Det fyrste fyrst:

Søndag fjerde juli feira vi amerikansk nasjonaldag ved å setje ut på roadtrip til Bremangerlandet. Eg, Tore, Leif og Jo. Kvifor ikkje? Det er jo fint der ute, og søndagskvelden låg open som ei tom bok. Vi kom oss med siste ferja, og fekk matservering på Knutholmen ein time etter at kjøkkenet eigentleg hadde stengt. Good times, indeed!

Når natta fall på var det berre timar att til Jo skulle på jobb i Svelgen. Det passa jo glitrande, sidan vi likevel måtte køyre innom på veg tilbake til Førde.

Eg fotograferte det heile, og du kan sjå på det her!

Førre veke tok eg, Tore, Leif, Ørjan og Geir Ove turen til Praha. Der har aldri vore så hett før, sa resepsjonist Ivan på hotellet vårt, medan han tørka svette frå panna og beklaga den streikande airconditionen. Eg har lært at ein ikkje skal klage på varme, når Norge er så kaldt som det er, og difor gjorde eg heller ikkje det. Eg naut god mat og godt øl i staden. Og så kika eg rundt i byen. Litt. Men som du ser på bileta, mest godt øl, god mat og god stemning!

Fotografi frå Praha her!

Og du verda kor digg det var. Glasvegas leverte varene. Starta med Geraldine, heldt det gåande i kring ein time med eit greitt tett sett. Avslutta sjølvsagt med Daddy’s Gone. Wohoho! Eg var stornøgd!

Bra start på mai, bra start på våren 2009.

Mandag fekk eg brev i posten. Eg får altfor skjeldent post.

I eit brev, adressert til “Ronny, avd P3, NRK” låg der ein liten bunke russekort frå ein gjeng St. Hallvardruss. Kvar det no enn er. Eg spelte nemleg ei ønskjelåt for nokre veker sidan i P3 Søndag. Ein gjeng russejenter i bil ville høyre Datarock, og lovde meg russekort om eg spelte låta.
Eg spelte låta, men hadde faktisk ikkje forventa at dei kom til å ta seg bryet med å faktisk sende dei i posten. Men det gjorde dei, gitt.
Lyttarar som held det dei lovar til gangs – bra start på veka!

Rop ut om du veit om ein ledig leiligheit i Trondheim, forresten! Med 3 soverom. Gjerne sentralt. Hadde vore greitt å vete kor ein bur til hausten snart.

Hotellrommet var grisefint. Vi oppgraderte til ei fin lita suite for 15 dollar ekstra. Småpengar!

Fredagen kom, Vancouver såg pent ut. Humøret var godt, to øl før klokka to. Vi stakk opp på UBC, skulen Ole går på. Fant han til slutt, etter iherdig leiting og misvisande vegbeskriving. Vi fekk digg omvisning på campus, og så reiv vi i litt kinamat.

Vidare gjekk fredagskvelden ein kjapp tur innom den særs udekorerte hybelen til Ole. For all del, kvite veggar er fint det.
Deretter gjekk turen til ein lokal pub. Ein pub så lokal at folk gjerne tok med hunden når dei var keen på ei øl. Ei dame som hadde budd i Stavanger var visst stamkunde der, og det var synd sa folk, at ho ikkje var der denne kvelden. Ho likte visst å prate norsk.

Laurdag fann eg, Jo og Leif oss ein stamkafè. Det skulle vise seg at vi kom til å ete frukost der kvar dag. Digg plass rett ved hotellet. Og denne første dagen kom vi i prat med ein servitør frå Tyskland. Ho hadde flytta vekk eit år for å jobbe, men tykte løna var heilt forferdeleg dårleg. Ho hadde ikkje råd til å drikke seg full ein gong, sa ho. Rett etterpå skulle ho riktignok plutseleg ut mandagen etterpå, og lurte på om vi ville treffast då. Ho fekk mailadressa mi, for ho hadde ikkje pengar på mobiltelefonen sin, og eg tenkte at det kanskje var dumt å gje ho gmail-adressa. Ho tok aldri kontakt.

