Ta deg ein titt på nokre deilige augneblunk frå London og medan du kikar kan du godt høyre på musikken som surra på iPoden min første halvdel av 2007. Sånn for å komme skikkeleg i stemning, liksom:

The Shins sitt nydelege Wincing The Night Away, eller Bloc Party sitt fantastiske A Weekend In The City. Eller Modest Mouse sitt geniale We Were Dead Before The Ship Even Sank. Kaiser Chiefs sitt Yours Truly, Angry Mob gjekk seg varmt i mp3-spelaren. Det same gjorde The Mary Onettes sitt sjølvtitulerte album. Jamie T leverte godplata Panic Prevention, Arctic Monkeys leverte gåsehud på tuben med Favourite Worst Nightmare. Og så må vi ikkje gløyme albumet eg kanskje var aller mest forelska i denne våren: Arcade Fire sitt andrealbum, Neon Bible.

Og så tok eg jo fleire bilete i London, som faktisk dukka opp på the world wide web.
01.03.07: Madame Tussauds
21-23.03.07: Isle of Wight
21.04.07: Grillpartaj
25.04.07: Stonehenge
17.05.07: 17. mai i London
24.05.07: Brighton

Åh, det der var eit flott halvår. Har de andre med bustadadresse 20 Alfoxton, våren 2007, bilete liggjande?

Då vi kom fram til Oslo morgonen etter vart stemninga god att. Då vi sette oss på flybussen til Torp datt den nok ein gong eit par hakk. Då vi kom til flyplassen auka den igjen, og så gjekk den like mykje nedatt ( i alle fall for min del) då vi sette oss i eit trangt Ryanair-fly på veg til Stansted, London.

Eg har tydlegvis opparbeida meg ei lett form for flyskrekk. Det hjalp ikkje at eg sat ved sidan av Rune, som har endå meir flyskrekk enn meg.

Men endeleg var vi framme i deilige, deilige London, som eg berre vert meir og meir glad i. Totalt var 17 personar innom reisefølgjet vårt.

Vi fann oss ein koseleg pub kvar vi fekk kjøpt billettar til lukka nyttårsfeiring, sjølvsagt mot at vi lova å ta på finstasen.

Nyttårsafta kom, og det vart etterkvart god stemning på The Longachre kvar vi oppheldt oss. Lokala vart fulle, og det vart jammen dei fleste gjestane òg. Klokka bikka 23, det tikka inn eit par nyttårsmeldingar frå heimlandet, kor det nye året hadde komt ridande som ein flott hest. Vi byrja etterkvart gå nedover mot elva der nyttårsmarkeringa skulle foregå. Problemet var berre at det var kring 1,5 millionar menneske på veg dit. Eit stort fleirtal av desse var allereie på plass. Gatene ned mot elva var sperra av. Det var umogleg å komme seg til elva, og til fyrverkeriet. Vi måtte ta til takke med Trafalgar Square og ein storskjerm. Heldigvis for meg hadde ein kar rett borti folkemassa fått smugla med seg noke fyrverkeri heimefrå, som han skaut opp til vill jubel frå oss tilstades.

Det var ein skikkeleg bom der, altså. Ein skuffelse. Då var det godt vi haddde stempel, og moglegheit til å komme innatt på uteplassen etterpå, sidan der på dette tidspunkt trass alt var 1,5 millionar feststemte i gatene.

Erik, eller Trøkk, som eg kallar han, fekk riktignok med seg heile fyrverkeriet frå St. James Park. Den sniken/heldiggrisen/luringen.

Ein litt skummel ting:
På den eine båsen på herretoalettet på uteplassen vi var på på nyttårsafta stod følgjande skrive:

Jaja, det gjekk no fint med oss alle.

Utanom heftig feiring av nyttår var det deilig å vere tilbake. Vi vitja 20 Alfoxton Avenue, plassen vi budde på før. Vi åt frykteleg mykje god (og dyr) mat. (Eg trur måltidet mitt på nyttårsafta med drikke kom oppi 50 pund… Du kan jo gange det med 11,3 sjølv.) Vi hang oss på livet, vi møtte britar, vi handla. Det heile var rett og slett ei deilig ferieoppleving, i den deiligste byen.

Asbjørn, Rune, Jo, Ørjan og Geir Ove på Piccadilly Circus, for anledninga under oppussing.

Eg kjenner no i ettertid at eg er strålande nøgd med turen, sjølv om vi aldri såg fyrverkeriet. Sjølv om eg pådrog meg, og truleg har smitta alle med forkjølelse. Sjølv om heimturen var grusom, og varte i 24 timar. Oppholdet i LÆNDN var idyll frå ende til annan. Takk Asbjørn, Rune, Geir Ove, Kathrine, Trøkk, Henrik, Jo, Amund, Bente, Mathias, Ørjan, Sandra, Eirin, Marit, Marthe og Ole Morten. Takk for ein knakande god tur!

Sjå bilete (stort sett teke utan blits i altfor mørke rom) frå turen!

Amund og Trøkk.

Kathrine, saman med sin nye kjærleiksjiraff.

The Princess Diana Memorial Fountain. Artig og original sak.

The Princess Diana Memorial Duck

Kathrine og Henrik utanfor ein Cubansk restaurant på Camden Market.

Meg, i ein solstol i Kensington Gardens. Digg.

Og til slutt eit bilete frå Noreg sist fredag. Litt før Oppedalferja. Eitt av mine første møte med heimlandet. Finfint.

Her ser du meg og Sandra på tuben, og ærleg talt. Sjå kor tøff eg er! Herregud, det skulle då verkeleg ikkje vere mogleg.

