2. august
Amund og Kathrine fekk òg vere med på utprøving av hagemøblane eg nett hadde sett opp. Vi fyrte opp grillen, og kosa oss. Og sånn omtrent i det sekund vi hadde ete opp grillmaten opna himmelen seg. Men det var hyggjeleg inne òg, så det gjekk bra.

6. august
Hanne og Bjørn insisterte på at denne onsdagen var den perfekte dag for å få med seg det gjevaste(?) innan norsk hip-hop. Nok ein gong vendte eg nasen tilbake til Olavsfestdagane-området, og omtrent samstundes som vi kom inn på området byrja det å regne. Store, tunge dråpar med regn. Vi såg slutten på opptredenen til STL (eller Stella om du vil), heile opptredenen til Erik & Kriss… Og då Madcon skulle entre scena var vi så gjennomvåte og kalde at vi gjekk vår veg.

6. august
Hanne og Bjørn. Klissvåte på konsert. Topp stemning.

6. august
Løysinga på heile regnproblematikken vart ikkje å kjøpe paraply, men å tørke på bowling. Eg var ikkje særleg god.

9. august
Eg var oppe halv ni på ein laurdag. Faktisk var eg det to laurdagar på rad. Denne laurdagen var eg dommar i Torfinn sitt program, Cruisern, på P3. Kjempekjekk start på dagen. Vel verdt å stå opp tidleg for. Kaffi, fjas og casual style i studio. (sjå biletet over).

9. august
Nokre timar seinare. Asbjørn serverte middag. Eg og Leif vart stappmette, nesten øydelagde av all gryteretten. Asbjørn sjølv vart ikkje mett i det heile tatt. Bra, var det då, at Asbjørn dagen før hadde blanda kyllingkjøttdeig og vanleg kjøttdeig og ymse anna inn i ein stor klump med deig, som la ein spennande eim over heile kjøkkenet hans. “Heimelaga burger” kalla han det.

9. august
Leif køyrer ein sofistikert stil. Whiskey liksom. Han kunne melde at lukta var god.

19. august
I can see my house from here…

19. august
Jo Daniel pratar om ein begivenheitsrik kveld på byen kvelden før, over ein tacoplatter høgt oppi Tyholttårnet.
- Og så skulle vi ta taxi, og så berre lukka eg døra og berre byebye, og så berre gjekk eg dit og dei berre YEAH! og eg berre hallo! Yo, liksom.

20. august

Og så var plutseleg Sandra her. Og Henrik. Impulstur oppover til Trøndelag. Eit heilt døgn, hadde dei planar om å bli. Så då bar det jo oppatt i turistmagneten Tyholttårnet for lønsj og slarv. Moro med besøk.

20. august
Jo Daniel viser fram gangstahteiknet sitt.

20. august
Heliumballongar er great fun. Henrik var i ekstase.

20. august
Sandra var på 26. timen unna kjærasten. I desperat lengsel skar ho dette inn i døra på midterste doen på Bare Blåbær med neglene sine.

14 bilete, august så langt, om ein skulle beskreve livet mitt kun via mobilen min. Hadde eg venta nokre dagar, hadde du kanskje fått sett bilete frå Pstereo-festivalen som byrjar i morgon. Eg skal dit.

Og natt til mandag feirar P3Natt nøyaktig eitt år. Det blir feiring og fest, med gåvedryss og ønskjeplater direkte frå studio mellom 00 og 02, med meg, Stian og Torfinn.

Det blir nok ei fin helg.

Då vi kom fram til Oslo morgonen etter vart stemninga god att. Då vi sette oss på flybussen til Torp datt den nok ein gong eit par hakk. Då vi kom til flyplassen auka den igjen, og så gjekk den like mykje nedatt ( i alle fall for min del) då vi sette oss i eit trangt Ryanair-fly på veg til Stansted, London.

Eg har tydlegvis opparbeida meg ei lett form for flyskrekk. Det hjalp ikkje at eg sat ved sidan av Rune, som har endå meir flyskrekk enn meg.

Men endeleg var vi framme i deilige, deilige London, som eg berre vert meir og meir glad i. Totalt var 17 personar innom reisefølgjet vårt.

Vi fann oss ein koseleg pub kvar vi fekk kjøpt billettar til lukka nyttårsfeiring, sjølvsagt mot at vi lova å ta på finstasen.

