Det fyrste fyrst:

Søndag fjerde juli feira vi amerikansk nasjonaldag ved å setje ut på roadtrip til Bremangerlandet. Eg, Tore, Leif og Jo. Kvifor ikkje? Det er jo fint der ute, og søndagskvelden låg open som ei tom bok. Vi kom oss med siste ferja, og fekk matservering på Knutholmen ein time etter at kjøkkenet eigentleg hadde stengt. Good times, indeed!

Når natta fall på var det berre timar att til Jo skulle på jobb i Svelgen. Det passa jo glitrande, sidan vi likevel måtte køyre innom på veg tilbake til Førde.

Eg fotograferte det heile, og du kan sjå på det her!

Førre veke tok eg, Tore, Leif, Ørjan og Geir Ove turen til Praha. Der har aldri vore så hett før, sa resepsjonist Ivan på hotellet vårt, medan han tørka svette frå panna og beklaga den streikande airconditionen. Eg har lært at ein ikkje skal klage på varme, når Norge er så kaldt som det er, og difor gjorde eg heller ikkje det. Eg naut god mat og godt øl i staden. Og så kika eg rundt i byen. Litt. Men som du ser på bileta, mest godt øl, god mat og god stemning!

Fotografi frå Praha her!

Ta deg ein titt på nokre deilige augneblunk frå London og medan du kikar kan du godt høyre på musikken som surra på iPoden min første halvdel av 2007. Sånn for å komme skikkeleg i stemning, liksom:

The Shins sitt nydelege Wincing The Night Away, eller Bloc Party sitt fantastiske A Weekend In The City. Eller Modest Mouse sitt geniale We Were Dead Before The Ship Even Sank. Kaiser Chiefs sitt Yours Truly, Angry Mob gjekk seg varmt i mp3-spelaren. Det same gjorde The Mary Onettes sitt sjølvtitulerte album. Jamie T leverte godplata Panic Prevention, Arctic Monkeys leverte gåsehud på tuben med Favourite Worst Nightmare. Og så må vi ikkje gløyme albumet eg kanskje var aller mest forelska i denne våren: Arcade Fire sitt andrealbum, Neon Bible.

Og så tok eg jo fleire bilete i London, som faktisk dukka opp på the world wide web.
01.03.07: Madame Tussauds
21-23.03.07: Isle of Wight
21.04.07: Grillpartaj
25.04.07: Stonehenge
17.05.07: 17. mai i London
24.05.07: Brighton

Åh, det der var eit flott halvår. Har de andre med bustadadresse 20 Alfoxton, våren 2007, bilete liggjande?

2. august
Amund og Kathrine fekk òg vere med på utprøving av hagemøblane eg nett hadde sett opp. Vi fyrte opp grillen, og kosa oss. Og sånn omtrent i det sekund vi hadde ete opp grillmaten opna himmelen seg. Men det var hyggjeleg inne òg, så det gjekk bra.

6. august
Hanne og Bjørn insisterte på at denne onsdagen var den perfekte dag for å få med seg det gjevaste(?) innan norsk hip-hop. Nok ein gong vendte eg nasen tilbake til Olavsfestdagane-området, og omtrent samstundes som vi kom inn på området byrja det å regne. Store, tunge dråpar med regn. Vi såg slutten på opptredenen til STL (eller Stella om du vil), heile opptredenen til Erik & Kriss… Og då Madcon skulle entre scena var vi så gjennomvåte og kalde at vi gjekk vår veg.

6. august
Hanne og Bjørn. Klissvåte på konsert. Topp stemning.

6. august
Løysinga på heile regnproblematikken vart ikkje å kjøpe paraply, men å tørke på bowling. Eg var ikkje særleg god.

9. august
Eg var oppe halv ni på ein laurdag. Faktisk var eg det to laurdagar på rad. Denne laurdagen var eg dommar i Torfinn sitt program, Cruisern, på P3. Kjempekjekk start på dagen. Vel verdt å stå opp tidleg for. Kaffi, fjas og casual style i studio. (sjå biletet over).

9. august
Nokre timar seinare. Asbjørn serverte middag. Eg og Leif vart stappmette, nesten øydelagde av all gryteretten. Asbjørn sjølv vart ikkje mett i det heile tatt. Bra, var det då, at Asbjørn dagen før hadde blanda kyllingkjøttdeig og vanleg kjøttdeig og ymse anna inn i ein stor klump med deig, som la ein spennande eim over heile kjøkkenet hans. “Heimelaga burger” kalla han det.

