Vi er langt ute i mai allereie. I går fann nokon ut at det var på tide å bytte månad på vår kalender med flotte kvinner i små klede. Vi oppdaga då til vår store undring at mai har forsvunne på mystisk vis. Kvar kan mai-dama ha teke vegen. Det spekulerast heftig for tida. Kanskje har nokon vorte freista til å stjele den, slik at dei kan ha den for seg sjølv? Har du tips i saka, er det berre å leggje att kommentar under her.

Midlertidig løysing er å hoppe rett til juni, på kalenderen i gangen. Heldigvis er det framleis mai i stova.

Legg forresten merke til at denne kalenderen spelar oss eit puss. Her er kvardagane raude, medan helga er svart.
“Oi, så mykje heilagdagar dei har her i England i mai”, var kommentaren eg høyrde her om dagen.

Fredag kveld er tacokveld her i 20 Alfoxton. Dette har vorte ein flott tradisjon. Mykje tacoshells att etter middagen idag.

Eg flytta inn på nytt rom etter påske. Eg delar gamlerommet til Amund og Henrik, saman med Mathias. Eg tok eit lite bilete av tinga sin tilstand i stad. Ingen kan komme å seie at eg ikkje har god orden i sakene mine.

Eg og Mathias kopla opp eit kjøleskap her om dagen, som berre har stått borti hjørnet fram til no. Skikkeleg digg med eige privat kjøleskap på rommet. Trust me.

Mathias har forresten justert litt på temperaturen til kjøleskapet. Ingenting er så flott som vatn med store, flotte isbitar!

Til slutt, eit lite foto frå rett utanfor huset, ein tidleg, tidleg laurdagsmorgon i mai. Det går mot ein flott dag, følar eg.

I går leverte eg første eksamensproduksjonen på skulen. Ei webside i Flash. Bak denne ligg der MYKJE blod, svette og tårer. Ta ein titt på den:
Strikerz Bowling

Og, forresten. Ut ifrå bileta her ser det ut til at å vere bar på føtene er frykteleg trendy her i Alfoxton. Sjølv er eg hyppig brukar av mine flotte og deilige, gråbrune bestefartøflar. Men, så har jo eg alltid vore litt utrendy òg då…

Ein dag ringte det på døra. Amund opna, og der stod Mr. Moss. Han lurte på kvifor i alle dagar han ikkje har motteke husleige på to månadar. Han lurte òg på kvifor vi budde her. Amund forklarte at vi leiger hus av EdOrtSac, eller “dei ubrukelege dretdamene” om du vil.

Mr. Moss vart frykteleg provorsert av dette. Ikkje berre leigde kvinna han leiger til huset vidare. Ho leiger det ut for ein mykje større sum.

Mr. Moss sa at vi straks skulle slutte å betale til desse sjuke kvinnene. At vi skal betale rett til han i staden. Mr. Moss prata òg om å ta det heile til retten, dersom vi ikkje fekk tilbake depositumet og slikt.

Eit par dagar seinare møtast den eine ubrukelege dretdama og Mr. Moss i huset vårt, utan å informere oss på førehand.

Ho kan fortelje at ho ikkje har betalt han, fordi han ikkje har fiksa lekkasjen frå badet, som ho meldte frå om for lenge sidan.

Dei pratar og går rundt i huset. Mathias observerar frå sofaen i stova. Dei gjer ei slags avtale i bakgården. Det kjem tydeleg fram at Mr. Moss skal få litt meir pengar i månaden. Dei går sin veg, utan å seie noko. Når Amund ringjer Mr. Moss seinare på dagen, seier Moss at alt er i orden, og at vi skal halde fram med å betale til dei ubrukelege dretdamene.

Så, i dag har vi betalt husleige. Og det gjer skikkeleg vondt å gje frå seg pengar, når du veit at du vert svindla. Og du veit at dei veit at du veit. Men du kan ikkje gjere noko med det.

Turnpike Lane var ein av åtte nye stasjonar, i “the Cockfosters extension”, på the Piccadilly Line. Linja er opprinneleg frå 1906. I dag tek den deg frå Cockfosters i nord, til Heathrow Airport, vest for London.

T-banestasjonen, som sjølvsagt er sjølve sentrum i området var ein av dei første som hadde sokalla suicide pits. Små holer under t-banesporet. Desse gjer til at ein ikkje automatisk er dømd til døden om ein skulle ende opp mellom skinnene. Det å hoppe framføre t-banetoget, og på den måten ta livet sitt er desverre frykteleg populært her i London.

