Fredagskvelden var uansett utruleg artig! Eg stortrivdest. Eg trur alle hadde det kjekt. Stemninga var i alle høve deretter.

Eg nyttar sjølvsagt alle høve eg får for tida til å teste fotokameraet på min nye mobil. Med vekslande hell. På dette biletet ser du Daniel og Jo Daniel. Nesten navnebrør. Daniel er broren til Camilla. Triveleg kar.

Camilla og Leif på utestaden Blæst. Bra plass!

Laurdag tok eg, Leif og Jo Daniel turen opp i toppen av Tyholttårnet. Det var på tide med noko relativt digg mat. Utsikta der oppe er veldig bra på dagtid, men når mørkret har kasta seg over landskapet, vert det heile frykteleg idyllisk.

Dette vart ikkje eit godt bilete, men det formidlar i det minste litt stemning. Eg og nye mobilkameraet har ikkje heilt funne tonen endå.

Søndagen gjekk med til å sove lenge, og på kvelden var eg på jobb. Det er utruleg kjekt å lage radio på søndagskvelden. Eg tykkjer faktisk det er ei herleg og avslappa avslutning på helga. Hah, det hadde du ikkje trudd, kva? At nokon i heile verda kunne like å jobbe søndag kveld? Joda. Eg diggar det.

Rundt klokka 12 kasta vi frå oss alt skulearbeidet, som dei siste dagane hadde vorte til eit stort tidsfristmonster. Vi gjekk på tuben, og sette kursen mot sørlondon. Destinasjon: Southwark Park, rett over gata for sjømannskirka.
Alle i huset var utstyrt med ymse 17. mai-ting. Henrik hadde nemleg fått pakke frå heimen, med flagg, trompetar og sløyfer. Stor stas!

Det hadde allereie dukka opp mykje folk då vi kom til Southwark Park. Eg vart imponert over kor mange som var der. Det eg ikkje visste, var at det omlag 30 minutt seinare var godt over dobbelt så mange der. Eg innsåg etterkvart kor sjukt mykje nordmenn her eigentleg er i London. Halv to gjekk vi i tog. Solberg musikkorps spelte opp, og vi gjekk ein tur gjennom parken. Også her frykteleg stor deltaking.

I tillegg til søttandemaitog kunne arrangørane av denne offisielle feiringa tilby pølser, is og norsk sjokolade. Vi snakkar melkesjokolade, Bamsemums, Kvikk Lunsj… Og IFA. Digg.

Der var òg litt program. Sondre Lerche dukka mellom anna opp, og spelte litt for oss. SAS hadde rota vekk bagasjen hans, og Sondre beklaga opptil fleire gonger antrekket sitt på ein slik høgtideleg dag.
Eg hadde heller ingenting pent å gå med i dag. Hovudsakleg fordi eg ikkje har teke med meg finklede frå Noreg, og delvis fordi eg rett og slett skulle ha vaska for fleire dagar sidan. Minst.

Etter litt formell feiring var det på tide å ta turen til Covent Garden. Først stod ein betre middag på Friday’s på tapetet. Deretter planla vi å stikke ein liten tur innom “Punch and Judy’s”, ein pub kvar den norske nasjonaldagen vart tydeleg markert. Vi leita ei stund etter denne puben, og skjønte ikkje heilt kvar vi skulle gå inn hen. Plutseleg, høyrde vi voldsom allsang til “Ja Vi Elsker”. Og der var dei. Haugevis med nordmenn, og eit nesten rørande engasjement.

“Det er Norge i rødt, hvitt og blått”, sang folk så det ga gjenklang i det gedigne lokalet, før dei løfta ølglasa sine, og avslutta songen med “SKÅL!”. Så mykje følelseslada og engasjert nasjonaldagsfeiring har eg ikkje eingong opplevd i Førde. Det heile tok av, og nesten kvart andre minutt tok ein eller annan initiativ til å syngje “Ja Vi Elsker” endå ein gong. Over oss samla det seg skuelystne britar, som etterkvart forstod at det merkelege opplegget dei såg, var feiring av Norge sin nasjonaldag. Du verda, så festleg.

Der og då var det frykteleg bittert å måtte returnere heim for å jobbe med skulearbeid…

Men, du og du, for ein søttande mai. Feiringa i London er ingenting å kimse av.

Ta å sjå ein haug med flotte bilete av feiringa då du!

