Hotellrommet var grisefint. Vi oppgraderte til ei fin lita suite for 15 dollar ekstra. Småpengar!

Fredagen kom, Vancouver såg pent ut. Humøret var godt, to øl før klokka to. Vi stakk opp på UBC, skulen Ole går på. Fant han til slutt, etter iherdig leiting og misvisande vegbeskriving. Vi fekk digg omvisning på campus, og så reiv vi i litt kinamat.

Vidare gjekk fredagskvelden ein kjapp tur innom den særs udekorerte hybelen til Ole. For all del, kvite veggar er fint det.
Deretter gjekk turen til ein lokal pub. Ein pub så lokal at folk gjerne tok med hunden når dei var keen på ei øl. Ei dame som hadde budd i Stavanger var visst stamkunde der, og det var synd sa folk, at ho ikkje var der denne kvelden. Ho likte visst å prate norsk.

Laurdag fann eg, Jo og Leif oss ein stamkafè. Det skulle vise seg at vi kom til å ete frukost der kvar dag. Digg plass rett ved hotellet. Og denne første dagen kom vi i prat med ein servitør frå Tyskland. Ho hadde flytta vekk eit år for å jobbe, men tykte løna var heilt forferdeleg dårleg. Ho hadde ikkje råd til å drikke seg full ein gong, sa ho. Rett etterpå skulle ho riktignok plutseleg ut mandagen etterpå, og lurte på om vi ville treffast då. Ho fekk mailadressa mi, for ho hadde ikkje pengar på mobiltelefonen sin, og eg tenkte at det kanskje var dumt å gje ho gmail-adressa. Ho tok aldri kontakt.

Ole kom til sentrum. Vi tok turen til Granville Island og marknaden der. Folksomt, mykje måker. Valentines day. Eg fekk assosiasjonar til romantiske komediar der mannen alltid sjarmerar dama i senk på den lokale fiskemarknaden grytidleg på dagen. Sånn bortsett frå at dette var ettermiddag, slett ikkje romantisk og så var der ikkje overvekt av fisk heller.

Men det var hyggjeleg, altså. Ein triveleg marknad.

Søndag gjekk turen til Stanley Park. Ole hevda den var mykje større enn alle andre parkar eg har vore i. At den lett slår Central Park i New York og Hyde Park i London. Og det hadde han jammen rett i. Gigantisk park. Det hadde tatt ein god arbeidsdag å sjekke ut heile. Vi fekk med oss litt skog og vatn, gangveg, utsikt til the Vancouver Skyline, akvariumet som berre eg ville betale pengar for å sjekke ut. Og så satte vi tydlegvis av tid til å sjå på totem poles. Eg hatar slike. Dei ser så grusomt skumle ut.

Mandagen gjekk fort unna. Trasking i sentrum. Eg kjøpte ei bukse. Det var ein fin dag i Vancouver. Då det var på tide med middag fann vi ein triveleg pub. God mat, billeg øl, fin musikk. Vi vart verande der utover. I Canada er det visst pitchers som er in. Det kunne Ole fortelje. Om fleire enn ein person går ut, så skal det spleisast på store mugger med øl. Greitt for meg.

Tysdag måtte Leif reise heim. Skulen kalla heime i Trondheim. Jo besøkte slekt, eg og Ole sjekka ut piren på hamna, drakk kaffi, og var plutseleg i den mest kriminelle bydelen. Når du går forbi ein mann i 80-åra som prøvar å kjøpe hasj av ein tenåring i hettegensar… Då har du gått feil, meinar eg.
Det skumle strøket var heldigvis bittelite, og brått var der berre velstand att. Gresk middag, god stemning.

Onsdag tok eg og Jo turen til Seattle. Eit lite døgn der før heimreise måtte jo rett og slett vere bra for sjela.
Seattle er litt som New York, berre utan alt det kjekke. Det er i alle fall intrykket eg fekk etter eit døgn. Det starta bra då, med fråtsing i sjukt god mat på ein restaurant eg ikkje hugsar namnet på nett no. Men dersom du skal til Seattle, så rop ut. Eg tok med eit rabattkort derifrå. 4 turar til, så får du noko. Usikker på om det er gratis middag, men noko er det.