Nyttårsafta kom, og det vart etterkvart god stemning på The Longachre kvar vi oppheldt oss. Lokala vart fulle, og det vart jammen dei fleste gjestane òg. Klokka bikka 23, det tikka inn eit par nyttårsmeldingar frå heimlandet, kor det nye året hadde komt ridande som ein flott hest. Vi byrja etterkvart gå nedover mot elva der nyttårsmarkeringa skulle foregå. Problemet var berre at det var kring 1,5 millionar menneske på veg dit. Eit stort fleirtal av desse var allereie på plass. Gatene ned mot elva var sperra av. Det var umogleg å komme seg til elva, og til fyrverkeriet. Vi måtte ta til takke med Trafalgar Square og ein storskjerm. Heldigvis for meg hadde ein kar rett borti folkemassa fått smugla med seg noke fyrverkeri heimefrå, som han skaut opp til vill jubel frå oss tilstades.

Det var ein skikkeleg bom der, altså. Ein skuffelse. Då var det godt vi haddde stempel, og moglegheit til å komme innatt på uteplassen etterpå, sidan der på dette tidspunkt trass alt var 1,5 millionar feststemte i gatene.

Erik, eller Trøkk, som eg kallar han, fekk riktignok med seg heile fyrverkeriet frå St. James Park. Den sniken/heldiggrisen/luringen.

Ein litt skummel ting:
På den eine båsen på herretoalettet på uteplassen vi var på på nyttårsafta stod følgjande skrive:

Jaja, det gjekk no fint med oss alle.

Utanom heftig feiring av nyttår var det deilig å vere tilbake. Vi vitja 20 Alfoxton Avenue, plassen vi budde på før. Vi åt frykteleg mykje god (og dyr) mat. (Eg trur måltidet mitt på nyttårsafta med drikke kom oppi 50 pund… Du kan jo gange det med 11,3 sjølv.) Vi hang oss på livet, vi møtte britar, vi handla. Det heile var rett og slett ei deilig ferieoppleving, i den deiligste byen.

Asbjørn, Rune, Jo, Ørjan og Geir Ove på Piccadilly Circus, for anledninga under oppussing.

Eg kjenner no i ettertid at eg er strålande nøgd med turen, sjølv om vi aldri såg fyrverkeriet. Sjølv om eg pådrog meg, og truleg har smitta alle med forkjølelse. Sjølv om heimturen var grusom, og varte i 24 timar. Oppholdet i LÆNDN var idyll frå ende til annan. Takk Asbjørn, Rune, Geir Ove, Kathrine, Trøkk, Henrik, Jo, Amund, Bente, Mathias, Ørjan, Sandra, Eirin, Marit, Marthe og Ole Morten. Takk for ein knakande god tur!

Sjå bilete (stort sett teke utan blits i altfor mørke rom) frå turen!

Vi traska ein tur på den flotte piren, kvar det yra med liv. Etter å ha spassert ut til enden, for å ta ein titt på det litt rustne og småskumle tivoliet der, gjekk vi innatt. Vi var svoltne, og bestemte oss for å trekkje vekk frå dei illeluktande Fish & Chips-bodene, og inn mot “City Center”, for å finne ein triveleg og billeg restaurant.

Vi fann oss ein triveleg uterestaurant, og fekk oss ein matbit. Deretter bar turen nedatt til den flotte stranda i Brighton, for litt soling og bading. Vatnet var faktisk eindel varmare enn kva eg hadde trudd, og etter litt tilvenning til temperaturen plaska vi rundt nedi vatnet som fire smått tilbakeståande ender, medan resten av strandgjestane denne dagen sat på land.

Etter dette herlege og forfriskande badet, naut vi livet på stranda ei god stund, medan vi prøvde å verte solbrente heile gjengen. Solkrem er for pyser, liksom.

Eg må imidlertid nemne at fleire av dei andre på stranda òg følte for å teste temperaturen i vatnet, etter oss. Kanskje vår livlege leik freista dei andre?

Etter strandbesøket vart det soft-is, sukkerspinn, og endå ein liten tur på piren, før bussen vår returnerte til London.

Det heile var ein fantastisk dag, og eg anbefalar alle som har moglegheit til det, å ta ein tur til Brighton. Det heile var ein fantastisk start på sommarferien.

Ei lita samling bilete frå turen vår.