9. august
Leif køyrer ein sofistikert stil. Whiskey liksom. Han kunne melde at lukta var god.

19. august
I can see my house from here…

19. august
Jo Daniel pratar om ein begivenheitsrik kveld på byen kvelden før, over ein tacoplatter høgt oppi Tyholttårnet.
- Og så skulle vi ta taxi, og så berre lukka eg døra og berre byebye, og så berre gjekk eg dit og dei berre YEAH! og eg berre hallo! Yo, liksom.

20. august

Og så var plutseleg Sandra her. Og Henrik. Impulstur oppover til Trøndelag. Eit heilt døgn, hadde dei planar om å bli. Så då bar det jo oppatt i turistmagneten Tyholttårnet for lønsj og slarv. Moro med besøk.

20. august
Jo Daniel viser fram gangstahteiknet sitt.

20. august
Heliumballongar er great fun. Henrik var i ekstase.

20. august
Sandra var på 26. timen unna kjærasten. I desperat lengsel skar ho dette inn i døra på midterste doen på Bare Blåbær med neglene sine.

14 bilete, august så langt, om ein skulle beskreve livet mitt kun via mobilen min. Hadde eg venta nokre dagar, hadde du kanskje fått sett bilete frå Pstereo-festivalen som byrjar i morgon. Eg skal dit.

Og natt til mandag feirar P3Natt nøyaktig eitt år. Det blir feiring og fest, med gåvedryss og ønskjeplater direkte frå studio mellom 00 og 02, med meg, Stian og Torfinn.

Det blir nok ei fin helg.

Asbjørn og Jo henta meg i leiligheita i Trondheim, natt til torsdag klokka 5. Vi køyrde til Oslo, og rakk akkurat fram til Gardermoen i tide. Du skulle berre visst kor høg stemning der var i bilen då vi låg bak ein traktor og ei tysk campingvogn på E6, medan klokka gjekk uforsvarleg fort framover.

Rett over klokka 16 torsdag var vi sjekka inn på Hotel Casa 400 i Amsterdam. Litt utanfor sentrumskjerna, men veldig ok standard til ein god pris.

Torsdagskvelden gjekk med til pasta bolognese og schnitzels og øl. Fredag vandra vi rundt i denne byen med kanalane. Eg måtte inrømme at Amsterdam faktisk var mykje finare enn kva eg hadde forventa, brusteinlagte flotte gater, gondolar og andre vassbaserte køyrety. Det var rett og slett idyllisk somme stader.

Vi fann ein triveleg fortauskafè på vår vandring gjennom byen. Thomaz trur eg den heitte. Nyopna, fekk vi vete etter å ha vore gode vennar med servitøren. Og det var ein triveleg kafè. Så triveleg at vi vart sitjande der i over 4 timar. Så triveleg at vi til og med fekk ei runde øl på huset. Maten var digg òg. Veldig digg.

Det var rett og slett skikkeleg feriestemning på fredagen. Total glede. Vi prøvde oss på utelivet på kveldstid òg, utan at dette var ein vill suksess.

Laurdagen skulle vi sjekke ut utstillinga “Living Tomorrow”. Ei utstilling om framtida, og korleis interiør og slikt vil sjå ut. Nye, spennande og inovative løysingar. Vi måtte litt utav sentrum for å få med oss dette. Vi sete oss på toget, og oppdaga raskt at vi var på feil tog, på veg til ein anna by. Ein halvtime seinare var vi på veg tilbake, og fann fram til riktig stasjon. Vi leita litt, og fann tilslutt bygninga kvar utstillinga heldt til. Men der såg så frykteleg stengt ut. Truleg fordi det var akkurat det der var. Stengt. Det viser seg at det som var marknadsført som ei utstilling verka meir som eit konferansesenter som innovative bedrifter kunne låne.

Bomtur?
Neida, vi fann ein bar som selde øl.
Og eit interiørkjøpesenter.