Vi sjekka ut byen, som ikkje eigentleg var sånn sjukt stor. Og Seattle tok kvelden tidleg. Eg prøvde å få tak i mat rundt midnatt. Ingenting var opent, sånn utanom ein sushirestaurant eit par blocks up. Greitt uaktuelt.
“The Lion Bar er alltid open”, sa dei. “Om det ikkje er ein dag med frykteleg dårleg business, då.”
Denne onsdagen var ein slik ein.

For torsdagen fekk eg ein lapp med fem turisttips av ei hyggjeleg dame på ein pub. Vi måtte sjekke ut the Seattle Underground. Byen er jo bygd oppå ruinane av ei gammal utgåve. (“We’re fucked if there’s an earthquake”, sa dama. Eg lo. Ho lo ikkje.)
Vi måtte sjekke ut marknaden, vi måtte ta ein ferjebåt til Ban Brudge Island(?). Då eg dagen etter spurde respesjonisten på hotellet om kvar vi fann denne undergroundtouren, meinte han at vi absolutt ikkje burde bruke pengar på den. Det var skikkeleg drit, meinte han, og viste teiknet der tommelen vender ned. Så då droppa vi det.

Men marknaden var skikkeleg bra, sa han. “They are like throwing the fish and stuff…”
Vi trudde på han, og gjekk til marknaden. Og marknaden var ikkje særleg mykje meir spennande enn bodene som stiller seg opp i Førde sentrum under folkemusikkfestivalen kvar sommar. I’ve seen it all before. Men vi fekk oss frukost etterkvart. På ein diner. Eller. Hamburger, fries, milkshake, diet coke. Det er jo ikkje frukost. Det er fett. Og det var digg.

Vi traska rundt i sentrum, vi fann til slutt fergebåtane, men då var klokka sopass at vi måtte droppe det òg. Det var på tide å vende nasa heimover til Trøndelag. Nedsørpa og regntungt då vi kom heim, sjølvsagt.

Men turen, den var grisedigg! Eg har hatt ei herleg veke på ferie. Og eg har tatt bilete.
Dei ser du her!

Vi kom oss til Barcelona, og vi følte oss straks heime. Ikkje noko behov for kart her i gården, nei!

Vi åt ein heilt fantastisk nyttårsmiddag på ein eksklusiv restaurant midt på La Rambla:

Vi var så opptekne med å oppdage og oppleve at vi omtrent aldri såg innsida av hotellet vårt.

Vi vart nesten huka inn av Politiet.

Vi møtte mykje trivelege folk og fekk mange nye vennar.

Vi måtte sjølvsagt sjå denne gigantiske og voldsomme kyrkja alle pratar om. Segrada Familia.

Og eg måtte sjølvsagt ta eit bilete av meg sjølv ved denne nydelege severdigheita:

Og ved inngangen til det nye året var vi sjølvsagt vitne til eit heidundrande fyrverkeri vi kjem til å bære med oss minnene frå resten av livet:

I det store og heile, ein herleg tur!

Her kan du sjå fleire flotte fotos frå turen!

2. august
Amund og Kathrine fekk òg vere med på utprøving av hagemøblane eg nett hadde sett opp. Vi fyrte opp grillen, og kosa oss. Og sånn omtrent i det sekund vi hadde ete opp grillmaten opna himmelen seg. Men det var hyggjeleg inne òg, så det gjekk bra.

6. august
Hanne og Bjørn insisterte på at denne onsdagen var den perfekte dag for å få med seg det gjevaste(?) innan norsk hip-hop. Nok ein gong vendte eg nasen tilbake til Olavsfestdagane-området, og omtrent samstundes som vi kom inn på området byrja det å regne. Store, tunge dråpar med regn. Vi såg slutten på opptredenen til STL (eller Stella om du vil), heile opptredenen til Erik & Kriss… Og då Madcon skulle entre scena var vi så gjennomvåte og kalde at vi gjekk vår veg.