Ole kom til sentrum. Vi tok turen til Granville Island og marknaden der. Folksomt, mykje måker. Valentines day. Eg fekk assosiasjonar til romantiske komediar der mannen alltid sjarmerar dama i senk på den lokale fiskemarknaden grytidleg på dagen. Sånn bortsett frå at dette var ettermiddag, slett ikkje romantisk og så var der ikkje overvekt av fisk heller.

Men det var hyggjeleg, altså. Ein triveleg marknad.

Søndag gjekk turen til Stanley Park. Ole hevda den var mykje større enn alle andre parkar eg har vore i. At den lett slår Central Park i New York og Hyde Park i London. Og det hadde han jammen rett i. Gigantisk park. Det hadde tatt ein god arbeidsdag å sjekke ut heile. Vi fekk med oss litt skog og vatn, gangveg, utsikt til the Vancouver Skyline, akvariumet som berre eg ville betale pengar for å sjekke ut. Og så satte vi tydlegvis av tid til å sjå på totem poles. Eg hatar slike. Dei ser så grusomt skumle ut.

Mandagen gjekk fort unna. Trasking i sentrum. Eg kjøpte ei bukse. Det var ein fin dag i Vancouver. Då det var på tide med middag fann vi ein triveleg pub. God mat, billeg øl, fin musikk. Vi vart verande der utover. I Canada er det visst pitchers som er in. Det kunne Ole fortelje. Om fleire enn ein person går ut, så skal det spleisast på store mugger med øl. Greitt for meg.

Tysdag måtte Leif reise heim. Skulen kalla heime i Trondheim. Jo besøkte slekt, eg og Ole sjekka ut piren på hamna, drakk kaffi, og var plutseleg i den mest kriminelle bydelen. Når du går forbi ein mann i 80-åra som prøvar å kjøpe hasj av ein tenåring i hettegensar… Då har du gått feil, meinar eg.
Det skumle strøket var heldigvis bittelite, og brått var der berre velstand att. Gresk middag, god stemning.

Onsdag tok eg og Jo turen til Seattle. Eit lite døgn der før heimreise måtte jo rett og slett vere bra for sjela.
Seattle er litt som New York, berre utan alt det kjekke. Det er i alle fall intrykket eg fekk etter eit døgn. Det starta bra då, med fråtsing i sjukt god mat på ein restaurant eg ikkje hugsar namnet på nett no. Men dersom du skal til Seattle, så rop ut. Eg tok med eit rabattkort derifrå. 4 turar til, så får du noko. Usikker på om det er gratis middag, men noko er det.

Vi sjekka ut byen, som ikkje eigentleg var sånn sjukt stor. Og Seattle tok kvelden tidleg. Eg prøvde å få tak i mat rundt midnatt. Ingenting var opent, sånn utanom ein sushirestaurant eit par blocks up. Greitt uaktuelt.
“The Lion Bar er alltid open”, sa dei. “Om det ikkje er ein dag med frykteleg dårleg business, då.”
Denne onsdagen var ein slik ein.

For torsdagen fekk eg ein lapp med fem turisttips av ei hyggjeleg dame på ein pub. Vi måtte sjekke ut the Seattle Underground. Byen er jo bygd oppå ruinane av ei gammal utgåve. (“We’re fucked if there’s an earthquake”, sa dama. Eg lo. Ho lo ikkje.)
Vi måtte sjekke ut marknaden, vi måtte ta ein ferjebåt til Ban Brudge Island(?). Då eg dagen etter spurde respesjonisten på hotellet om kvar vi fann denne undergroundtouren, meinte han at vi absolutt ikkje burde bruke pengar på den. Det var skikkeleg drit, meinte han, og viste teiknet der tommelen vender ned. Så då droppa vi det.

