Skins hadde premiere på NRK3 sist torsdag. Første episoden kan du sjå her, i NRK Nett-tv.

Eg er mildt sagt begeistra! Så begeistra at eg måtte blogge om det! Sjekk ut Skins! No!

Meir om serien på P3-sidene.

Sånn utanom det faktum at du kan sjå både meg, Tommy, Ørjan og litt Henrik i publikum, var dette verkeleg eit fantastisk utdrag frå den herlege konserten eg var på i januar.

Heldigvis, for både meg, og eventuelle andre som kunne ha lyst til å sjå nydeleg fjernsynsestetikk blanda med god musikk, er programmet tilgjengeleg på NRK sin nett-tv.

http://www1.nrk.no/nett-tv/klipp/259394

Dette må du sjå!

Det tristaste her, er at serien for tida er på oppadgåande. Ein slags ny giv. Etter ein tredjesesong av varierande kvalitet, presterer serien no, i fjerde sesongen å vere på sitt beste, reint historiemessig.

The O.C. har ikkje berre ein spennande og engasjerande story. Serien er godt teknisk gjennomført, har god humor. Og god musikk. Og det er akkurat musikken serien kanskje er best kjend for.
Eg siterar VG Nett: “«The O.C.» åpnet også amerikanernes øyne for en god del indie-musikk, som ble brukt i seriens soundtrack. ”
Eg siterar Dagbladet: “«The O.C.»-skaperne har gitt flere ukjente indieband sjansen til å bli spilt i serien, og «The O.C.» har av enkelte – riktig eller uriktig – fått noe av æren for gjennombruddet til band som The Killers. ”

Eg kan med handa på hjartet seie at The O.C. har vore kjelda til mykje fantastisk musikk hos meg. Det var i denne serien eg oppdaga Death Cab For Cutie, i form av å vere favorittbandet til ein av hovudpersonane. Dei har òg spelt “live” i serien. Det same har The Killers. Det var i første episoden eg fekk gåsehud til Joseph Arthur sin nydelege “Honey and the Moon”. Det var i denne serien eg første gong fekk høyre Imogen Heap, og det var i The O.C. dei spelte Coldplay sin fantastiske Fix You over ein månad før albumet X&Y kom ut. Det var i denne serien eg for alvor oppdaga fantastiske Sufjan Stevens. For nokre episodar var islandske Eberg med i serien, med songen Inside Your Head. Det var siste episoden av sesong 1, som fekk meg til å felle ei tåre til Jeff Buckley si tolking av Hallelujah”, før dei nye gitarkameratane valdtok songen, og øydela den totalt. Det var her eg for første gong høyrde Ryan Adams si tolking av Oasis-låta Wonderwall.

Det er i The O.C. at norske Magnet, ein av mine favorittartistar, har bidrege to gonger. Norske Flunk har vore med i sesong 2, episode 9 og 18, samt som bakgrunnsmusikk på serien si heimeside over ei god periode. Kings of Convenience har òg vore med i serien. Røyksopp òg.

Eg kunne heldt på over fleire A4-sider, med å ramse opp namn på gode band og artistar eg har oppdaga i The O.C. Vil du sjå full oversikt, kan du gå til http://www.musicfromtheoc.com/.

Ein av mine absolutte fjernsynsfavorittar legg altså inn årene. Føsjåfy.

Har du ikkje sett The O.C. endå? DVD-boksane av sesong 1,2 og 3 er å anbefale. Du kjem til å elske det.