Eg lo litt og tøysa om at eg sikkert måtte ta måka fatt når eg kom fram.
Han sette meg av ved Bunnprisen, gata eg bur i var ikkje måka. Skoen full av snø i det eg sette beina ut av bildøra. Digg.

Og eg innsåg jo fort at eg faktisk måtte måke. Snøen låg til godt over døra, og snøen stod til knea på heile tunet.

Og snømåka, den stod ikkje der den pleier.

Total panikk! Eg sette frå meg bagen, kava rundt i snøen, tok ein tur bortom postkassa, og fann ut at eg hadde fått julekort frå Marita. Hyggjeleg. Eg leitte vidare, fann etter nokre hektiske minutt snømåka ved inngangen til huseigar. Vart lukkeleg av å finne måka, småsprang nedatt til min inngang. Og i all mi glede datt eg på ryggen med eit brak. Der var visst glatt under nysnøen. Kom meg oppatt, byrja måke. Måka til døra var mogleg å opne og kom meg inn.

Heiv ifrå meg all bagasje, sette på ei kanne kaffi. Opna kjøleskapet, og kjente fort på eimen som stod ut at joda, vi hadde gløymd å kaste ting før vi reiste heim på juleferie.

Ikkje eitt einaste matprodukt var etande.

Så då vart det jo ikkje frukost.

Og så gjekk eg inn på soverommet, og fann fort ut at der ikkje gjekk ann å sjå ut, for det hadde lagt seg snø godt over vindauget mitt. Vindauget som har stått litt ope heile jula, for luftinga si skuld. Det forklarar fort snøen og vatnet i vindaugekarmen og utover rommet.

Bra start på dagen? Joda. Kaffien var no i alle fall god.

Eg hadde to gode timar å vente her før Widerøe skulle ta meg med heim, i eit lite propellfly med knappe 40 seter. Ein tur som normalt tek 50 minutt. Timane gjekk greitt unna, og det var tid for ombordstiging. Flyet vart nesten fult denne kvelden. Klokka var 22:05 då vi rulla nedover rullebana på Gardermoen. Eg var stuptrøytt og kjempeklar for å møte senga mi att knappe ein og ein halv time seinare.

Vi letta. Steig oppover. Så plutseleg tok vi ein sving. Og så byrja vi fly nedover i staden for oppover. Interessant måte å ta av på, tenkte eg. Kapteinen kunne fortelje over høgtalarane at ei lampe framme i cockpit indikerte teknisk feil, og at vi straks måtte foreta ei landing. Eitt minutt seinare kunne flyvertinna, med ei dose humor, ønskje oss velkommen tilbake til Oslo Lufthamn Gardermoen. Eg lo ikkje. Eg jobba nemleg med å samle meg etter noko som grensa til hyperventilering.

Kapteinen kom ut i kabinen, og fortalde at dei korkje kunne, eller ville fly til Førde med slike lysande varsellamper. Vi vart difor bedne om å gå innatt i terminalbygget, medan flyet vart undersøkt av teknikarar.

Tjue minutt seinare kunne Widerøe konstantere at dette flyet måtte reparerast, og at dette ville ta fleire timar. Etter antydning til kaos, fekk eg, og ein del andre booka oss om til eit fly til Bergen. 23:30 sat eg difor klar i mitt tredje fly denne kvelden. Turen til Bergen var fin, og eg var vitne til vakker solnedgang utanfor vindauget, der eg sat, framleis smått anspent ved nødutgangen.

Kring 50 minutt seinare landa vi i Bergen. Her vart vi lova bakketransport vidare til Førde. Men siste ferja gjekk kvart på tre, og det byrja etterkvart å sjå mørkt ut for denne. Dei andre som skulle til Førde fekk ikkje bagasjen sin. Eg hadde berre med meg handbagasje og var eigentleg litt glad for det.

Rett over klokka eitt sat eg og fire andre godt plassert i ein liten taxi. Widerøe hadde sørga for at vi fekk med oss drikke på reisa, og sende oss avgarde, med håp om at vi klarte å rekkje ferga.

Og det gjorde vi. Akkurat.

Halv fem var eg heime i Førde. Klokka åtte måtte eg stå opp att for å gå på jobb.

No skal eg heldigvis vere her ei stund framover.

