Med det å flytte til Oslo har jo òg denne bloggen døydd. Eller, den har jo aldri vore spesielt aktiv. Men no har den liksom flata totalt ut. Når eg endeleg får flytta inn i min nye leiligheit i løpet av neste veke, kan det jo hende den blir superaktiv. Eg veit ikkje om eg trur det.

Førebels står alt eg eig, untatt kleda mine og vekkarklokka mi på rommet mitt i Trondheim. Eg bur i ein “leiligheit” i Nydalen. Midlertidig. Det er som eit halvvegs gjennomført hotellrom. Der er kokeplater, men ingenting å koke med. Der er liksom reine handklede og nokon som vaskar. Dei berre vaskar frykteleg dårleg. Omtrent ikkje.

Og så er der tydlegvis lenge sidan sist nokon budde der. Dei skrudde likegodt av sikringa, og lot kjøleskapdøra stå att. Så inni der luktar det grusomt. Eg har bestemt meg for at eg ikkje kjem til å vaske det, sidan dei som leiger ut virkar smått ubrukelege.

Men no skal eg ikkje bu der så mykje lengre, så eg burde jo ikkje orke å klage, men så gjorde eg det. Beklager.

I New York skal eg henge på Manhattan, gå mykje, drikke ein del øl, ete usunn mat, handle. I hovudsak nyte livet.

Og så reiser eg heimatt onsdag 23. Eller, eg reiser onsdagen, men er framme fyrst torsdag føremiddag. Og då er eg framme i Oslo, ikkje Trondheim. For då brakar det laus med Radiodager i hovudstaden. Mellom anna skal årets Prix Radio-prisar delast ut. Eg er faktisk nominert heile tre gonger. Ikkje at eg trur eg har større moglegheiter til å vinne. Eg trur faktisk ikkje eg tek heim ein einaste pris. Men fest og moro, det blir det garantert – og det gler eg meg til!

Når eg forhåpentlegvis har komt meg gjennom Radiodager utan jetlag og med reine klede, ryktast det at Mathias og Bente skal arrangere innflytting/bursdagsfest. Det kjem nok til å ta greitt av i ei leiligheit eit stykke utanfor Oslo sentrum den laurdagskvelden. Eg håpar dei har overnattingsplass til meg.

Så er det heimatt til Trondheim søndagskvelden, og tilbake på jobb mandag. Men eg skal berre jobbe til onsdag, for på torsdag er det kanalsamling for heile P3. Seminar og sosialt samvære tre dagar til ende, det har eg trua på!

Og då har det jo blitt oktober. Jøsses.

Då brakar UKA laus her i trønderhovudstaden. Jay-Z kjem. Det skal eg sjølvsagt få med meg. Håpar òg eg kjem meg på Franz Ferdinand og Veronica Maggio. I alle fall.

I oktober håpar eg at eg òg endeleg får tatt meg ein tur heim til Førde. Eg har jo ikkje vore heime sidan starten av juni. Det er på tide no. Og som om ikkje det var nok, skjer der rikeleg med spennande ting i årets tiande månad.

Eg har rikeleg å sjå fram til. Den hausten her kjem til å gå fort, og snart er det jul.

Eg klarte, i søvne, å stå opp, gå bort til vekkerklokka, skru den av, for deretter å sove til 09:44. Eg rakk ikkje toget i det heile. Eg la òg merke til at telefonen hadde låst seg i løpet av natta. Eg tok ein kjapp omstart, og der dukka det opp nokre meldingar og 2-3 telefonsvararbeskjedar. Eg måtte ringje tilbake. Det tok visst litt tid, og før eg visste ordet av det var klokka bikka 10. Og neste tog gjekk 10:43. Eg hoppa i dusjen, hoppa utatt, og var i ein taxi litt før halv 11. Eg kom til Oslo S 10:41, og skulle prøve å få henta ut billetten. Det gjekk ikkje smertefritt, og før den var skrive ut hadde toget gått.

Så då måtte eg vente endå ein time.