Men marknaden var skikkeleg bra, sa han. “They are like throwing the fish and stuff…”
Vi trudde på han, og gjekk til marknaden. Og marknaden var ikkje særleg mykje meir spennande enn bodene som stiller seg opp i Førde sentrum under folkemusikkfestivalen kvar sommar. I’ve seen it all before. Men vi fekk oss frukost etterkvart. På ein diner. Eller. Hamburger, fries, milkshake, diet coke. Det er jo ikkje frukost. Det er fett. Og det var digg.

Vi traska rundt i sentrum, vi fann til slutt fergebåtane, men då var klokka sopass at vi måtte droppe det òg. Det var på tide å vende nasa heimover til Trøndelag. Nedsørpa og regntungt då vi kom heim, sjølvsagt.

Men turen, den var grisedigg! Eg har hatt ei herleg veke på ferie. Og eg har tatt bilete.
Dei ser du her!

Fredagskvelden var uansett utruleg artig! Eg stortrivdest. Eg trur alle hadde det kjekt. Stemninga var i alle høve deretter.

Eg nyttar sjølvsagt alle høve eg får for tida til å teste fotokameraet på min nye mobil. Med vekslande hell. På dette biletet ser du Daniel og Jo Daniel. Nesten navnebrør. Daniel er broren til Camilla. Triveleg kar.

Camilla og Leif på utestaden Blæst. Bra plass!

Laurdag tok eg, Leif og Jo Daniel turen opp i toppen av Tyholttårnet. Det var på tide med noko relativt digg mat. Utsikta der oppe er veldig bra på dagtid, men når mørkret har kasta seg over landskapet, vert det heile frykteleg idyllisk.

Dette vart ikkje eit godt bilete, men det formidlar i det minste litt stemning. Eg og nye mobilkameraet har ikkje heilt funne tonen endå.

Søndagen gjekk med til å sove lenge, og på kvelden var eg på jobb. Det er utruleg kjekt å lage radio på søndagskvelden. Eg tykkjer faktisk det er ei herleg og avslappa avslutning på helga. Hah, det hadde du ikkje trudd, kva? At nokon i heile verda kunne like å jobbe søndag kveld? Joda. Eg diggar det.

På arbeidet renn timane unna som vatn i oppoverbakke. Det er mykje å gjere, men eg diggar det. Eg har det heilt fantastisk på jobb! Det er så kjekt å lage radio! Det er så kjekt å verkeleg like all musikken du spelar på radioen. Det er befriande å kunne legge til ord som “fantastisk”, “flott”, “nydeleg” og “herleg” i samanheng med annonsering av omtrent alle songar som vert spelt. Hurra!

Ikkje nok med at sjølve arbeidet er bra. Eg jobbar saman med geniale folk. Dei er kreative og engasjerte.

I heimen byrjar ting å falle på plass. Alt er flott, ingenting kan klagast på. Eg og Leif har byrja trene på Sats rett nedi gata her. Leif blir faktisk ein heilt annan person så fort han set føtene innanfor treningsstudioet. Andletet vert kledd i eit noko fårete glis, han vert frykteleg optimistisk, og nesten skummelt entusiastisk.

Eg kan ikkje akkurat seie at eg føler meg eitt hundre prosent trygg når eg ligg på benken og skal løfte tunge vekter, og ellers rolege og avbalanserte Leif vert raud i ansiktet, medan han ropar “DU KLARAR EIN TIL! JO! EIN TIL SA EG! TO TIL! TO TIL! TRE TIL! NO TEK DU FEM TIL, EG SKAL HJELPE DEG!”

Han vert rett og slett militær i stilen, og avsluttar gjerne med “Du kunne jo klart minst fem til. Ærleg talt, Ronny!”

Så kjem etterkvart happyoptimisten tilbake. “Neste gong…”

Han er eigentleg ein frykteleg hyggjeleg fyr. Det er berre akkurat dei sekunda, medan vektstenger har sagt farvel til festet.

Men ellers er alt på stell. Ny telefon, eitt år eldre. Glad, tvers gjennom.