6. august
Hanne og Bjørn. Klissvåte på konsert. Topp stemning.

6. august
Løysinga på heile regnproblematikken vart ikkje å kjøpe paraply, men å tørke på bowling. Eg var ikkje særleg god.

9. august
Eg var oppe halv ni på ein laurdag. Faktisk var eg det to laurdagar på rad. Denne laurdagen var eg dommar i Torfinn sitt program, Cruisern, på P3. Kjempekjekk start på dagen. Vel verdt å stå opp tidleg for. Kaffi, fjas og casual style i studio. (sjå biletet over).

9. august
Nokre timar seinare. Asbjørn serverte middag. Eg og Leif vart stappmette, nesten øydelagde av all gryteretten. Asbjørn sjølv vart ikkje mett i det heile tatt. Bra, var det då, at Asbjørn dagen før hadde blanda kyllingkjøttdeig og vanleg kjøttdeig og ymse anna inn i ein stor klump med deig, som la ein spennande eim over heile kjøkkenet hans. “Heimelaga burger” kalla han det.

9. august
Leif køyrer ein sofistikert stil. Whiskey liksom. Han kunne melde at lukta var god.

19. august
I can see my house from here…

19. august
Jo Daniel pratar om ein begivenheitsrik kveld på byen kvelden før, over ein tacoplatter høgt oppi Tyholttårnet.
- Og så skulle vi ta taxi, og så berre lukka eg døra og berre byebye, og så berre gjekk eg dit og dei berre YEAH! og eg berre hallo! Yo, liksom.

20. august

Og så var plutseleg Sandra her. Og Henrik. Impulstur oppover til Trøndelag. Eit heilt døgn, hadde dei planar om å bli. Så då bar det jo oppatt i turistmagneten Tyholttårnet for lønsj og slarv. Moro med besøk.

20. august
Jo Daniel viser fram gangstahteiknet sitt.

20. august
Heliumballongar er great fun. Henrik var i ekstase.

20. august
Sandra var på 26. timen unna kjærasten. I desperat lengsel skar ho dette inn i døra på midterste doen på Bare Blåbær med neglene sine.

14 bilete, august så langt, om ein skulle beskreve livet mitt kun via mobilen min. Hadde eg venta nokre dagar, hadde du kanskje fått sett bilete frå Pstereo-festivalen som byrjar i morgon. Eg skal dit.

Og natt til mandag feirar P3Natt nøyaktig eitt år. Det blir feiring og fest, med gåvedryss og ønskjeplater direkte frå studio mellom 00 og 02, med meg, Stian og Torfinn.

Det blir nok ei fin helg.

Asbjørn og Jo henta meg i leiligheita i Trondheim, natt til torsdag klokka 5. Vi køyrde til Oslo, og rakk akkurat fram til Gardermoen i tide. Du skulle berre visst kor høg stemning der var i bilen då vi låg bak ein traktor og ei tysk campingvogn på E6, medan klokka gjekk uforsvarleg fort framover.

Rett over klokka 16 torsdag var vi sjekka inn på Hotel Casa 400 i Amsterdam. Litt utanfor sentrumskjerna, men veldig ok standard til ein god pris.

Torsdagskvelden gjekk med til pasta bolognese og schnitzels og øl. Fredag vandra vi rundt i denne byen med kanalane. Eg måtte inrømme at Amsterdam faktisk var mykje finare enn kva eg hadde forventa, brusteinlagte flotte gater, gondolar og andre vassbaserte køyrety. Det var rett og slett idyllisk somme stader.