Men eg kom meg til Tønsberg, og hyggjelege Kathrine frå distriktskontoret til NRK der tilbaud seg å møte meg på togstasjonen. Eg kom meg i studio, fekk gjennomført fire timar sending. Fekk besøk av Real Ones, The Wombats, og fekk gjort opptak med Thom Hell til dagen etter. Folk var så hyggjelege. Banda var hyggjelege, alle på NRK-kontoret var hyggjelege. Arild spanderte ei øl på meg då eg kom meg opp på området. Håkan Hellstrøm leverte varene, det same gjorde BigBang. Eg storkosa meg, og opplevde festivalomårdet og festivalen i seg sjølv som magisk, der området låg bada i låg sol. Og då eg gjekk heilt opp på toppen hadde eg plutseleg nydeleg utsikt til ein raud og oransje solnedgang. Fantastisk!

Fredag kom Benedicte heile vegen frå Oslo. Ho ringde meg klokka 10 og kunne melde at ho kosa seg på roadtrip, hadde proppa seg full av bakevarer. Ho høyrdest ut til å ha ein god start på dagen. Det fekk eg òg, etter trippel espresso med ekstra vatn på 7 11.

Sendinga var fullstappa. Benedicte skulle henge på området, Thom Hell spelte akustisk, Lydverket serverte nydeleg spanderer-lyd med Håkan Hellström, Pony The Pirate kom på besøk, Beate vann pass til Malakoff, Ann Kristin lærte seg kampsport. Eg hadde ikkje eitt einaste dødpunkt i løpet av fire timar. Det var non-stop, sola skein. Lykke.

Laurdagen kom, det gjorde regnet òg. 100 kroner for paraply i hotellresepsjonen ( den vart øydelagd søndag ettermiddag). Eg fekk intervjuavtale med Kaiser Chiefs, og med Ash. Eg jobba litt på NRK, og tenkte eg skulle få meg litt middag før fyrste intervju. 30 minutt venta eg, på den lokale pizza/pastarestauranten før eg vart betjent. Men det gjekk bra, for når eg fyrst fekk menyen gjekk alt veldig fort. Eg prata med Ash. Hyggjelege karar som rosa Bygdalarm-festivalen opp i skyene. Dei hadde fått lov til å liggja etter ein båt i tau, og trudde dei hadde vorte brukt som sharkbate. Eg sa der var ikkje mykje shark å skryta av her til lands. Dei vart letta. Kaiser Chiefs var neste ut. Eg fekk beskjed om å komme meg opp på området så fort som råd var. Eg kom meg opp, kjøpte regnponcho. Den kosta 10, men eg fekk den for åtte. Gutungane som selde desse var enten veldig snille, eller så hadde dei berre funne ei kasse med ponchos ein plass, og var keen på å drive business. Eg klarte sjølvsagt å rive i stykker ponchoen før eg fekk den på meg, i rein panikk over å kanskje vere for seint ute. Eg heldt på å tryne i gjørma, men kom meg inn backstage. Nick og Nick (eller Peanut, som dei kallar han) frå Kaiser Chiefs venta i eit hyggjeleg lite telt, med ein fin, gamal sofa, og bilete på veggen. Dei var hyggjelege, og avslørte at Jazzy Jeff & The Fresh Prince er det beste av all sommarmusikk, og at dei tykte Tromsø var amazing. Der var visst lyst klokka 2 på natta. Sjukt, sa karane.

