Hostellet vårt, låg heilt på andre sida, så vi heiv oss kjapt på ein buss, og vart kjapt introdusert til krasse svingar, bratte bakkar, og generelt sett ein køyrestil og eit vegnett som ga meg ein liten følelse av å vere tilbake i Sogn og Fjordane. Men, bussturen gav oss òg eit innblikk i den vakre naturen. Det flotte havet, engene, dyra som beita, villkaninene, dei små tettstadane, med flotte hus, og trange, sjarmerande gater.

Vi kom etterkvart til Newport. Største byen på øya. Trass i at det første som møtte oss her, var Pizza Hut, tykkjer eg absolutt dette var ein by med stor sjarm. Vi hadde ikkje tid til å utforske no, vi skulle vidare med buss nummer 7, sa bussjåføren vår. Det var berre å vise billetten, så slapp vi å betale på nytt.

Vi venta nokre minutt. Buss sju kom, vi hoppa på, og sette oss til rette, fremst i andre etasjen. Og så hompa vi avgarde, forbi den eine småbyen etter den andre. Her var flotte små hus, midt i skogen, vindmøller ved små, sjarmerande elver. Og her var vegar som fekk meg til å skjøne kvifor alle bussjåførane eg møtte var i godt humør. Kvar dag på jobben må jo vere eit heftig adrenalinkick. Ekstremsport, liksom.

Vi kom oss til Totland Bay. Eller, først køyrde vi forbi, fordi vi ikkje trudde vi var komen til sentrum endå. Men, det var vi. Ein bilverkstad, ein lokal pub, ein minibutikk og litt ymse nisjebutikkar som for eksempel spesialiserte seg på knappar og vevprodukt, var det som møtte oss. Og så ei rundkøyring då.

Eit beskjedent skilt viste oss vegen til hostellet vi skulle bu på. Då vi kom fram var der usedvanleg stengt. Ei dame kom ut, og kunne fortelje at der ikkje opna att før klokka 5. Då var det berre å returnere til sentrum. Målet no, var å få seg eit måltid. Vi gjekk til den lokale puben, kvar dei var i ferd med å stengje. Klokka 3. Vi vart litt oppgitt, og gjekk på leiting etter eit nytt sentrum, med moglegheitar for å få seg noko å ete. Kring ein halvtime seinare, fann vi eit nytt strøk med ymse butikkar. Her fann vi ein pub som såg retteleg triveleg ut, der den låg å bada seg i sol rett over vasskorpa. Men, då vi skulle bestille, kunne dama i baren fortelje at dei skulle til å stengje matserveringa her òg.
Triveleg.

Vi fekk oss etterkvart mat på eit lite gatekjøkken. Deretter tok vi med oss noko å drikke, og sette oss til å sjå på havet, i ein triveleg liten park, rett nedanfor hostellet vårt. Klokka vart kjapt fem, vi sjekka inn, og oppdaga at hostellet var heilt kurrant. Bortsett frå at dei praktiserte laken-sovepose i stadan for vanleg sengety, var her ingenting å klage på.

Vi heiv oss nok ein gong på bussen, medan sola gjekk ned over Isle of Wight. Vi tok turen til Newport. Det var på tide med middag, og utforsking av byen. Vi tok turen til byen sin eldste pub. “The Castle In”. Her åt vi middag, og eg kan vel ikkje skryte av måltidet. Men dama i baren var hyggjeleg, og var litt i lykkerus denne dagen. “Wow. The Rolling Stones is headlining the festival! Wow. Well Rob, what do you think about that”. Ho henvendte seg til ein av stamkundane. Han var lavmælt, truleg alkoholikar, og hadde ikkje fått seg billett. Men det var berre å slappe av, for ho kjende ein som selde billettar til the Isle of Wight festival. Var visst ikkje så gale dyrt heller.

Etter nokre øl, og triveleg samtale tok vi turen heimatt til Totland.

