Fredag kveld regna og tordna vekk. Då var det ekstra digg at finvêret var tilbake på laurdag. Eg, Mathias og Bente tok turen til Bogstadvatnet med grill, badetøy og rikeleg væske.

Sola kom og gjekk. Temperaturen var skyhøg. Alle var glade. Vi fekk grilla oss ein fin frukost, eg fekk tatt første utandørsbadet i år, alle vart solbrent. Det var total sommaridyll.

Etterkvart måtte vi pakke saman. Sandra hadde invitert til gebursdagsselskap i Fredrikstad. Det var på tide å krysse fylkesgrenser igjen.

Og der sat vi på E6. I bilen til Mathias. Eg hadde opna seksaren med Coronas, eg var i slaget. Alle sang med til The Boys Are Back in Town på radioen, heilt til ei varsellampe byrja blinke. Der var ikkje olje att i bilen.

Mathias måtte hive på seg den obligatoriske refleksvesten. Eg og Bente prøvde å få haik til næraste bensinstasjon. Vi fekk det ikkje. Eg smilte og var glad, men ingen stoppa… før eg snudde meg vekk ei lita stund. Då dukka der opp ein raud liten bil, med tre halvnakne karar med rastafletter og stødig engelskuttale. Dei hadde olje, og vi fekk låne olje av dei. Karane vart overvelda då Mathias ga dei tre øl for strevet. Eg har aldri sett nokon bli så glad for å få øl før.

Vi kom oss til Fredrikstad. Bursdagsfesten var kjempefin. Søndagen gjorde vi det same som alle andre – vi tok turen til Sverige. Så … mykje … kø …

Sjølv om harryhandelkøene var lange, var helga nydeleg. Eg håpar og trur på fleire slike i sommar. Gode helger, altså.

Forresten, du. Eg vil anbefale to bloggar:
Aaker and Klausen er Vegard og Asbjørn som bloggar frå New Zealand under tittelen “Ein sumarferie litt utanom det vanlege!”

og

BingoBingo.no som er Mathias og Bente sin nye blogg. Dei skriv av og til om meg, og det likar eg.

Ein lokal fiskar henta oss laurdag morgon klokka 10. Han hadde visst plass til 25 personar i båten. Det var i alle fall det han hadde sagt til Bente. Båten var likevel veldig full då fem personar og to hundar hadde tatt plass. Og så hadde vi med oss grillmat og øl då, for fleirfoldige tusen.

Vi kom oss til, og over på andre sida av øya. Til det forlatte fyret, heilt ute på kanten. Sola strålte frå blå himmel, bølgjene skvulpa og vinden blafra forsiktig. Forbi oss segla det båtar med menneske som såg ut til å nyte laurdagen like mykje som oss. Vi fann oss til rette i fyret. Vi fekk satt igang kjøleskåpet, vi fann hagemøblane, og Sandra kopla opp Tivoliradioen sin. Og der var vi, laurdag føremiddag i godt selskap, på eit gamalt fyr som bada i sol.

Timane gjekk fort, første øla var tømt, sola hadde flytta seg nesten rundt på andre sida av fyret. Sandra og Bente kommenterte at både eg, Ørjan og Mathias hadde blitt veldig raude i kjakane. Og vi fann ut at ingen hadde tenkt på å ta med solkrem.

Men det sette ingen dempar på stemninga. Vi fyrte opp grillen og lessa i oss godt stekt kjøt og litervis med tilbehør. Fleire ølboksar vart tømde, tivoliradioen til Sandra fekk køyrd seg sopass at den gjekk tom for batteri.
Og då den gjekk tom for batteri kom vi på at det hadde vi heller ikkje med oss.

Men trur du ikkje der stod ein cd-spelar på kjøkkenet?
Joda. Den gjekk tilogmed på straum.