Og ja, tittelen er ein referanse til Bloc Party sin flotte Waiting for the 7.18.

Hostellet vårt, låg heilt på andre sida, så vi heiv oss kjapt på ein buss, og vart kjapt introdusert til krasse svingar, bratte bakkar, og generelt sett ein køyrestil og eit vegnett som ga meg ein liten følelse av å vere tilbake i Sogn og Fjordane. Men, bussturen gav oss òg eit innblikk i den vakre naturen. Det flotte havet, engene, dyra som beita, villkaninene, dei små tettstadane, med flotte hus, og trange, sjarmerande gater.

Vi kom etterkvart til Newport. Største byen på øya. Trass i at det første som møtte oss her, var Pizza Hut, tykkjer eg absolutt dette var ein by med stor sjarm. Vi hadde ikkje tid til å utforske no, vi skulle vidare med buss nummer 7, sa bussjåføren vår. Det var berre å vise billetten, så slapp vi å betale på nytt.

Vi venta nokre minutt. Buss sju kom, vi hoppa på, og sette oss til rette, fremst i andre etasjen. Og så hompa vi avgarde, forbi den eine småbyen etter den andre. Her var flotte små hus, midt i skogen, vindmøller ved små, sjarmerande elver. Og her var vegar som fekk meg til å skjøne kvifor alle bussjåførane eg møtte var i godt humør. Kvar dag på jobben må jo vere eit heftig adrenalinkick. Ekstremsport, liksom.

Vi kom oss til Totland Bay. Eller, først køyrde vi forbi, fordi vi ikkje trudde vi var komen til sentrum endå. Men, det var vi. Ein bilverkstad, ein lokal pub, ein minibutikk og litt ymse nisjebutikkar som for eksempel spesialiserte seg på knappar og vevprodukt, var det som møtte oss. Og så ei rundkøyring då.

Eit beskjedent skilt viste oss vegen til hostellet vi skulle bu på. Då vi kom fram var der usedvanleg stengt. Ei dame kom ut, og kunne fortelje at der ikkje opna att før klokka 5. Då var det berre å returnere til sentrum. Målet no, var å få seg eit måltid. Vi gjekk til den lokale puben, kvar dei var i ferd med å stengje. Klokka 3. Vi vart litt oppgitt, og gjekk på leiting etter eit nytt sentrum, med moglegheitar for å få seg noko å ete. Kring ein halvtime seinare, fann vi eit nytt strøk med ymse butikkar. Her fann vi ein pub som såg retteleg triveleg ut, der den låg å bada seg i sol rett over vasskorpa. Men, då vi skulle bestille, kunne dama i baren fortelje at dei skulle til å stengje matserveringa her òg.
Triveleg.

Vi fekk oss etterkvart mat på eit lite gatekjøkken. Deretter tok vi med oss noko å drikke, og sette oss til å sjå på havet, i ein triveleg liten park, rett nedanfor hostellet vårt. Klokka vart kjapt fem, vi sjekka inn, og oppdaga at hostellet var heilt kurrant. Bortsett frå at dei praktiserte laken-sovepose i stadan for vanleg sengety, var her ingenting å klage på.

Vi heiv oss nok ein gong på bussen, medan sola gjekk ned over Isle of Wight. Vi tok turen til Newport. Det var på tide med middag, og utforsking av byen. Vi tok turen til byen sin eldste pub. “The Castle In”. Her åt vi middag, og eg kan vel ikkje skryte av måltidet. Men dama i baren var hyggjeleg, og var litt i lykkerus denne dagen. “Wow. The Rolling Stones is headlining the festival! Wow. Well Rob, what do you think about that”. Ho henvendte seg til ein av stamkundane. Han var lavmælt, truleg alkoholikar, og hadde ikkje fått seg billett. Men det var berre å slappe av, for ho kjende ein som selde billettar til the Isle of Wight festival. Var visst ikkje så gale dyrt heller.

Etter nokre øl, og triveleg samtale tok vi turen heimatt til Totland.

Torsdagen starta med ein tur til The Needles. Attraksjonen låg rett bortanfor hostellet, så vi gjekk dit. Det som møtte oss då vi kom fram, var ein park med mykje kioskar og shops, kvar ein kunne kjøpe alt mogleg rart. Om sommaren vel å merke. Det meste var stengd. Til og med stolheisen som tok deg ned til stranda, slik at du kunne få ein nærare kik på The Needles, var stengd.