Vi fann ein triveleg fortauskafè på vår vandring gjennom byen. Thomaz trur eg den heitte. Nyopna, fekk vi vete etter å ha vore gode vennar med servitøren. Og det var ein triveleg kafè. Så triveleg at vi vart sitjande der i over 4 timar. Så triveleg at vi til og med fekk ei runde øl på huset. Maten var digg òg. Veldig digg.

Det var rett og slett skikkeleg feriestemning på fredagen. Total glede. Vi prøvde oss på utelivet på kveldstid òg, utan at dette var ein vill suksess.

Laurdagen skulle vi sjekke ut utstillinga “Living Tomorrow”. Ei utstilling om framtida, og korleis interiør og slikt vil sjå ut. Nye, spennande og inovative løysingar. Vi måtte litt utav sentrum for å få med oss dette. Vi sete oss på toget, og oppdaga raskt at vi var på feil tog, på veg til ein anna by. Ein halvtime seinare var vi på veg tilbake, og fann fram til riktig stasjon. Vi leita litt, og fann tilslutt bygninga kvar utstillinga heldt til. Men der såg så frykteleg stengt ut. Truleg fordi det var akkurat det der var. Stengt. Det viser seg at det som var marknadsført som ei utstilling verka meir som eit konferansesenter som innovative bedrifter kunne låne.

Bomtur?
Neida, vi fann ein bar som selde øl.
Og eit interiørkjøpesenter.

Laurdagskvelden måtte vi jo nesten sjekke ut dette berømte distriktet. Det raude. Eg såg føre meg at dette skulle vere lugubre greier. Det var det jo òg for så vidt, men den oversvømmande massen av turistar gjorde det heile litt uskyldig og komisk. Vi fann oss ein pub her, berre for å ta nokre pils før vi gjekk vidare for å ete middag. Men her vart vi verande heile kvelden, gitt. Omgitt av same typen amerikanarar eg møtte i England. Dei dumme på europatur. Og så var der eit hyggjeleg britisk utdrikkingslag vi kom i prat med, og stemninga stod i taket, og alt var berre fint. Allsang til Oasislåta Wonderwall og greier og greier. Etterkvart vart det nattmat på ein real restaurant litt lenger borti byen. Ørjan kunne melde om ein bedriten pasta, eg fekk på noke supergod pizza, og så vart det Wonderwall-allsang her òg. Tyskarane på nabobordet var med.

Søndagen var roleg. Trasking i sentrum. Shopping av klede for min del. Pannekaker, espresso, paracet, dårleg britisk frukost. Ein frekk gateunderhaldar som meinte alt under 10 euro var dårleg betaling for å få sjå på supershowet hans. Eg ga heller pengar til ein kar som hadde fått igang noko Razorlight på kassegitaren sin.

Og etter 4 dagar i Amsterdam, kan vel turen oppsummerast slik: Ein real bomtur, myke kartlesing, mykje mat, mykje øl, god stemning. Eit deilig avbrekk og ei fin helg på tur med flotte folk.

Flotte fotos frå ferietur? Åjada, sjekk dei ut!

Då vi kom fram til Oslo morgonen etter vart stemninga god att. Då vi sette oss på flybussen til Torp datt den nok ein gong eit par hakk. Då vi kom til flyplassen auka den igjen, og så gjekk den like mykje nedatt ( i alle fall for min del) då vi sette oss i eit trangt Ryanair-fly på veg til Stansted, London.

Eg har tydlegvis opparbeida meg ei lett form for flyskrekk. Det hjalp ikkje at eg sat ved sidan av Rune, som har endå meir flyskrekk enn meg.

Men endeleg var vi framme i deilige, deilige London, som eg berre vert meir og meir glad i. Totalt var 17 personar innom reisefølgjet vårt.

Vi fann oss ein koseleg pub kvar vi fekk kjøpt billettar til lukka nyttårsfeiring, sjølvsagt mot at vi lova å ta på finstasen.