Under denne festivitasen møtte eg på sjømannspresten i London. Han hadde nytta høvet til å møte relativt fulle, unge nordmenn og spreidde gladeleg bodskapen om kykja sitt tilbod for oss norske i storbyen. Han kunne fortelje om gudstenester og tysdagsfotball i regi av Sjømannskirken i London. Britiske Steven, som var tilstades på arrangementet under kategorien “venn av nordmenn” vart lettare sjokkert over å sjå ein prest, til stades på eit slikt arrangement. Eg og Trøkk fortalde difor om Munkholm, vikingar og norsk bygdekultur.

Sjømannspresten og Steven. Foto: Espen Nordenhaug

Eit anna tema denne kvelden, var “the upcoming bank holiday”. Eg hadde høyrd rykter om at dagen i dag er ein helligdag i Storbritania. Steven, som jo er britisk, kunne bekrefte dette. Eg spurde kva som gjorde denne dagen så heilag, og Steven svarte:
- It just looks like they’ve picked out some days in may, and decided they are bank holidays, without any particular reason.

Og så fortalde Steven at dette eigentleg ikkje har noko som helst å seie her i London. På landsbygda derimot, stengjer alt denne mandagen.

Eg tykkjer britane bør finne betre grunnar til å ta seg fri.

Vi kom til ein pub som var overfylt av festglade menneske i alle alderar. Eldre menn, dvergar, åleinemødre… med ungane sine på slep. Ja, der var eit godt representativt utval.

Folk var kledde i grønt, og folk gjekk rundt i kule hattar. Slike som eg har på meg på biletet over. Både eg, Sandra, Henrik og Trøkk klarte å få tak i slike hattar i løpet av kvelden. Det vert ein flott suvernir.

Laurdagskvelden gjekk med til mykje irsk folkedans, og generelt mykje god stemning.

Mathias tok opp ein ganske morosam video med mobiltelefonen sin. Her kan du etterkvart sjå ei dame i grøn- og kvitstripa gensar. Omkring halvvegs uti filmen kan du sjå at ho ber meg opp til litt erkeirsk folkedans. God stemning.

Sjå mobilfilmatiseringa til Mathias!

Livleg gjeng.

Trøkk.

Alle fotos : Kathrine Stensrud

Det viste seg å vere bakdøra inn på ein pub. Vi brydde oss ikkje særleg. Vi måtte på do.

Då vi hadde tømt blæra, oppdaga vi plutseleg det faktum at vi var inne på ein pub, og at der eigentleg var ganske folksomt og triveleg. Difor henta Kathrine resten av gjengen på t-banestasjonen. Vi vart verande.

Så, ei halv øl seinare stoppa musikken, og alle lysa vart skrudde på. Puben var i ferd med å stengje. Eg kom i prat med ei jente frå Canada. Ho heitte Jessie, og visste om opptil fleire gode plassar kvar vi kunne halde fram festen. Dei sa i alle fall det. Ho, og resten av gjengen sa at eg høyrdest ut som om eg var skotsk. Eg trur eg skal ta det som eit kompliment, men er slett ikkje sikker.

Vi gjekk ut av denne puben, og bort og opp ei gate. Vi kom til plassen Jessie meinte var utruleg bra. Ein homsebar. Jessie, som var overtydd om at dette var ein bra plass, kom ikkje inn, fordi ho var jente. Vi andre var litt skuffa.

Det var då ein fyr inpakka i eit pledd tok kontakt. Han tykte vi såg litt skuffa ut. Joda, sa vi. Det var jo ikkje ein slik bar vi var keen på å vitje. Han sa at han var uteliggjar, og at han kunne vise oss beste uteplassen i området for litt pengar.
Mathias sa at dersom han prøvde seg på noko tull, og viste oss eittelleranna dårleg, ja, då skulle han få skikkeleg pryl. Uteliggjaren sa han hadde peiling, og visste godt kor folk tykte det var kult å gå. Vi ga han litt pengar, og eg spurde korleis det var å vere uteliggjar i London. Han svarte eittelleranna om at det var ok, og så viste han oss “The Zoo Bar”.

Og uteliggjaren tok ikkje feil. Her var stappfult, og god stemning. Resten av kvelden gjekk med til synging og dansing. Og ganske stusslege damer som dansa sjølvsikkert på bardisken. Ein slags lavbudsjettversjon av Coyote Ugly. Men for all del. Det var morsomt og triveleg. Og det går rykter om at alle kosa seg. Til og med Miriam og Anne-Kirsti som vitja Kathrine kosa seg. Biletet under viser desse tre laurdag ettermiddag, på t-bana.