Laurdagskvelden måtte vi jo nesten sjekke ut dette berømte distriktet. Det raude. Eg såg føre meg at dette skulle vere lugubre greier. Det var det jo òg for så vidt, men den oversvømmande massen av turistar gjorde det heile litt uskyldig og komisk. Vi fann oss ein pub her, berre for å ta nokre pils før vi gjekk vidare for å ete middag. Men her vart vi verande heile kvelden, gitt. Omgitt av same typen amerikanarar eg møtte i England. Dei dumme på europatur. Og så var der eit hyggjeleg britisk utdrikkingslag vi kom i prat med, og stemninga stod i taket, og alt var berre fint. Allsang til Oasislåta Wonderwall og greier og greier. Etterkvart vart det nattmat på ein real restaurant litt lenger borti byen. Ørjan kunne melde om ein bedriten pasta, eg fekk på noke supergod pizza, og så vart det Wonderwall-allsang her òg. Tyskarane på nabobordet var med.

Søndagen var roleg. Trasking i sentrum. Shopping av klede for min del. Pannekaker, espresso, paracet, dårleg britisk frukost. Ein frekk gateunderhaldar som meinte alt under 10 euro var dårleg betaling for å få sjå på supershowet hans. Eg ga heller pengar til ein kar som hadde fått igang noko Razorlight på kassegitaren sin.

Og etter 4 dagar i Amsterdam, kan vel turen oppsummerast slik: Ein real bomtur, myke kartlesing, mykje mat, mykje øl, god stemning. Eit deilig avbrekk og ei fin helg på tur med flotte folk.

Flotte fotos frå ferietur? Åjada, sjekk dei ut!

I år stod Real Ones, Morten Abel og Raga Rockers som headlinerar. Eg gledde meg mest til Real Ones, men gjekk glipp av konserten deira sidan eg hadde det så koseleg på vors, sjå berre her.

Vidare vart det allsang og glede til Morten Abel, sjølv om eg trudde han var død som artist for lenge sidan. Det var verre med Raga Rockers. Det var tafatt og keisamt, og publikum brydde seg ikkje. Ingenting stemte når headlinerane spelte.

Men då er det jo fint, at folket er der like mykje for å treffe andre, som for å sjå ulike band opptre. NRK Sogn og Fjordane har bilete frå Sommarfesten, og eg har bilete frå vorspielet i hagen min.

Kanskje ein dag kjem her ein siste rapport frå The Big Apple.

Amund og Trøkk.

Kathrine, saman med sin nye kjærleiksjiraff.

The Princess Diana Memorial Fountain. Artig og original sak.

The Princess Diana Memorial Duck

Kathrine og Henrik utanfor ein Cubansk restaurant på Camden Market.

Meg, i ein solstol i Kensington Gardens. Digg.

Og til slutt eit bilete frå Noreg sist fredag. Litt før Oppedalferja. Eitt av mine første møte med heimlandet. Finfint.

Her ser du meg og Sandra på tuben, og ærleg talt. Sjå kor tøff eg er! Herregud, det skulle då verkeleg ikkje vere mogleg.

Sandra på Primrose Hill. Ein liten bakketopp ved Regent Park, kvar ein har flott utsikt over the London Skyline. Vi tok turen dit på laurdag, for å sjå på utsikta, og for å oppdage ein av dei finare delane av London.

Etter besøket på Abbey Road på tysdag bestemte vi oss for å stikke til Hampstead. Hovedsakleg grunna den berømte parken der, Hampstead Heath.

På tuben, på veg dit, oppdaga eg at VisitNorway nok ein gong har teke av med reklamering for heimlandet i London. No kan dei via 3 eller 4 ulike reklameplakatar, melde at det framleis er plass til deg i Noreg i sommar, om du ønskjer å ta turen.

Etter å ha rota rundt både her og der, utan å finne parken, og medan uvêret banka på døra, kom vi endeleg fram til parken. Det første vi la merke til då vi kom dit, var at Hampstead Heath likna veldig på parken vi ser i filmen “28 weeks later” (som du forresten anbefalast STERKT å få med deg, etter at du har sett einaren, “28 days later”. Den har premiere i Norge i september.) Og det stemmer. Utsikt over London er filma i denne parken i filmen. Så, der befant vi oss på ein øde location for ein spelefilm om zombiar og eit utrydda London. Skummelt? Åneida, der var jo sol og greier.