Kvelden kom, sola gjekk ned og vi flytta oss inn i det stilige fyrtårnforma uthuset, kvar vi hadde panoramautsikt og varme.
Melodi Grand Prix var godt igong, og vi måtte sjekke korleis det gjekk. Vi fann til slutt svensk radio som overførte finalen. Stemninga steig, og vi testa ut drikkeleiken der du supar av øla kvar gong nokon syng falskt eller modulerar. Der måtte jo brått supast litt då Rybak’en song òg.

Vi flytta oss etterkvart inn i stova på fyret, slik at vi tydlegare kunne høyre kva som skjedde i Grand Prix. Svensk P4 stod på full guffe i det Noreg fekk sine første tolv poeng. Mathias måtte halde i antenna, for dekninga var ikkje på topp. Og Mathias heldt fast han, til vi hadde vunne Eurovision Song Contest, og Alexander Rybak drog låta si endå ein gong. Og jammen hadde det blitt nasjonaldag òg, sidan sist vi såg på klokka.

Vi feira både norsk siger og nasjonaldag med bålbrenning ute på berget. Stemninga var på topp!

Og det var den søndag morgon òg. Ørjan laga kaffi som vi kosa oss med i sola. Grillen vart fyrt opp nok ein gong, og kilovis med kjøt vart nok ein gong ete medan sola skein og båtane segla forbi med norske flagg.

Eg kunne godt vore der ein dag til. Heile helga var rett og slett awesome, sjølv om vi berre hadde utedo.

Eg har lagt ut nokre fotos frå turen. Du kan sjå dei her.

Då vi kom fram til Oslo morgonen etter vart stemninga god att. Då vi sette oss på flybussen til Torp datt den nok ein gong eit par hakk. Då vi kom til flyplassen auka den igjen, og så gjekk den like mykje nedatt ( i alle fall for min del) då vi sette oss i eit trangt Ryanair-fly på veg til Stansted, London.

Eg har tydlegvis opparbeida meg ei lett form for flyskrekk. Det hjalp ikkje at eg sat ved sidan av Rune, som har endå meir flyskrekk enn meg.

Men endeleg var vi framme i deilige, deilige London, som eg berre vert meir og meir glad i. Totalt var 17 personar innom reisefølgjet vårt.

Vi fann oss ein koseleg pub kvar vi fekk kjøpt billettar til lukka nyttårsfeiring, sjølvsagt mot at vi lova å ta på finstasen.

Nyttårsafta kom, og det vart etterkvart god stemning på The Longachre kvar vi oppheldt oss. Lokala vart fulle, og det vart jammen dei fleste gjestane òg. Klokka bikka 23, det tikka inn eit par nyttårsmeldingar frå heimlandet, kor det nye året hadde komt ridande som ein flott hest. Vi byrja etterkvart gå nedover mot elva der nyttårsmarkeringa skulle foregå. Problemet var berre at det var kring 1,5 millionar menneske på veg dit. Eit stort fleirtal av desse var allereie på plass. Gatene ned mot elva var sperra av. Det var umogleg å komme seg til elva, og til fyrverkeriet. Vi måtte ta til takke med Trafalgar Square og ein storskjerm. Heldigvis for meg hadde ein kar rett borti folkemassa fått smugla med seg noke fyrverkeri heimefrå, som han skaut opp til vill jubel frå oss tilstades.

Det var ein skikkeleg bom der, altså. Ein skuffelse. Då var det godt vi haddde stempel, og moglegheit til å komme innatt på uteplassen etterpå, sidan der på dette tidspunkt trass alt var 1,5 millionar feststemte i gatene.

Erik, eller Trøkk, som eg kallar han, fekk riktignok med seg heile fyrverkeriet frå St. James Park. Den sniken/heldiggrisen/luringen.

Ein litt skummel ting:
På den eine båsen på herretoalettet på uteplassen vi var på på nyttårsafta stod følgjande skrive:

Jaja, det gjekk no fint med oss alle.

Utanom heftig feiring av nyttår var det deilig å vere tilbake. Vi vitja 20 Alfoxton Avenue, plassen vi budde på før. Vi åt frykteleg mykje god (og dyr) mat. (Eg trur måltidet mitt på nyttårsafta med drikke kom oppi 50 pund… Du kan jo gange det med 11,3 sjølv.) Vi hang oss på livet, vi møtte britar, vi handla. Det heile var rett og slett ei deilig ferieoppleving, i den deiligste byen.

