Men:

Når eit litt over halvfult Rockefeller hoppar opp og ned, og ropar “FUCK JAY-Z”, meiner alle det? Syns alle folka i lokalet at Jay-Z har lite å fare med? At The Game produserar feit musikk, medan Jay-Z berre er gammal og skrøpeleg?

For det heile starta med litt “fuck jay-z-allsang”.

Publikum skal ha for entusiasmen då. Herregud, dei var i slaget. Men eg tvilar på at samtlege spyttar på og brenn Jay-Z-platene sine.

Og så fekk vi jo litt Michael Jackson-hyllest. Nesten 15 minutt av det, faktisk. Ein av dansarane til Madonna, som jo er i byen, tok scena. Og på scena stod allereie omkring alle damene i lokalet. For han The Game, eller Gamisen, som eg kallar han frå no av, hadde invitert alle damene på Rockefeller opp på scena.

Kosleg.

Vidare fekk vi litt ymse. Eg venta jo på “Hate It Or Love It”. Den kom den. Eitt minutt av den. The Game drog eit vers og eit refreng, før han hoppa over i noke vas eg var mindre interessert i. Kjipt, for der var gåsehuda på gang, faktisk. Publikum var jo i ekstase.

Etterpå gjekk det slag i slag. Halvfulle Rockefeller kokte under “My Life”, og så ville Gamisen og vennane hans at alle skulle vere med på afterparty… På Jessheim. Etter at Game gjekk av scena stod kompisane att, og meinte at alle jentene som ville på afterparty skulle komme bort til scena. Gutane som ville på afterparty, derimot, vart bedne om å kjøpe The Game-t-shirts i gangen. Haha!

Der nede i sør var det varmare. Og tørrare. Vi slo leir i stova til Ørjan, Tommy og Jan Ove. Ei triveleg stove om eg må få seie det sjølv.

På biletet over ser du Mathias i energisk, sosial omgang. Truleg med meg og Sandra.
Laurdagskvelden vart særs triveleg. Der var god stemning, og eg kan stadfeste at utelivsbransjen i Oslo ikkje ser ut til å slite med dårleg oppslutnad.

Søndag, etter ei natt i sovepose på sofaen på Grønland, var det tid for det store høgdepunktet denne helga. Arcade Fire frå Canada skulle spele musikk i levande live på Oslo Spektrum. Og der sat vi, med billettane i handa, sitrande av spenning. Vi heldt på å eksplodere av forventningar heile gjengen. Dei vakre albuma “Funeral” og “Neon Bible” gjekk seg glovarme på stereoanlegget. Tommy prøvde desperat å overbevise seg sjølv, og oss andre, om at det kanskje ikkje var sånn veldig lurt å byggje opp skyhøge forventningar. Eg var einig. Konsertar der du får ei positiv oppleving er dei beste. Eg prøvde å roe meg. Det gjekk ikkje. Tenk, eg skulle snart få nyte musikken til skaparane av to av dei vakraste albuma i samlinga mi.

Og så stod vi der. I eit nesten fult Oslo Spektrum. Ikkje snakk om at eg klarte å roe forventningane. Dei kom på scena. Dei leverte ein heilt sjuk konsert. Gåsehuda breidde om seg, og eg vart litt klar i auga både no og då. Det heile var tvers gjennom fantastisk. Eg var i lykkerus etterpå.

Dagbladet ga konserten terningkast 3, under overskrifta På nødbluss (haha, humor liksom. Arcade FIRE… Nødbluss. Hohoho!).

Anders Grønneberg i Dagbladet må då verkeleg ha stått på utsida med øyret godt planta inn mot veggen.

Lykkerusen varte godt ut i mandagen, og heile vegen oppatt til Trondheim. Her vart idyllen imidlertid broten av at det i dag har lagt seg snø overalt, og eit heftig islag på alle vegane.

Alt for tidleg.

Men ok. Då er det greitt å setje seg inne, fyre opp noko golvvarme, ein kopp pulvertoddy og kanskje eit pledd. Og så kan eg jo berre setje på noko Arcade Fire. Veldig høgt.

Sånn litt utpå ettermiddagen fyrte Amund opp grillen, og det var nok ein dag tid for kvalitetskos i bakgården med grilling, øl og fin musikk her i 20 Alfoxton.

Som du ser på biletet over, er Kathrine frykteleg inne i si eiga verd, kvar ho fokuserar på å grille maiskolbe.

Deretter bar turen til Carling Academy Brixton, og ein knakande god konsert med fantastiske Bloc Party. Det heile var utruleg bra. Eg er litt usikker på kva som var høgdepunktet. Kanskje “I Still Remember”. Må tenkje litt på dette.
Einaste minus med konserten var at eg tykkjer dei spelte for få songar frå nye plata.

Alt i alt, ei herleg oppleving.

Eg ønskjer forresten å leggje til at eg her om dagen kjøpte “I Still Remember” på eksklusiv Vinylsingel. To 7″ singlar faktisk. Med bonuslåtar og greier. Gler meg til å spele dei på platespelaren min i sommar.

På vegen heim fekk eg meg ein god latter på tuben. Ein noko sleten kar sovna på skuldra til Sandra. Eg tok sjølvsagt eit bilete av eventen.

Tjohoi! Nok ein digg dag i London!

På veg heimatt til Førde, var vi eit kvarter for seint ute til 01-ferja frå Oppedal. Vi måtte difor pent vente nesten 2 timar på neste ferje. Eg nytta høvet til å ta nokre fotos, og å berre nyte det å vere heime i Sogn og Fjordane.

Fredag tok eg turen innom Rune sin nye bustad. Her vart det helde eit lite vorspiel før vi reiste på Tresken, for å sjå Nullskattesnylterne. Veldig bra konsert. Veldig bra!

Gårsdagen gjekk med til noko av det same. Eg, Ole, Leif og Stian sat i stova mi og tok nokre pils, medan vi mimra over gamledagar og diskuterte samferdsle.

Med andre ord har eg hatt ei strålande helg. No doubt about that.

Det heile var frykteleg strålande, rett og slett. Gåsehuda var sterkt tilstadeværande, og håra på armane mine reiste seg både titt og ofte som fresande kattar. Det heile var magisk.

Eg fryktar faktisk for at eg kan observerast med ei tåre i augekroken når denne konserten etterkvart sendast på NRK Fjernsynet.
Men, det går bra, for det er ei ven beskriving av kor bra denne konserten var. Oppe blandt mine favorittkonsertar. Ever liksom. Ever, I say.