Eg fann ein frykteleg gamal Absolute Music-cd i stova til Bjørn. Eg vart gira. Eg ville høyre på musikken som stod meg nærast på 90-talet. Bjørn kunne fortelje at han hadde rikeleg med slike cd-plater.

Og så satt vi der, på altanen. Eg, Hanne og Bjørn, med deilig mimremusikk på anlegget. Eg var grisekeen på den der How Much Is The Fish? av Scooter, men akkurat den hadde ikkje Bjørn.
Men han hadde for eksempel Baby Baby av Corona, Scatman av godaste Scatman John, nydelege Lucky Love av Ace of Base og så den der gøyale Here Comes the Hotstepper. Du verda kor mykje artig musikk.

Og timane gjekk jo. Det vart kaldare. Men vêret var fint, og vi fann ut at vi varma opp grillen att, i staden for å gå inn.
Så då sat vi der på altanen, med pledd over skuldra og ein grill mellom beina. Og det var hyggjeleg, og all nittitallsmusikken dundra utover eit kaldare og kaldare Trondheim.

Fredag vakna eg, full av feber og med ei dryg hoste. Det har vart heile helga, først i dag føler eg meg ok. Mange liter te, opptil fleire Paracetoverdoser og eit par brett med c-vitaminar seinare.

Men det var verdt det. Vi skulle kanskje berre gått innatt litt før.