Det fyrste fyrst:

Søndag fjerde juli feira vi amerikansk nasjonaldag ved å setje ut på roadtrip til Bremangerlandet. Eg, Tore, Leif og Jo. Kvifor ikkje? Det er jo fint der ute, og søndagskvelden låg open som ei tom bok. Vi kom oss med siste ferja, og fekk matservering på Knutholmen ein time etter at kjøkkenet eigentleg hadde stengt. Good times, indeed!

Når natta fall på var det berre timar att til Jo skulle på jobb i Svelgen. Det passa jo glitrande, sidan vi likevel måtte køyre innom på veg tilbake til Førde.

Eg fotograferte det heile, og du kan sjå på det her!

Førre veke tok eg, Tore, Leif, Ørjan og Geir Ove turen til Praha. Der har aldri vore så hett før, sa resepsjonist Ivan på hotellet vårt, medan han tørka svette frå panna og beklaga den streikande airconditionen. Eg har lært at ein ikkje skal klage på varme, når Norge er så kaldt som det er, og difor gjorde eg heller ikkje det. Eg naut god mat og godt øl i staden. Og så kika eg rundt i byen. Litt. Men som du ser på bileta, mest godt øl, god mat og god stemning!

Fotografi frå Praha her!

Fredag kveld regna og tordna vekk. Då var det ekstra digg at finvêret var tilbake på laurdag. Eg, Mathias og Bente tok turen til Bogstadvatnet med grill, badetøy og rikeleg væske.

Sola kom og gjekk. Temperaturen var skyhøg. Alle var glade. Vi fekk grilla oss ein fin frukost, eg fekk tatt første utandørsbadet i år, alle vart solbrent. Det var total sommaridyll.

Etterkvart måtte vi pakke saman. Sandra hadde invitert til gebursdagsselskap i Fredrikstad. Det var på tide å krysse fylkesgrenser igjen.

Og der sat vi på E6. I bilen til Mathias. Eg hadde opna seksaren med Coronas, eg var i slaget. Alle sang med til The Boys Are Back in Town på radioen, heilt til ei varsellampe byrja blinke. Der var ikkje olje att i bilen.

Mathias måtte hive på seg den obligatoriske refleksvesten. Eg og Bente prøvde å få haik til næraste bensinstasjon. Vi fekk det ikkje. Eg smilte og var glad, men ingen stoppa… før eg snudde meg vekk ei lita stund. Då dukka der opp ein raud liten bil, med tre halvnakne karar med rastafletter og stødig engelskuttale. Dei hadde olje, og vi fekk låne olje av dei. Karane vart overvelda då Mathias ga dei tre øl for strevet. Eg har aldri sett nokon bli så glad for å få øl før.

Vi kom oss til Fredrikstad. Bursdagsfesten var kjempefin. Søndagen gjorde vi det same som alle andre – vi tok turen til Sverige. Så … mykje … kø …

Sjølv om harryhandelkøene var lange, var helga nydeleg. Eg håpar og trur på fleire slike i sommar. Gode helger, altså.

Forresten, du. Eg vil anbefale to bloggar:
Aaker and Klausen er Vegard og Asbjørn som bloggar frå New Zealand under tittelen “Ein sumarferie litt utanom det vanlege!”

og

BingoBingo.no som er Mathias og Bente sin nye blogg. Dei skriv av og til om meg, og det likar eg.

Ein lokal fiskar henta oss laurdag morgon klokka 10. Han hadde visst plass til 25 personar i båten. Det var i alle fall det han hadde sagt til Bente. Båten var likevel veldig full då fem personar og to hundar hadde tatt plass. Og så hadde vi med oss grillmat og øl då, for fleirfoldige tusen.

Vi kom oss til, og over på andre sida av øya. Til det forlatte fyret, heilt ute på kanten. Sola strålte frå blå himmel, bølgjene skvulpa og vinden blafra forsiktig. Forbi oss segla det båtar med menneske som såg ut til å nyte laurdagen like mykje som oss. Vi fann oss til rette i fyret. Vi fekk satt igang kjøleskåpet, vi fann hagemøblane, og Sandra kopla opp Tivoliradioen sin. Og der var vi, laurdag føremiddag i godt selskap, på eit gamalt fyr som bada i sol.

