Rundt klokka 12 kasta vi frå oss alt skulearbeidet, som dei siste dagane hadde vorte til eit stort tidsfristmonster. Vi gjekk på tuben, og sette kursen mot sørlondon. Destinasjon: Southwark Park, rett over gata for sjømannskirka.
Alle i huset var utstyrt med ymse 17. mai-ting. Henrik hadde nemleg fått pakke frå heimen, med flagg, trompetar og sløyfer. Stor stas!

Det hadde allereie dukka opp mykje folk då vi kom til Southwark Park. Eg vart imponert over kor mange som var der. Det eg ikkje visste, var at det omlag 30 minutt seinare var godt over dobbelt så mange der. Eg innsåg etterkvart kor sjukt mykje nordmenn her eigentleg er i London. Halv to gjekk vi i tog. Solberg musikkorps spelte opp, og vi gjekk ein tur gjennom parken. Også her frykteleg stor deltaking.

I tillegg til søttandemaitog kunne arrangørane av denne offisielle feiringa tilby pølser, is og norsk sjokolade. Vi snakkar melkesjokolade, Bamsemums, Kvikk Lunsj… Og IFA. Digg.

Der var òg litt program. Sondre Lerche dukka mellom anna opp, og spelte litt for oss. SAS hadde rota vekk bagasjen hans, og Sondre beklaga opptil fleire gonger antrekket sitt på ein slik høgtideleg dag.
Eg hadde heller ingenting pent å gå med i dag. Hovudsakleg fordi eg ikkje har teke med meg finklede frå Noreg, og delvis fordi eg rett og slett skulle ha vaska for fleire dagar sidan. Minst.

Etter litt formell feiring var det på tide å ta turen til Covent Garden. Først stod ein betre middag på Friday’s på tapetet. Deretter planla vi å stikke ein liten tur innom “Punch and Judy’s”, ein pub kvar den norske nasjonaldagen vart tydeleg markert. Vi leita ei stund etter denne puben, og skjønte ikkje heilt kvar vi skulle gå inn hen. Plutseleg, høyrde vi voldsom allsang til “Ja Vi Elsker”. Og der var dei. Haugevis med nordmenn, og eit nesten rørande engasjement.

“Det er Norge i rødt, hvitt og blått”, sang folk så det ga gjenklang i det gedigne lokalet, før dei løfta ølglasa sine, og avslutta songen med “SKÅL!”. Så mykje følelseslada og engasjert nasjonaldagsfeiring har eg ikkje eingong opplevd i Førde. Det heile tok av, og nesten kvart andre minutt tok ein eller annan initiativ til å syngje “Ja Vi Elsker” endå ein gong. Over oss samla det seg skuelystne britar, som etterkvart forstod at det merkelege opplegget dei såg, var feiring av Norge sin nasjonaldag. Du verda, så festleg.

Der og då var det frykteleg bittert å måtte returnere heim for å jobbe med skulearbeid…

Men, du og du, for ein søttande mai. Feiringa i London er ingenting å kimse av.

Ta å sjå ein haug med flotte bilete av feiringa då du!