Eg fann meg eit sete eit godt stykke bak i bussen. Eg likar meg litt bak. Eg kan ikkje grunngje det, men slik er det altså. Her var mykje ledige seter då eg gjekk ombord, og eg fann meg eit høveleg eitt. To minutt etterpå kom det fire polakkar inn på bussen. Ein eim av sprit og svette la seg som eit ullpledd over bussen, og uheldigvis for meg, skulle det vise seg å lukte sterkast der eg sat, sidan desse fire polakkane plasserte seg strategisk bak, framfor og ved sidan av mitt sete. Ikkje nok med at det lukta dårleg omreisande tivoli. Dei var høglytte. Frykteleg høglytte. Dei nærast ropte til kvarandre, lo, heva stemma litt meir, endra plutseleg sinnstemning til noko som høyrdest meir aggressivt ut. Så fekk han eine telefon. Ringetonen minna meg om høgtalarmusikken på den Polsk-Tyrkiske nabosjappa i London. Eg trur faktisk det var same songen. Polakken tok telefonen, og sørga for at ikkje berre personen i andre enden, men heile bussen, kunne ta del i samtalen. For et volum. Eg er sjølv høglytt i sosiale lag, men dette tok verkeleg kaka. Heile kaka. Rubbel og bit.

Han var sint i telefonen. Eg veit ikkje kvifor, eg kan jo trass alt ikkje polsk.

Eg bytta sete.

Og polakkane fekk ein sarkastisk tone på praten sin. Så lo dei litt. Sikkert av meg. Eg kunne ikkje brydd meg mindre.

Mitt nye sete var mellom to eldre kvinner. Ei bak, ei framfor meg.

Dei vart skuffa, trur eg. For begge to hadde planar om å slå seg litt laus på bussturen. Lene seta tilbake. Setje frå seg ting og tang her og der. Dei hadde nok begge håpt at setet eg plutseleg hadde okkupert skulle stå ledig heile vegen, slik at dei fekk ekstra god plass. Sånn, om dei skulle trenge det.

Dama framfor meg prøvde stadig å dytte setet sitt så mykje bakover som mogleg. Det traff beinet mitt fleire gonger. Hardt. Skulle nesten tru ho ikkje tenkte over at eg sat bak der og hadde lengre bein enn ein dverg. Dunk, dunk, dunk, sa det, medan ho dytta bakover alt ho kunne. Eg skulle til å seie noko, men ho la seg til rette, og slutta å prøve å øydeleggje kneet mitt.

Då vi stoppa på Dovre i gode tre kvarter, såg eg mitt snitt til å kunne bli kvitt dei voldsomme smertene bussetet påførte rompa mi, ei lita stund. Eg gjekk ut av bussen. Traska inn på kafeteriaen. Kjøpte meg ein hamburgertallerken. Lo litt inni meg av den latterlege prisen. Jaja. Slik får det berre vere når nokon har monopol på ting. 40 kroner for fire desiliter brus ja. Morsomt.

Eg gjekk på do, handla meg ein Pepsi Max, gjekk innatt på bussen. Eg var ikkje akkurat forundra då eg oppdaga at det eigentleg ikkje var plass til meg i setet mitt lengre. Den gamle dama hadde løyst problemet med setet som ikkje ville lene seg bak. Det var jo berre å fjerne beina bak der, så kunne ho legge det så langt ned at det var like før alt blodet i kroppen hennar gjekk til hovudet på ho.

Ho hadde sjølvsagt sovna. Klart det, når du plutseleg har fått deg seng. Eg sa difor ikkje noko, og starta heller å eksprimentere med moglegheitane for å sitje sidelengs i setet, med beina ut i midtgongen. Det gjekk fint det, om eg ignorerte beltefesta som gnikka seg mot rompeballane mine. Dette kom til å verte ei god natt. Ingen veg utanom.

06:30 rulla vi inn på Sentralstasjonen i Trondheim. Eg, så trøytt at eg nesten ikkje kunne stå oppreist. Eg lo litt av meg sjølv då. Dumme, dumme Ronny. Når skal du lære at nattbussen syg? Når?

Eg nesten krabba inn på stasjonen, fant meg eitt sete. Sovna litt. Såg sikkert ut som ein narkotikamisbrukar. Oppdaga eit lyspunkt i kvardagen. Frokostbuffet. 69 kroner, så mykje kaffi eg kunne klare å helle i meg. Første opptur på reisa. Eg drakk kaffi til den nesten kom oppatt, åt både egg og bacon. Ja, tilogmed nokre brødskiver med ost. Ferskt, grovt brød. Du verda. Livet vart plutseleg lysare.

Deretter traska eg til næraste hotell. Fekk låne ein dusj. Opptur nummer to. Tok ein taxi opp til Camilla sin leiligheit. Meir kaffi, god stemning. Opptur nummer tre. Fekk gjort unna ærendet mitt. Triveleg, litt skummelt. Handla meg tre plater på Platekompaniet. Opptur nummer fire.

Og no skal eg fly heimatt. Må riktignok innom Oslo på vegen. Men det er framleis ein opptur. Alt blir himmel, slikt eit helvete som nattbussen var.