Timane gjekk fort, første øla var tømt, sola hadde flytta seg nesten rundt på andre sida av fyret. Sandra og Bente kommenterte at både eg, Ørjan og Mathias hadde blitt veldig raude i kjakane. Og vi fann ut at ingen hadde tenkt på å ta med solkrem.

Men det sette ingen dempar på stemninga. Vi fyrte opp grillen og lessa i oss godt stekt kjøt og litervis med tilbehør. Fleire ølboksar vart tømde, tivoliradioen til Sandra fekk køyrd seg sopass at den gjekk tom for batteri.
Og då den gjekk tom for batteri kom vi på at det hadde vi heller ikkje med oss.

Men trur du ikkje der stod ein cd-spelar på kjøkkenet?
Joda. Den gjekk tilogmed på straum.

Kvelden kom, sola gjekk ned og vi flytta oss inn i det stilige fyrtårnforma uthuset, kvar vi hadde panoramautsikt og varme.
Melodi Grand Prix var godt igong, og vi måtte sjekke korleis det gjekk. Vi fann til slutt svensk radio som overførte finalen. Stemninga steig, og vi testa ut drikkeleiken der du supar av øla kvar gong nokon syng falskt eller modulerar. Der måtte jo brått supast litt då Rybak’en song òg.

Vi flytta oss etterkvart inn i stova på fyret, slik at vi tydlegare kunne høyre kva som skjedde i Grand Prix. Svensk P4 stod på full guffe i det Noreg fekk sine første tolv poeng. Mathias måtte halde i antenna, for dekninga var ikkje på topp. Og Mathias heldt fast han, til vi hadde vunne Eurovision Song Contest, og Alexander Rybak drog låta si endå ein gong. Og jammen hadde det blitt nasjonaldag òg, sidan sist vi såg på klokka.

Vi feira både norsk siger og nasjonaldag med bålbrenning ute på berget. Stemninga var på topp!

Og det var den søndag morgon òg. Ørjan laga kaffi som vi kosa oss med i sola. Grillen vart fyrt opp nok ein gong, og kilovis med kjøt vart nok ein gong ete medan sola skein og båtane segla forbi med norske flagg.

Eg kunne godt vore der ein dag til. Heile helga var rett og slett awesome, sjølv om vi berre hadde utedo.

Eg har lagt ut nokre fotos frå turen. Du kan sjå dei her.

Vi kom oss til Barcelona, og vi følte oss straks heime. Ikkje noko behov for kart her i gården, nei!

Vi åt ein heilt fantastisk nyttårsmiddag på ein eksklusiv restaurant midt på La Rambla:

Vi var så opptekne med å oppdage og oppleve at vi omtrent aldri såg innsida av hotellet vårt.

Vi vart nesten huka inn av Politiet.

Vi møtte mykje trivelege folk og fekk mange nye vennar.

Vi måtte sjølvsagt sjå denne gigantiske og voldsomme kyrkja alle pratar om. Segrada Familia.

Og eg måtte sjølvsagt ta eit bilete av meg sjølv ved denne nydelege severdigheita:

Og ved inngangen til det nye året var vi sjølvsagt vitne til eit heidundrande fyrverkeri vi kjem til å bære med oss minnene frå resten av livet:

I det store og heile, ein herleg tur!

Her kan du sjå fleire flotte fotos frå turen!

Asbjørn og Jo henta meg i leiligheita i Trondheim, natt til torsdag klokka 5. Vi køyrde til Oslo, og rakk akkurat fram til Gardermoen i tide. Du skulle berre visst kor høg stemning der var i bilen då vi låg bak ein traktor og ei tysk campingvogn på E6, medan klokka gjekk uforsvarleg fort framover.

Rett over klokka 16 torsdag var vi sjekka inn på Hotel Casa 400 i Amsterdam. Litt utanfor sentrumskjerna, men veldig ok standard til ein god pris.