Nyttårsafta kom, og det vart etterkvart god stemning på The Longachre kvar vi oppheldt oss. Lokala vart fulle, og det vart jammen dei fleste gjestane òg. Klokka bikka 23, det tikka inn eit par nyttårsmeldingar frå heimlandet, kor det nye året hadde komt ridande som ein flott hest. Vi byrja etterkvart gå nedover mot elva der nyttårsmarkeringa skulle foregå. Problemet var berre at det var kring 1,5 millionar menneske på veg dit. Eit stort fleirtal av desse var allereie på plass. Gatene ned mot elva var sperra av. Det var umogleg å komme seg til elva, og til fyrverkeriet. Vi måtte ta til takke med Trafalgar Square og ein storskjerm. Heldigvis for meg hadde ein kar rett borti folkemassa fått smugla med seg noke fyrverkeri heimefrå, som han skaut opp til vill jubel frå oss tilstades.

Det var ein skikkeleg bom der, altså. Ein skuffelse. Då var det godt vi haddde stempel, og moglegheit til å komme innatt på uteplassen etterpå, sidan der på dette tidspunkt trass alt var 1,5 millionar feststemte i gatene.

Erik, eller Trøkk, som eg kallar han, fekk riktignok med seg heile fyrverkeriet frå St. James Park. Den sniken/heldiggrisen/luringen.

Ein litt skummel ting:
På den eine båsen på herretoalettet på uteplassen vi var på på nyttårsafta stod følgjande skrive:

Jaja, det gjekk no fint med oss alle.

Utanom heftig feiring av nyttår var det deilig å vere tilbake. Vi vitja 20 Alfoxton Avenue, plassen vi budde på før. Vi åt frykteleg mykje god (og dyr) mat. (Eg trur måltidet mitt på nyttårsafta med drikke kom oppi 50 pund… Du kan jo gange det med 11,3 sjølv.) Vi hang oss på livet, vi møtte britar, vi handla. Det heile var rett og slett ei deilig ferieoppleving, i den deiligste byen.

Asbjørn, Rune, Jo, Ørjan og Geir Ove på Piccadilly Circus, for anledninga under oppussing.

Eg kjenner no i ettertid at eg er strålande nøgd med turen, sjølv om vi aldri såg fyrverkeriet. Sjølv om eg pådrog meg, og truleg har smitta alle med forkjølelse. Sjølv om heimturen var grusom, og varte i 24 timar. Oppholdet i LÆNDN var idyll frå ende til annan. Takk Asbjørn, Rune, Geir Ove, Kathrine, Trøkk, Henrik, Jo, Amund, Bente, Mathias, Ørjan, Sandra, Eirin, Marit, Marthe og Ole Morten. Takk for ein knakande god tur!

Sjå bilete (stort sett teke utan blits i altfor mørke rom) frå turen!

Fredagskvelden var uansett utruleg artig! Eg stortrivdest. Eg trur alle hadde det kjekt. Stemninga var i alle høve deretter.

Eg nyttar sjølvsagt alle høve eg får for tida til å teste fotokameraet på min nye mobil. Med vekslande hell. På dette biletet ser du Daniel og Jo Daniel. Nesten navnebrør. Daniel er broren til Camilla. Triveleg kar.

Camilla og Leif på utestaden Blæst. Bra plass!

Laurdag tok eg, Leif og Jo Daniel turen opp i toppen av Tyholttårnet. Det var på tide med noko relativt digg mat. Utsikta der oppe er veldig bra på dagtid, men når mørkret har kasta seg over landskapet, vert det heile frykteleg idyllisk.

Dette vart ikkje eit godt bilete, men det formidlar i det minste litt stemning. Eg og nye mobilkameraet har ikkje heilt funne tonen endå.

Søndagen gjekk med til å sove lenge, og på kvelden var eg på jobb. Det er utruleg kjekt å lage radio på søndagskvelden. Eg tykkjer faktisk det er ei herleg og avslappa avslutning på helga. Hah, det hadde du ikkje trudd, kva? At nokon i heile verda kunne like å jobbe søndag kveld? Joda. Eg diggar det.