinare stoppa musikken, og alle lysa vart skrudde på. Puben var i ferd med å stengje. Eg kom i prat med ei jente frå Canada. Ho heitte Jessie, og visste om opptil fleire gode plassar kvar vi kunne halde fram festen. Dei sa i alle fall det. Ho, og resten av gjengen sa at eg høyrdest ut som om eg var skotsk. Eg trur eg skal ta det som eit kompliment, men er slett ikkje sikker.

Vi gjekk ut av denne puben, og bort og opp ei gate. Vi kom til plassen Jessie meinte var utruleg bra. Ein homsebar. Jessie, som var overtydd om at dette var ein bra plass, kom ikkje inn, fordi ho var jente. Vi andre var litt skuffa.

Det var då ein fyr inpakka i eit pledd tok kontakt. Han tykte vi såg litt skuffa ut. Joda, sa vi. Det var jo ikkje ein slik bar vi var keen på å vitje. Han sa at han var uteliggjar, og at han kunne vise oss beste uteplassen i området for litt pengar.
Mathias sa at dersom han prøvde seg på noko tull, og viste oss eittelleranna dårleg, ja, då skulle han få skikkeleg pryl. Uteliggjaren sa han hadde peiling, og visste godt kor folk tykte det var kult å gå. Vi ga han litt pengar, og eg spurde korleis det var å vere uteliggjar i London. Han svarte eittelleranna om at det var ok, og så viste han oss “The Zoo Bar”.

Og uteliggjaren tok ikkje feil. Her var stappfult, og god stemning. Resten av kvelden gjekk med til synging og dansing. Og ganske stusslege damer som dansa sjølvsikkert på bardisken. Ein slags lavbudsjettversjon av Coyote Ugly. Men for all del. Det var morsomt og triveleg. Og det går rykter om at alle kosa seg. Til og med Miriam og Anne-Kirsti som vitja Kathrine kosa seg. Biletet under viser desse tre laurdag ettermiddag, på t-bana.