BigBang på scena. Foto: Arild Marthinsen

Eg var klissvåt. Hadde skoa mine vore ein båt hadde mannskapet evakuert for lenge sidan. Eg var i ferd med å bli smått grinete, men tok eit par opptak med festivalgjengerar. Eg spurde 7 forskjellige grupper med menneske om ikkje regnvêret satte ein dempar på stemninga. Det gjorde det ikkje. Absolutt ikkje. Alle var i godt humør. Eg kjente at eg vart i godt humør sjølv, av at alle andre var glade. Eg kasta meg i ein taxi til hotellet, ba sjåføren la takstameteret gå, sprang inn, la frå meg utstyret, sprang ut att, tok taxi oppatt til festivalen, og rakk å sjå Bob Hund gå av scena. Eg fekk sjå Ash spele på scena heilt øvst, ytterst, ved sjølve Slottsfjelltårnet. Og der stod dei, framføre eit engasjert publikum, mot ein mørk og skummel himmel, og berre kasta hitsa sine mot oss med voldsomt engasjement. Gåsehud då dei fyrte opp Shining Light, Burn, Baby, Burn og Return of White Rabbit. Stephan frå Lydverket kosa seg òg. Vi drakk meir pils, og kom oss heilskinna ned til hovudscena og konsert med Kaiser Chiefs. Det byrja tregt og seigt, men frå Ruby og utover verka det som både bandet og samtlege i publikum kosa seg veldig. Stemninga var total, og søla betydde ingenting. Slottsfjell var bra greier, og eg har hatt ei super helg!

På arbeidet renn timane unna som vatn i oppoverbakke. Det er mykje å gjere, men eg diggar det. Eg har det heilt fantastisk på jobb! Det er så kjekt å lage radio! Det er så kjekt å verkeleg like all musikken du spelar på radioen. Det er befriande å kunne legge til ord som “fantastisk”, “flott”, “nydeleg” og “herleg” i samanheng med annonsering av omtrent alle songar som vert spelt. Hurra!

Ikkje nok med at sjølve arbeidet er bra. Eg jobbar saman med geniale folk. Dei er kreative og engasjerte.

I heimen byrjar ting å falle på plass. Alt er flott, ingenting kan klagast på. Eg og Leif har byrja trene på Sats rett nedi gata her. Leif blir faktisk ein heilt annan person så fort han set føtene innanfor treningsstudioet. Andletet vert kledd i eit noko fårete glis, han vert frykteleg optimistisk, og nesten skummelt entusiastisk.

Eg kan ikkje akkurat seie at eg føler meg eitt hundre prosent trygg når eg ligg på benken og skal løfte tunge vekter, og ellers rolege og avbalanserte Leif vert raud i ansiktet, medan han ropar “DU KLARAR EIN TIL! JO! EIN TIL SA EG! TO TIL! TO TIL! TRE TIL! NO TEK DU FEM TIL, EG SKAL HJELPE DEG!”

Han vert rett og slett militær i stilen, og avsluttar gjerne med “Du kunne jo klart minst fem til. Ærleg talt, Ronny!”

Så kjem etterkvart happyoptimisten tilbake. “Neste gong…”

Han er eigentleg ein frykteleg hyggjeleg fyr. Det er berre akkurat dei sekunda, medan vektstenger har sagt farvel til festet.

Men ellers er alt på stell. Ny telefon, eitt år eldre. Glad, tvers gjennom.

Leif har flytta inn. Det er triveleg med selskap, sjølv om selskapet mitt ler så han nesten ikkje får puste, av Americas Funniest Home Videos. Og så nynnar han på noko dårleg trancemusikk. Ellers er han triveleg å bu med. Eg trur det hadde vore nærast perfekt om TVNorge kunne plassere desse heimevideoane frå Amerika tidlegare på dagen.

På jobben skjer det verkeleg mykje om dagen. Både nattradio, tidleg morgonradio og søndagsradio produserar eg. Det er frykteleg spennande.
Søndag kveld skulle eg sende fire timar direkte, mellom 18:03 og 22:00. 17:59 skulle eg berre nett ut i P3-lokala for å hente meg eit glas vatn. Smekk sa det, då eg gjekk ut av studio. Døra hadde gått i lås, og nøkkelkortet mitt låg i jakkelomma… Inne i studio. Dagsnytt byrja, 3 minutt akkurat til eg skulle på lufta. Kaos i hodet. Eg var liksom sopass nervøs frå før av at eg skalv og fraus. Og no stod eg der, med eit glas vatn i handa, utanfor studio.

Eg trur faktisk eg såg skikkeleg dum ut der og då.

