Så eg fekk meg ein kopi, på releasedatoen for plata. Og det fekk eg meg denne gongen òg, gitt. “Humbug” kom ut i dag, men det var like før eg lot vere å gå til anskaffelse av eit fysisk produkt.

For eg har byrja tvile på om eg vil halde fram med å kjøpe cd-plater. For dei tek opp plass, og eg legg dei jo berre rett inn på macen uansett. Rett over midnatt i natt vart eg sugen på å sjekke ut “Humbug”, og prøvde å finne denne på iTunes, og i mp3-butikken til Platekompaniet. Men ingen kunne tilby ein lovleg, digital kopi av den nye plata til dei unge britane som leverte så deilig på Øya for ei god veke sidan.

Så då traska eg heller på butikken i kveld. Raska plata ned frå hylla, og traska mot kassa. Og det føltest godt, å nok ein gong handle ein fysisk kopi av ei plate eg ikkje har høyrd, men som eg har ståltru på vil innfri mine forventningar. Dermed er eg nok ein gong i beit, om kor vidt eg vil slutte å kjøpe plater.

Wolfgang har skrive litt om dette med cd-plater og sal vs. leige på P3-sidene i dag faktisk. Eg er usikker på korleis eg skal konsumere musikk i framtida, men nett no følast det veldig godt å ta fyrstelytten på ny Arctic Monkeys-plate som eg har kjøpt, og fått fysisk, i bærepose med kvittering, i ein ekte butikk.

Donkeyboy tok kvelden vidare, og eg frykta at det kunne bli frykteleg dårleg. Men det vart det slett ikkje. Donkeyboy beviste at dei har fleire gode låtar, og gjorde ein dugande innsats live.

Etter Donkeyboy traska eg vidare til konserten til The Bronx. Tommy var i siget, eg vart reve litt med. Til regnet kom. Eg fekk ordna meg ein poncho, men hadde blitt passe våt. Og eg mistenkjer at den væten som vart verande i kleda mine utover onsdagskvelden er grunnen til forkjølelsen eg er midt i no.

Det er nesten stygt å seie det, men Band of Horses tok ikkje like mykje av som eg håpte det skulle. Eg trur kanskje eg stod på feil plass. Folka rundt var ikkje gira. Rullestolrampa var i vegen. Eg følte det ikkje heilt.

Men då Mew gjekk på scena, derimot. Gud hjelpe kor massivt, voldsomt og fett det var, i det mørkret la seg over Middelalderparken. Gåsehud. Mykje gåsehud!

Torsdagen rakk eg akkurat ikkje Marit Larsen. For andre gong i sommar gjekk eg glipp av ho live. Irriterande.

Men John Olav Nilsen & Gjengen rakk eg! Det var grisefett. Eg spår Bergensgjengen ei lysande framtid, og gler meg til albumet kjem. John Olav er jo òg ein awesome frontfigur. Sjekk denne videoen. Litt tidlegare på torsdagen gjorde dei ei akustisk utgåve av “Hull i Himmelen” for oss i sendinga vår på Youngstorget.

Florence & The Machine leverte varene. Dei hadde litt teknisk trøbbel, men sjarmerte seg greitt unna det med ein vits og godt humør. Plata “Lungs” går hardt i spelaren min.

Og så var det Glasvegas då. Eg har jo sett dei i Trondheim. Ein konsert som vart veldig intim og intens i forhold til hovudscena på Øya. Difor vart nok ikkje skottane sitt show på Øya så spennande for meg. Eller. Eg kosa meg. Men eg har opplevd betre før.

Torsdagen runda av med fantastiske Arctic Monkeys. Javisst, fekk eg sett dei live. Endeleg. Og gud kor digg det var. Skulle ønskje settet var lengre, skulle ønske eg sto heilt fremst. Men ein kan jo ikkje få alt ein ønskar seg her i verda.

Lily Allen. Haha! Ho er så sjukt bra, ho! Og ho starta Øyafredagen for min del. Behageleg avstand frå scena, to øl i handa. Sol og blå himmel. Idyllen var total, stemninga på topp med ein gong!

Eg såg litt av Datarock, som opna knallsterkt med alle hitsa eg ville høyre i fyrste delen av settet. Perfekt, for då kunne eg snike meg bort til andre scena, der Doves spelte opp til lett dans ved vasskanten. God stemning!

Sjekk Datarock live i P3 Sommer frå Youngstorget her:

Asher Roth var neste ut. Det starta så ufatteleg dårleg. Eg mista heilt trua. Men så skjedde der noko. Det dårlege standupshowet gjekk over i musikk, publikum var i form. Eg hadde øl, eg putta øla i vêret under “I Love College”. Gode greier.

Gode greier var derimot ikkje Madness. Gud kor trasig. Vi gjekk.

Og vi kom tilbake seint på laurdagen. For det regna kraftig. Eg rakk å sjå Beirut. På førehand spådde eg dette til å bli magisk, og høgdepunktet på Øya. Det vart diverre ikkje magisk. Det vart heilt ok, og eg vart skuffa. Heldigvis leverte Røyksopp varene til dei grader på same scena litt seinare, med Robyn, tilogmed! Goodtimes – god veke. Alt i alt har Øya vore nydeleg i år.

Beirut får eg prøve å få med meg att ein anna gong. I ei mindre setting, og med lit meir glede og entusiasme frå scena.