Torsdagskvelden gjekk med til pasta bolognese og schnitzels og øl. Fredag vandra vi rundt i denne byen med kanalane. Eg måtte inrømme at Amsterdam faktisk var mykje finare enn kva eg hadde forventa, brusteinlagte flotte gater, gondolar og andre vassbaserte køyrety. Det var rett og slett idyllisk somme stader.

Vi fann ein triveleg fortauskafè på vår vandring gjennom byen. Thomaz trur eg den heitte. Nyopna, fekk vi vete etter å ha vore gode vennar med servitøren. Og det var ein triveleg kafè. Så triveleg at vi vart sitjande der i over 4 timar. Så triveleg at vi til og med fekk ei runde øl på huset. Maten var digg òg. Veldig digg.

Det var rett og slett skikkeleg feriestemning på fredagen. Total glede. Vi prøvde oss på utelivet på kveldstid òg, utan at dette var ein vill suksess.

Laurdagen skulle vi sjekke ut utstillinga “Living Tomorrow”. Ei utstilling om framtida, og korleis interiør og slikt vil sjå ut. Nye, spennande og inovative løysingar. Vi måtte litt utav sentrum for å få med oss dette. Vi sete oss på toget, og oppdaga raskt at vi var på feil tog, på veg til ein anna by. Ein halvtime seinare var vi på veg tilbake, og fann fram til riktig stasjon. Vi leita litt, og fann tilslutt bygninga kvar utstillinga heldt til. Men der såg så frykteleg stengt ut. Truleg fordi det var akkurat det der var. Stengt. Det viser seg at det som var marknadsført som ei utstilling verka meir som eit konferansesenter som innovative bedrifter kunne låne.

Bomtur?
Neida, vi fann ein bar som selde øl.
Og eit interiørkjøpesenter.

Laurdagskvelden måtte vi jo nesten sjekke ut dette berømte distriktet. Det raude. Eg såg føre meg at dette skulle vere lugubre greier. Det var det jo òg for så vidt, men den oversvømmande massen av turistar gjorde det heile litt uskyldig og komisk. Vi fann oss ein pub her, berre for å ta nokre pils før vi gjekk vidare for å ete middag. Men her vart vi verande heile kvelden, gitt. Omgitt av same typen amerikanarar eg møtte i England. Dei dumme på europatur. Og så var der eit hyggjeleg britisk utdrikkingslag vi kom i prat med, og stemninga stod i taket, og alt var berre fint. Allsang til Oasislåta Wonderwall og greier og greier. Etterkvart vart det nattmat på ein real restaurant litt lenger borti byen. Ørjan kunne melde om ein bedriten pasta, eg fekk på noke supergod pizza, og så vart det Wonderwall-allsang her òg. Tyskarane på nabobordet var med.

Søndagen var roleg. Trasking i sentrum. Shopping av klede for min del. Pannekaker, espresso, paracet, dårleg britisk frukost. Ein frekk gateunderhaldar som meinte alt under 10 euro var dårleg betaling for å få sjå på supershowet hans. Eg ga heller pengar til ein kar som hadde fått igang noko Razorlight på kassegitaren sin.

Og etter 4 dagar i Amsterdam, kan vel turen oppsummerast slik: Ein real bomtur, myke kartlesing, mykje mat, mykje øl, god stemning. Eit deilig avbrekk og ei fin helg på tur med flotte folk.

Flotte fotos frå ferietur? Åjada, sjekk dei ut!

Då vi kom fram til Oslo morgonen etter vart stemninga god att. Då vi sette oss på flybussen til Torp datt den nok ein gong eit par hakk. Då vi kom til flyplassen auka den igjen, og så gjekk den like mykje nedatt ( i alle fall for min del) då vi sette oss i eit trangt Ryanair-fly på veg til Stansted, London.

Eg har tydlegvis opparbeida meg ei lett form for flyskrekk. Det hjalp ikkje at eg sat ved sidan av Rune, som har endå meir flyskrekk enn meg.

Men endeleg var vi framme i deilige, deilige London, som eg berre vert meir og meir glad i. Totalt var 17 personar innom reisefølgjet vårt.