Torsdagen starta med ein tur til The Needles. Attraksjonen låg rett bortanfor hostellet, så vi gjekk dit. Det som møtte oss då vi kom fram, var ein park med mykje kioskar og shops, kvar ein kunne kjøpe alt mogleg rart. Om sommaren vel å merke. Det meste var stengd. Til og med stolheisen som tok deg ned til stranda, slik at du kunne få ein nærare kik på The Needles, var stengd.

Vi tok nokre bilete av the Needles, frå toppen av klippa, før vi fann vegen ned til stranda, kvar vi nok ein gong møtte stengde grinder. Bokstavleg talt. Trappa som førte ned til stranda er under oppussing. Eg torte sjølvsagt ikkje prøve meg på ei trapp som mangla både det eine og det andre. Eg, Henrik og Katrine vart ståande, medan dei andre var nedom ein tur og kika litt.

Etter dette kasta vi oss på bussen att. Vi skulle avstades, til Godshill, omtala i ein reiseguide som “den perfekte postkortby”.
Vi kom fram, og besøkte først smeden sin hage. Sjappa til smeden var visstnok 500 år gamal. Deretter ønskte vi å ta turen til “the Model Village”, kvar modellar av heile Godshill var bygd opp. Det viste seg imidlertid at vi var litt for seint ute. Eit kvarter for seint ute, for å vere eksakt. Litt kjipt var det, å vere for sein, men for all del. Der var mykje å sjå på i Godshill. Mellom anna den store kyrkja med tilhøyrande kyrkjegard, som ruva over byen på toppen av ein åskam.

Etter litt sightseeing tok vi turen til puben “The Griffin”. Denne var til og med omtalt i turistbrosjyra “Pub Walks of Isle of Wight”.
Og det med god grunn. Maten var nydeleg her.

Etter måltidet møtte eg på dei tidlegare omtala turisttips-blondinene. Dei ba oss stikke til Newport, for god stemning utover kvelden. Dei lista opp nokre uteplassar. I tillegg lista dei opp nesten 20 attraksjonar dei meinte vi burde oppleve på øya. Då dei fekk vete at vi berre skulle vere ein dag til, drog dei fram Carisbrooke Castle i Newport, og miniatyrbyen i Godshill. Den måtte vi trass alt sjå, sa dei. Den var nydeleg. “You know. George here builded almost the whole thing”, sa ho eine, og peika på ein kar lengre bak i lokalet. “George? My name is not George”, svarte han. Alle lo litt av dette.

Resten av kvelden gjekk med til god stemning på utestaden Hog’s Head i Newport. Eit lokalt coverband spelte mykje bra. Mellom anna Snow Patrol og Eagle Eye Cherry. Eg var grisedårleg i biljard. Kathrine var hakket betre. Amund likar å tru at han var best.

Fredag sjekka vi ut frå hostellet, og tok turen til Carisbrooke Castle. Etter mi meining eit mykje betre castle, enn det førre eg var på, i Edinburgh, Skottland. Litt av grunnen kan vere at slottet var godt bevart slik det faktisk såg ut, og at der ikkje har tatt heilt av for å lage turistopplegg utav det.

Etter dette besøket, heldt vi fram med å følgje tipset til blondinene på The Griffin, og tok nok ein gong turen til Godshill, og miniatyrbyen der.

Og sidan maten der var så god dagen før, endte vi nok ein gong opp på The Griffin for ein god middag.

Deretter bussa vi tilbake til Ryde. Havnebyen med dei bratte gatene. Her tok vi ein tur på kaffibar, kvar Trøkk følte seg femi og ukomfortabel. “Je like itte dæm hær kæffibaran” sa han.

Deretter tok vi båten heimover. Slitne og trøytte. Alle var einige i at det hadde vore ein fin liten ferie. Eg skal definitivt tilbake til Isle of Wight ein gong.

Sjå fleire bilete frå turen til Isle of Wight