Leif har flytta inn. Det er triveleg med selskap, sjølv om selskapet mitt ler så han nesten ikkje får puste, av Americas Funniest Home Videos. Og så nynnar han på noko dårleg trancemusikk. Ellers er han triveleg å bu med. Eg trur det hadde vore nærast perfekt om TVNorge kunne plassere desse heimevideoane frå Amerika tidlegare på dagen.

På jobben skjer det verkeleg mykje om dagen. Både nattradio, tidleg morgonradio og søndagsradio produserar eg. Det er frykteleg spennande.
Søndag kveld skulle eg sende fire timar direkte, mellom 18:03 og 22:00. 17:59 skulle eg berre nett ut i P3-lokala for å hente meg eit glas vatn. Smekk sa det, då eg gjekk ut av studio. Døra hadde gått i lås, og nøkkelkortet mitt låg i jakkelomma… Inne i studio. Dagsnytt byrja, 3 minutt akkurat til eg skulle på lufta. Kaos i hodet. Eg var liksom sopass nervøs frå før av at eg skalv og fraus. Og no stod eg der, med eit glas vatn i handa, utanfor studio.

Eg trur faktisk eg såg skikkeleg dum ut der og då.

Heldigvis var der folk på jobb på Teknisk Sentral. Dei kom springande til unsetning. Låste opp, slapp meg inn, og så lo dei litt av panikkanfallet mitt.

Ellers gjekk sendinga fint. Eg fekk inn masse flotte tekstmeldingar, og der var god stemning all the way.

I natt står ei ny nattsending for tur. Når den er ferdig, klokka 2 i natt, skal eg setje meg ned ved sidan av kaffitraktaren. Der skal eg supe kaffi til klokka 6, og så blir det spennande å sjå korleis det går når eg skal på lufta då. Kollega Torfinn har putta ein hundrings på at eg får kaffisjokktourettes. Stian har putta same beløp på at der er stille på lufta 3 over 6.

Blir spennande å sjå. Eg har putta hundringsen min på ein boks kaffipulver.

Mon tru om det er haust ute. Joda. Det regnar visst no.

Foto på begge bileta av meg: Amund Lindqvist

Eg, og Madonna. God stemning. Håret mitt ser teit ut, fordi Sandra gjekk laus på meg med rettetang i går.

Sandra, Jack Sparrow og Kathrine. Sjå kor dei kosar seg.

- Du, Sean. Vi skal ikkje ta å finne på noko saman ein dag, spør Leif. Sean er mildt sagt skeptisk.

Medan vi andre tykte det var tøft å verte avfotograferte med kjendisar, vart Amund overbegeistra for denne frykteleg realistiske voks(?)palma. Kvar si glede…

Eg har lagt ut nokre fleire bilete frå turen vår til voksinfernoet. Mellom anna kan du sjå meg med tunga på veg inn i øyret på ein tyskar som hadde si storheitstid på 40-talet.

KLIKK HER

The Wheel, eller British Airways London Eye, om du vil, ravar 135 meter over bakken. Det gigantiske hjulet har årleg fleire besøkande enn både Eiffeltårnet og The Statue of Liberty. Vi slapp likevel å stå lenge i kø.

Turen tok, i følgje ein eller annan, omtrent 40 minutt. Eg trur ikkje heilt på det, for eg følte eigentleg ikkje at eg var der lengre en ti minutt.

Då vi nærma oss toppen, vart Ørjan litt skjelven, og måtte setje seg ned. Han prøvde å late som om han ikkje hadde høgdeskrekk, men vi trudde ikkje på han. Amund lo ein del.

Bortsett frå å vitje The Wheel, har eg dei siste dagane fungert som turguide. Artig, i og med at eg for berre litt sidan hadde store behov for å verte guida sjølv.

Big Ben var òg ein sjølvsagt attraksjon.

Kathrine var pittelitt trøytt i dag, stakkars.

Eit slags halvdårleg bandphoto eller noko.

Leif på Starbucks. Fin kaffi, i sofakroken.