Turnpike Lane er ein av dei billegaste boligområda i London. Plassen er ein smeltedigel av ein haug nasjonalitetar, og her florerar av butikkar av forskjellige nasjonalitetar. Butikken på hjørnet er faktisk fleirnasjonal, og sel Maryland Cookies, og Twinings te, importert frå Polen og Tyrkia.

Til opplysning er Twinings eit britisk selskap, med base i Hampshire.

Mange kjende personar, kan i følgje Wikipedia knyttast til Turnpike Lane. Elektronikaartisten Moby, Johnny Borrell frå Razorlight, Belle and Sebastian. Og så Mark Knopfler då. Han nemner faktisk Turnpike Lane i songen “Junkie Doll” på plata “Sailing To Philadelphia”.
Teksten går slik:

Turnpike lane, turnpike lane
You spiked my arm
But you missed the vein
Now its all gone
But the scars remain
Junkie doll, I was stuck on you
My junkie doll…

Turnpike lane, turnpike lane
You took my heart
Pan american
Now rain or shine
Its all the same
Junkie doll, I was stuck on you
My junkie doll

Kanskje ikkje mest positive teksten eg har sett, men framleis ein slags hyllest av Turnpike Lane.

Her er yrande shoppingmoglegheitar i området. Hovudsakleg små butikkar og kafèar av ymse nasjnoalitetar som kjempar bittert mot store kjeder som HMV, McDonalds og Pizza Hut.

I enden av gata vår finn du mellom anna den lille eksotiske kyllingrestauranten MFC.

Ellers har Turnpike Lane, og området rundt eit fult oppegåande kulturtilbod, trur eg. Her er kino, og pubar og barar. Personleg har eg frykteleg lyst til å prøve “The Goat” ein kveld.
Ein brukar av nettstaden beerintheevening.com seier følgjande om puben:
“good pub, full of friendly locals. bar staff r really nice.”

Meir om hooden min seinare. Lurer du på noko om mitt eksotiske nabolag? Spør, då vel!

Fotografiet på toppen er teke av Henrik Solberg

I dag har den uansett fått seg ein liten bror.

Spennande utvikling.

Vi kan like godt ta det mest forferdelege først:
Mathias var ute seint ein kveld, og handla i ei av “jallasjappene” oppi gata. Han kom heim, med parfymert toalettpapir. Rosa, parfymert papir.

Eg fekk nesten hakeslepp, eller brekningar om du vil, då eg første gongen skulle snyte nasa mi i dette makkverket. Parfymen kan vel knapt kallast parfyme. Eg ville kalt det wunderbaumlukt.

Og sånn heilt ærleg talt. Eg treng vel ikkje skrive om opplevinga av å vere sjuk, med rennande nase, og oppleve å måtte snyte seg i noko som er dynka i wunderbaumkonsentrat?

Det var difor ei utruleg lukkeleg oppleving å sjå kvitt papir på dorullholdaren i dag. Men, sjølvsagt skulle det nyinnkjøpte, tilsynelatande trivelege papiret vise seg å vere litt for triveleg.

Då eg rulla av eit tørk, oppdaga eg at dette papiret var slåande likt filtduken som høyrer til pokersettet eg fekk til jul i forfjor. Ikkje berre på grunn av den rare, mjuke overflata. Òg på grunn av tjukkelsen.

Eg lurer på kva det neste blir. Kanskje eg skal gå tilbake til den tidlegare nemnde butikken, og sjå kva dei har på utstilling. Kanelsmak hadde jo vore noko.

Her ser du eit bilete av Kathrine, og Christine, som først og fremst var litt reduserte etter gårsdagens aktivitetar. Men, dei var òg i frykteleg godt humør. Triveleg, triveleg.

Eg skal ta fleire bilete, og vise deg, kjære du, meir av huset eg bur i. Førsteintrykket er som følgjer:
- Veldig bra baderom i førehald til forventningane.
- Eksotisk med gamalt appelsinskal under senga.
- Godt brød i UK.
- Ein triveleg gjeng eg bur med.
- Vanskeleg å stille forholdet mellom varmt og kaldt vatn.
- Spennande nærområde
- Sofaen nærast døra mot gangen, i stova, er best å sitje i.