Vi farta rundt i denne parken ei stund. Nokon klatra i tre, andre urinerte bak busker… Jada, det var meg. Vi hadde høyrd rykter om at denne parken hadde ei endå betre utsikt over London enn kva Primrose Hill hadde, så etter litt leiking i trea gjekk vi oppover ein liten sti, på jakt etter eit utkikkspunkt.

Og vi fant det! Her følgjer nokre bilete derifrå.

Utsikt. Litt av den i alle fall.

Gjengen, untatt Bente, som tok biletet. Bente har forresten tatt alle dei flotte bileta som eg er med på her. :D

Det du ser her, er Kathrine som tek bilete av utsikt. Bak ho står Sandra på henda, medan Henrik igjen tek bilete av Sandra.

Kathrine, Bente og Sandra.

Sjå på den gjengen der…

Etterkvart kom regnet. Som du ser på bileta over, var det ganske like før i parken, men det gjekk fint.

Etter parkturen tok vi buss til Archway. Planen no var å finne oss ein triveleg pub, kvar vi kunne ta oss eit par øl og prate litt.
Vi fann ein pub. Eg er sanneleg ikkje sikker på kva den heiter, men triveleg var den.

May var barvertinne, og for ei triveleg dame! Ho var utruleg hyggjeleg, og hadde folkeskikk av ekte engelsk klasse. “Thank you darling”, sa ho når vi betalte, og vart utruleg takksam for tips frå oss. Då vi kom tilbake i går kveld kjende ho oss att, og helste, spurte om vi hadde det bra, ga oss betre service enn resten av puben.

Eg trur eg har funne meg ein favorittpub. Litt seint kanskje, men likefult ein favoritt. Billegg Guinness, jukebox med godt musikkutval, god stemning og hyggjeleg bartendar.

London er rett og slett fantastisk for tida, og endå har eg ei veke på meg, til å utforske resten av byen. Sandra har reist heimatt, noko som betyr at vi eigentleg er sju i huset, men Bente er på besøk, og Christine har besøk av broren sin, så vi er vel praktisk talt ni no. I helga kjem nokre vennar av Mathias på besøk. Då er her tolv innbyggjarar i DMPro Mansion. Ny rekord, trur eg.

Vi er langt ute i mai allereie. I går fann nokon ut at det var på tide å bytte månad på vår kalender med flotte kvinner i små klede. Vi oppdaga då til vår store undring at mai har forsvunne på mystisk vis. Kvar kan mai-dama ha teke vegen. Det spekulerast heftig for tida. Kanskje har nokon vorte freista til å stjele den, slik at dei kan ha den for seg sjølv? Har du tips i saka, er det berre å leggje att kommentar under her.

Midlertidig løysing er å hoppe rett til juni, på kalenderen i gangen. Heldigvis er det framleis mai i stova.

Legg forresten merke til at denne kalenderen spelar oss eit puss. Her er kvardagane raude, medan helga er svart.
“Oi, så mykje heilagdagar dei har her i England i mai”, var kommentaren eg høyrde her om dagen.

Fredag kveld er tacokveld her i 20 Alfoxton. Dette har vorte ein flott tradisjon. Mykje tacoshells att etter middagen idag.

Eg flytta inn på nytt rom etter påske. Eg delar gamlerommet til Amund og Henrik, saman med Mathias. Eg tok eit lite bilete av tinga sin tilstand i stad. Ingen kan komme å seie at eg ikkje har god orden i sakene mine.

Eg og Mathias kopla opp eit kjøleskap her om dagen, som berre har stått borti hjørnet fram til no. Skikkeleg digg med eige privat kjøleskap på rommet. Trust me.

Mathias har forresten justert litt på temperaturen til kjøleskapet. Ingenting er så flott som vatn med store, flotte isbitar!

Til slutt, eit lite foto frå rett utanfor huset, ein tidleg, tidleg laurdagsmorgon i mai. Det går mot ein flott dag, følar eg.

I går leverte eg første eksamensproduksjonen på skulen. Ei webside i Flash. Bak denne ligg der MYKJE blod, svette og tårer. Ta ein titt på den:
Strikerz Bowling

Og, forresten. Ut ifrå bileta her ser det ut til at å vere bar på føtene er frykteleg trendy her i Alfoxton. Sjølv er eg hyppig brukar av mine flotte og deilige, gråbrune bestefartøflar. Men, så har jo eg alltid vore litt utrendy òg då…