Eg klarte, i søvne, å stå opp, gå bort til vekkerklokka, skru den av, for deretter å sove til 09:44. Eg rakk ikkje toget i det heile. Eg la òg merke til at telefonen hadde låst seg i løpet av natta. Eg tok ein kjapp omstart, og der dukka det opp nokre meldingar og 2-3 telefonsvararbeskjedar. Eg måtte ringje tilbake. Det tok visst litt tid, og før eg visste ordet av det var klokka bikka 10. Og neste tog gjekk 10:43. Eg hoppa i dusjen, hoppa utatt, og var i ein taxi litt før halv 11. Eg kom til Oslo S 10:41, og skulle prøve å få henta ut billetten. Det gjekk ikkje smertefritt, og før den var skrive ut hadde toget gått.

Så då måtte eg vente endå ein time.

Men eg kom meg til Tønsberg, og hyggjelege Kathrine frå distriktskontoret til NRK der tilbaud seg å møte meg på togstasjonen. Eg kom meg i studio, fekk gjennomført fire timar sending. Fekk besøk av Real Ones, The Wombats, og fekk gjort opptak med Thom Hell til dagen etter. Folk var så hyggjelege. Banda var hyggjelege, alle på NRK-kontoret var hyggjelege. Arild spanderte ei øl på meg då eg kom meg opp på området. Håkan Hellstrøm leverte varene, det same gjorde BigBang. Eg storkosa meg, og opplevde festivalomårdet og festivalen i seg sjølv som magisk, der området låg bada i låg sol. Og då eg gjekk heilt opp på toppen hadde eg plutseleg nydeleg utsikt til ein raud og oransje solnedgang. Fantastisk!

Fredag kom Benedicte heile vegen frå Oslo. Ho ringde meg klokka 10 og kunne melde at ho kosa seg på roadtrip, hadde proppa seg full av bakevarer. Ho høyrdest ut til å ha ein god start på dagen. Det fekk eg òg, etter trippel espresso med ekstra vatn på 7 11.

Sendinga var fullstappa. Benedicte skulle henge på området, Thom Hell spelte akustisk, Lydverket serverte nydeleg spanderer-lyd med Håkan Hellström, Pony The Pirate kom på besøk, Beate vann pass til Malakoff, Ann Kristin lærte seg kampsport. Eg hadde ikkje eitt einaste dødpunkt i løpet av fire timar. Det var non-stop, sola skein. Lykke.

Laurdagen kom, det gjorde regnet òg. 100 kroner for paraply i hotellresepsjonen ( den vart øydelagd søndag ettermiddag). Eg fekk intervjuavtale med Kaiser Chiefs, og med Ash. Eg jobba litt på NRK, og tenkte eg skulle få meg litt middag før fyrste intervju. 30 minutt venta eg, på den lokale pizza/pastarestauranten før eg vart betjent. Men det gjekk bra, for når eg fyrst fekk menyen gjekk alt veldig fort. Eg prata med Ash. Hyggjelege karar som rosa Bygdalarm-festivalen opp i skyene. Dei hadde fått lov til å liggja etter ein båt i tau, og trudde dei hadde vorte brukt som sharkbate. Eg sa der var ikkje mykje shark å skryta av her til lands. Dei vart letta. Kaiser Chiefs var neste ut. Eg fekk beskjed om å komme meg opp på området så fort som råd var. Eg kom meg opp, kjøpte regnponcho. Den kosta 10, men eg fekk den for åtte. Gutungane som selde desse var enten veldig snille, eller så hadde dei berre funne ei kasse med ponchos ein plass, og var keen på å drive business. Eg klarte sjølvsagt å rive i stykker ponchoen før eg fekk den på meg, i rein panikk over å kanskje vere for seint ute. Eg heldt på å tryne i gjørma, men kom meg inn backstage. Nick og Nick (eller Peanut, som dei kallar han) frå Kaiser Chiefs venta i eit hyggjeleg lite telt, med ein fin, gamal sofa, og bilete på veggen. Dei var hyggjelege, og avslørte at Jazzy Jeff & The Fresh Prince er det beste av all sommarmusikk, og at dei tykte Tromsø var amazing. Der var visst lyst klokka 2 på natta. Sjukt, sa karane.

BigBang på scena. Foto: Arild Marthinsen

Eg var klissvåt. Hadde skoa mine vore ein båt hadde mannskapet evakuert for lenge sidan. Eg var i ferd med å bli smått grinete, men tok eit par opptak med festivalgjengerar. Eg spurde 7 forskjellige grupper med menneske om ikkje regnvêret satte ein dempar på stemninga. Det gjorde det ikkje. Absolutt ikkje. Alle var i godt humør. Eg kjente at eg vart i godt humør sjølv, av at alle andre var glade. Eg kasta meg i ein taxi til hotellet, ba sjåføren la takstameteret gå, sprang inn, la frå meg utstyret, sprang ut att, tok taxi oppatt til festivalen, og rakk å sjå Bob Hund gå av scena. Eg fekk sjå Ash spele på scena heilt øvst, ytterst, ved sjølve Slottsfjelltårnet. Og der stod dei, framføre eit engasjert publikum, mot ein mørk og skummel himmel, og berre kasta hitsa sine mot oss med voldsomt engasjement. Gåsehud då dei fyrte opp Shining Light, Burn, Baby, Burn og Return of White Rabbit. Stephan frå Lydverket kosa seg òg. Vi drakk meir pils, og kom oss heilskinna ned til hovudscena og konsert med Kaiser Chiefs. Det byrja tregt og seigt, men frå Ruby og utover verka det som både bandet og samtlege i publikum kosa seg veldig. Stemninga var total, og søla betydde ingenting. Slottsfjell var bra greier, og eg har hatt ei super helg!