Vi fann oss ein koseleg pub kvar vi fekk kjøpt billettar til lukka nyttårsfeiring, sjølvsagt mot at vi lova å ta på finstasen.

Nyttårsafta kom, og det vart etterkvart god stemning på The Longachre kvar vi oppheldt oss. Lokala vart fulle, og det vart jammen dei fleste gjestane òg. Klokka bikka 23, det tikka inn eit par nyttårsmeldingar frå heimlandet, kor det nye året hadde komt ridande som ein flott hest. Vi byrja etterkvart gå nedover mot elva der nyttårsmarkeringa skulle foregå. Problemet var berre at det var kring 1,5 millionar menneske på veg dit. Eit stort fleirtal av desse var allereie på plass. Gatene ned mot elva var sperra av. Det var umogleg å komme seg til elva, og til fyrverkeriet. Vi måtte ta til takke med Trafalgar Square og ein storskjerm. Heldigvis for meg hadde ein kar rett borti folkemassa fått smugla med seg noke fyrverkeri heimefrå, som han skaut opp til vill jubel frå oss tilstades.

Det var ein skikkeleg bom der, altså. Ein skuffelse. Då var det godt vi haddde stempel, og moglegheit til å komme innatt på uteplassen etterpå, sidan der på dette tidspunkt trass alt var 1,5 millionar feststemte i gatene.

Erik, eller Trøkk, som eg kallar han, fekk riktignok med seg heile fyrverkeriet frå St. James Park. Den sniken/heldiggrisen/luringen.

Ein litt skummel ting:
På den eine båsen på herretoalettet på uteplassen vi var på på nyttårsafta stod følgjande skrive:

Jaja, det gjekk no fint med oss alle.

Utanom heftig feiring av nyttår var det deilig å vere tilbake. Vi vitja 20 Alfoxton Avenue, plassen vi budde på før. Vi åt frykteleg mykje god (og dyr) mat. (Eg trur måltidet mitt på nyttårsafta med drikke kom oppi 50 pund… Du kan jo gange det med 11,3 sjølv.) Vi hang oss på livet, vi møtte britar, vi handla. Det heile var rett og slett ei deilig ferieoppleving, i den deiligste byen.

Asbjørn, Rune, Jo, Ørjan og Geir Ove på Piccadilly Circus, for anledninga under oppussing.

Eg kjenner no i ettertid at eg er strålande nøgd med turen, sjølv om vi aldri såg fyrverkeriet. Sjølv om eg pådrog meg, og truleg har smitta alle med forkjølelse. Sjølv om heimturen var grusom, og varte i 24 timar. Oppholdet i LÆNDN var idyll frå ende til annan. Takk Asbjørn, Rune, Geir Ove, Kathrine, Trøkk, Henrik, Jo, Amund, Bente, Mathias, Ørjan, Sandra, Eirin, Marit, Marthe og Ole Morten. Takk for ein knakande god tur!

Sjå bilete (stort sett teke utan blits i altfor mørke rom) frå turen!

The Wheel, eller British Airways London Eye, om du vil, ravar 135 meter over bakken. Det gigantiske hjulet har årleg fleire besøkande enn både Eiffeltårnet og The Statue of Liberty. Vi slapp likevel å stå lenge i kø.

Turen tok, i følgje ein eller annan, omtrent 40 minutt. Eg trur ikkje heilt på det, for eg følte eigentleg ikkje at eg var der lengre en ti minutt.

Då vi nærma oss toppen, vart Ørjan litt skjelven, og måtte setje seg ned. Han prøvde å late som om han ikkje hadde høgdeskrekk, men vi trudde ikkje på han. Amund lo ein del.

Bortsett frå å vitje The Wheel, har eg dei siste dagane fungert som turguide. Artig, i og med at eg for berre litt sidan hadde store behov for å verte guida sjølv.

Big Ben var òg ein sjølvsagt attraksjon.

Kathrine var pittelitt trøytt i dag, stakkars.

Eit slags halvdårleg bandphoto eller noko.

Leif på Starbucks. Fin kaffi, i sofakroken.