Asbjørn, Rune, Jo, Ørjan og Geir Ove på Piccadilly Circus, for anledninga under oppussing.

Eg kjenner no i ettertid at eg er strålande nøgd med turen, sjølv om vi aldri såg fyrverkeriet. Sjølv om eg pådrog meg, og truleg har smitta alle med forkjølelse. Sjølv om heimturen var grusom, og varte i 24 timar. Oppholdet i LÆNDN var idyll frå ende til annan. Takk Asbjørn, Rune, Geir Ove, Kathrine, Trøkk, Henrik, Jo, Amund, Bente, Mathias, Ørjan, Sandra, Eirin, Marit, Marthe og Ole Morten. Takk for ein knakande god tur!

Sjå bilete (stort sett teke utan blits i altfor mørke rom) frå turen!

Men, sånn totalt sett var det jo ein triveleg tur. På biletet under poserar Sandra, Amund og Kathrine. Bokhyllene du ser i bakgrunnen stammar frå kongens gamle bibliotek, kunne Henrik fortelje.

Etter besøket på The British Museum, kjøpte fleire av oss nokre kort som skulle sendast nordover mot Noreg. Deretter reiste vi heim med t-bana, og stekte nærare 4 kilo kjøttdeig, type taco.

Laurdag vart det plutseleg sommar i London. Eg vakna av at eg høyrde stemmer utanfor vindauget på rommet mitt. Eg var ikkje gal. Det var Amund og Kathrine som hadde funne ein gamal basketball dei dreiv å triksa med i “hagen” vår.

- Ey, Ronny. Det er sommer. Se, jeg går ute i t-skjorte, i februar liksom, sa Amund.

Bente er på besøk, og på biletet over ser du ho ri på ein mekanisk okse. Eg tippa at ho ville halde seg oppå i 15 sekund. Mathias tippa at ho ville klare 20.
Bente klarte 30. Imponerande. Eg er to og eit halvt pund fattigare no.

Eg, Bente og Mathias utforska Chinatown og slikt på laurdag. Vi oppdaga at det er mykje meir folk som heng i sentrum ein laurdag ettermiddag, enn andre dagar i veka. Det var folk overalt, og på t-bana, eller tuben som vi kallar det, var der kaos.

På biletet over, ser du eit augneblunk av “folksom t-bane”.

Bente, i ei t-banevogn som ikkje var sånn altfor full, seint laurdag ettermiddag.

Etter ein tur i eit overfylt sentrum, kom eg, Mathias og Bente oss tilbake til nabolaget vårt. Her kjøpte vi hamburgerar, brød, ymse salat og øl. Deretter reiste vi heimatt, åt burger og drakk litt øl. Resten av laurdagen gjekk med til god stemning, mykje svensktoppar og ein tur til Tufnell Park, kvar Espen og Niklas bur.

I dag, søndag, har eg sove lenge. Henrik, Trøkk og Kathrine reiste til sentrum for å få med seg kinesisk nyttårsfeiring. Dei kunne melde om totalt kaos, kø, kø, kø og problem med å kunne bevege seg fritt.

- Av og til var det sånn at du nesten ikke var nedi bakken med beina. Du bare fløyt bortover, fordi der var så mye folk, sa Henrik etterpå.

Då alt dette spetakkelet hadde roa seg, tok eg og Sandra turen på Friday’s, og åt fantastisk god mat. Vi fekk oss ei overrasking då vi oppdaga at Bente og Mathias òg var på Fridays. Vi åt frykteleg god dessert saman.

No er eg mett og glad. Eg er frisk att, og føler meg tipp topp. Eg har mista turistfølelsen, og har byrja kjenne på kroppen korleis det er å leve i den pulserande storbyen. I morgon er starten på nok ei veke. Det ryktast å bli ei god ei!