Heldigvis var der folk på jobb på Teknisk Sentral. Dei kom springande til unsetning. Låste opp, slapp meg inn, og så lo dei litt av panikkanfallet mitt.

Ellers gjekk sendinga fint. Eg fekk inn masse flotte tekstmeldingar, og der var god stemning all the way.

I natt står ei ny nattsending for tur. Når den er ferdig, klokka 2 i natt, skal eg setje meg ned ved sidan av kaffitraktaren. Der skal eg supe kaffi til klokka 6, og så blir det spennande å sjå korleis det går når eg skal på lufta då. Kollega Torfinn har putta ein hundrings på at eg får kaffisjokktourettes. Stian har putta same beløp på at der er stille på lufta 3 over 6.

Blir spennande å sjå. Eg har putta hundringsen min på ein boks kaffipulver.

Mon tru om det er haust ute. Joda. Det regnar visst no.

Fantastisk!

Ellers har eg nytta dei høva eg har hatt til å utforske byen. Førebels er Platekompaniet den einaste plassen eg veit nøyaktig kvar er. Eg kan navigere meg til Bakklandet derifrå, og så kan eg sikkert finne dei viktigaste plassane i sentrum om eg legg godvilja til. Godt å vete er det uansett, at der er store moglegheitar for å få tak i parmesan i Dronningens gate.

Eg trur eg kan komme til å like denne byen særs godt etterkvart. Førsteintrykket er i alle høve upåklageleg.

Måndag fann eg, Torfinn og Stian, som utgjer P3 sin nattredaksjon ut at vi skulle byggja litt lag. Eller teambuilde om du vil. Noko slikt. Eg og Torfinn møttest utanfor NRK, og skulle traske ned til Stian. Vi støtte fort på eit stort problenm, for det tordna noko heilt grusomt, og etter torden kjem gjerne regn. Mykje regn. Det hølja ned, så vi måtte søke tilflukt utanfor døra på eit vilt framand hus. Det var heilt sjukt kor det regna, så vi bestilte drosje. Medan vi venta kom ei jente forbi, klissvåt, og bærande på ein pose som klirra litt. Ho spurde om vi visste kvar gata ho skulle til var, vi visste det sjølvsagt ikkje. Eller…
Eg visste det ikkje. Det er godt mogleg at Torfinn visste det veldig godt, men berre ville vere slem.

Det heile endte med at jenta, som hadde starta på nytt studium og var på veg til faddervors, vart med på det sosiale laget i det framande inngangspartiet. Vi prata om laust og fast, eigaren av huset, som òg var ny trønderstudent kom ut for å ta i mot vennen sin som kom på besøk. Han tykte det var heilt greitt at vi gøymde oss for regnet på trappa hans.

Taxien lot vente på seg, og då eg ringde andre gongen fekk eg litt kjeft for ikkje å ha møtt opp på riktig plass då bilen var der. Eg sa at eg eigentleg var på rett plass. Dama spurde om eg var sikker. Eg modererte meg til å seie at kvar den korrekte plassen var, kunne tolkast.

Ein ny taxi kom, den trivelege studentjenta fekk sitje på til gata si, guten i huset fekk fred, og eg og Torfinn kom oss fram til slutt.

Etter eit par øl og litt prat hjå Stian for vi vidare til utestaden Credo, kvar den britiske punkpoeten Atilla the Stockbroker heldt nokon som kan kallast både standup, konsert og diktlesing. Det heile var hysterisk morsomt. Stian spanderte Fernets… Tysdag var ein dårleg dag på jobb, gitt.

Atilla the Stockbroker ryktast det forresten at dukkar opp i P3 Natt utover hausten. Vi får sjå…

Til slutt i denne litt vel lange bloggposten skal eg leggje ut eit lite bilete av kontoret til nattredaksjonen. Bakerst kan du skimte verdenskartet til Tore på Sporet.

Dette er stova mi, slik den ser ut no. Om eit par veker kjem Leif, som sikkert har store planar om å tilføye arkitekturiske verk. Stor stas!

Såg vel litt heimekosleg ut?