Vi tok nokre bilete av the Needles, frå toppen av klippa, før vi fann vegen ned til stranda, kvar vi nok ein gong møtte stengde grinder. Bokstavleg talt. Trappa som førte ned til stranda er under oppussing. Eg torte sjølvsagt ikkje prøve meg på ei trapp som mangla både det eine og det andre. Eg, Henrik og Katrine vart ståande, medan dei andre var nedom ein tur og kika litt.

Etter dette kasta vi oss på bussen att. Vi skulle avstades, til Godshill, omtala i ein reiseguide som “den perfekte postkortby”.
Vi kom fram, og besøkte først smeden sin hage. Sjappa til smeden var visstnok 500 år gamal. Deretter ønskte vi å ta turen til “the Model Village”, kvar modellar av heile Godshill var bygd opp. Det viste seg imidlertid at vi var litt for seint ute. Eit kvarter for seint ute, for å vere eksakt. Litt kjipt var det, å vere for sein, men for all del. Der var mykje å sjå på i Godshill. Mellom anna den store kyrkja med tilhøyrande kyrkjegard, som ruva over byen på toppen av ein åskam.

Etter litt sightseeing tok vi turen til puben “The Griffin”. Denne var til og med omtalt i turistbrosjyra “Pub Walks of Isle of Wight”.
Og det med god grunn. Maten var nydeleg her.

Etter måltidet møtte eg på dei tidlegare omtala turisttips-blondinene. Dei ba oss stikke til Newport, for god stemning utover kvelden. Dei lista opp nokre uteplassar. I tillegg lista dei opp nesten 20 attraksjonar dei meinte vi burde oppleve på øya. Då dei fekk vete at vi berre skulle vere ein dag til, drog dei fram Carisbrooke Castle i Newport, og miniatyrbyen i Godshill. Den måtte vi trass alt sjå, sa dei. Den var nydeleg. “You know. George here builded almost the whole thing”, sa ho eine, og peika på ein kar lengre bak i lokalet. “George? My name is not George”, svarte han. Alle lo litt av dette.

Resten av kvelden gjekk med til god stemning på utestaden Hog’s Head i Newport. Eit lokalt coverband spelte mykje bra. Mellom anna Snow Patrol og Eagle Eye Cherry. Eg var grisedårleg i biljard. Kathrine var hakket betre. Amund likar å tru at han var best.

Fredag sjekka vi ut frå hostellet, og tok turen til Carisbrooke Castle. Etter mi meining eit mykje betre castle, enn det førre eg var på, i Edinburgh, Skottland. Litt av grunnen kan vere at slottet var godt bevart slik det faktisk såg ut, og at der ikkje har tatt heilt av for å lage turistopplegg utav det.

Etter dette besøket, heldt vi fram med å følgje tipset til blondinene på The Griffin, og tok nok ein gong turen til Godshill, og miniatyrbyen der.

Og sidan maten der var så god dagen før, endte vi nok ein gong opp på The Griffin for ein god middag.

Deretter bussa vi tilbake til Ryde. Havnebyen med dei bratte gatene. Her tok vi ein tur på kaffibar, kvar Trøkk følte seg femi og ukomfortabel. “Je like itte dæm hær kæffibaran” sa han.

Deretter tok vi båten heimover. Slitne og trøytte. Alle var einige i at det hadde vore ein fin liten ferie. Eg skal definitivt tilbake til Isle of Wight ein gong.

Sjå fleire bilete frå turen til Isle of Wight

Foto på begge bileta av meg: Amund Lindqvist

Eg, og Madonna. God stemning. Håret mitt ser teit ut, fordi Sandra gjekk laus på meg med rettetang i går.

Sandra, Jack Sparrow og Kathrine. Sjå kor dei kosar seg.

- Du, Sean. Vi skal ikkje ta å finne på noko saman ein dag, spør Leif. Sean er mildt sagt skeptisk.

Medan vi andre tykte det var tøft å verte avfotograferte med kjendisar, vart Amund overbegeistra for denne frykteleg realistiske voks(?)palma. Kvar si glede…

Eg har lagt ut nokre fleire bilete frå turen vår til voksinfernoet. Mellom anna kan du sjå meg med tunga på veg inn i øyret på ein tyskar som hadde si storheitstid på 40-talet.

KLIKK HER