Sandra på Primrose Hill. Ein liten bakketopp ved Regent Park, kvar ein har flott utsikt over the London Skyline. Vi tok turen dit på laurdag, for å sjå på utsikta, og for å oppdage ein av dei finare delane av London.

Etter besøket på Abbey Road på tysdag bestemte vi oss for å stikke til Hampstead. Hovedsakleg grunna den berømte parken der, Hampstead Heath.

På tuben, på veg dit, oppdaga eg at VisitNorway nok ein gong har teke av med reklamering for heimlandet i London. No kan dei via 3 eller 4 ulike reklameplakatar, melde at det framleis er plass til deg i Noreg i sommar, om du ønskjer å ta turen.

Etter å ha rota rundt både her og der, utan å finne parken, og medan uvêret banka på døra, kom vi endeleg fram til parken. Det første vi la merke til då vi kom dit, var at Hampstead Heath likna veldig på parken vi ser i filmen “28 weeks later” (som du forresten anbefalast STERKT å få med deg, etter at du har sett einaren, “28 days later”. Den har premiere i Norge i september.) Og det stemmer. Utsikt over London er filma i denne parken i filmen. Så, der befant vi oss på ein øde location for ein spelefilm om zombiar og eit utrydda London. Skummelt? Åneida, der var jo sol og greier.

Vi farta rundt i denne parken ei stund. Nokon klatra i tre, andre urinerte bak busker… Jada, det var meg. Vi hadde høyrd rykter om at denne parken hadde ei endå betre utsikt over London enn kva Primrose Hill hadde, så etter litt leiking i trea gjekk vi oppover ein liten sti, på jakt etter eit utkikkspunkt.

Og vi fant det! Her følgjer nokre bilete derifrå.

Utsikt. Litt av den i alle fall.

Gjengen, untatt Bente, som tok biletet. Bente har forresten tatt alle dei flotte bileta som eg er med på her. :D

Det du ser her, er Kathrine som tek bilete av utsikt. Bak ho står Sandra på henda, medan Henrik igjen tek bilete av Sandra.

Kathrine, Bente og Sandra.

Sjå på den gjengen der…

Etterkvart kom regnet. Som du ser på bileta over, var det ganske like før i parken, men det gjekk fint.

Etter parkturen tok vi buss til Archway. Planen no var å finne oss ein triveleg pub, kvar vi kunne ta oss eit par øl og prate litt.
Vi fann ein pub. Eg er sanneleg ikkje sikker på kva den heiter, men triveleg var den.

May var barvertinne, og for ei triveleg dame! Ho var utruleg hyggjeleg, og hadde folkeskikk av ekte engelsk klasse. “Thank you darling”, sa ho når vi betalte, og vart utruleg takksam for tips frå oss. Då vi kom tilbake i går kveld kjende ho oss att, og helste, spurte om vi hadde det bra, ga oss betre service enn resten av puben.

Eg trur eg har funne meg ein favorittpub. Litt seint kanskje, men likefult ein favoritt. Billegg Guinness, jukebox med godt musikkutval, god stemning og hyggjeleg bartendar.

London er rett og slett fantastisk for tida, og endå har eg ei veke på meg, til å utforske resten av byen. Sandra har reist heimatt, noko som betyr at vi eigentleg er sju i huset, men Bente er på besøk, og Christine har besøk av broren sin, så vi er vel praktisk talt ni no. I helga kjem nokre vennar av Mathias på besøk. Då er her tolv innbyggjarar i DMPro Mansion. Ny rekord, trur eg.

Vi traska ein tur på den flotte piren, kvar det yra med liv. Etter å ha spassert ut til enden, for å ta ein titt på det litt rustne og småskumle tivoliet der, gjekk vi innatt. Vi var svoltne, og bestemte oss for å trekkje vekk frå dei illeluktande Fish & Chips-bodene, og inn mot “City Center”, for å finne ein triveleg og billeg restaurant.

Vi fann oss ein triveleg uterestaurant, og fekk oss ein matbit. Deretter bar turen nedatt til den flotte stranda i Brighton, for litt soling og bading. Vatnet var faktisk eindel varmare enn kva eg hadde trudd, og etter litt tilvenning til temperaturen plaska vi rundt nedi vatnet som fire smått tilbakeståande ender, medan resten av strandgjestane denne dagen sat på land.

Etter dette herlege og forfriskande badet, naut vi livet på stranda ei god stund, medan vi prøvde å verte solbrente heile gjengen. Solkrem er for pyser, liksom.

Eg må imidlertid nemne at fleire av dei andre på stranda òg følte for å teste temperaturen i vatnet, etter oss. Kanskje vår livlege leik freista dei andre?

Etter strandbesøket vart det soft-is, sukkerspinn, og endå ein liten tur på piren, før bussen vår returnerte til London.

Det heile var ein fantastisk dag, og eg anbefalar alle som har moglegheit til det, å ta ein tur til Brighton. Det heile var ein fantastisk start på sommarferien.

Ei lita samling bilete frå turen vår.

Og ja, tittelen er ein referanse til Bloc Party sin flotte Waiting for the 7.18.

Rundt klokka 12 kasta vi frå oss alt skulearbeidet, som dei siste dagane hadde vorte til eit stort tidsfristmonster. Vi gjekk på tuben, og sette kursen mot sørlondon. Destinasjon: Southwark Park, rett over gata for sjømannskirka.
Alle i huset var utstyrt med ymse 17. mai-ting. Henrik hadde nemleg fått pakke frå heimen, med flagg, trompetar og sløyfer. Stor stas!

Det hadde allereie dukka opp mykje folk då vi kom til Southwark Park. Eg vart imponert over kor mange som var der. Det eg ikkje visste, var at det omlag 30 minutt seinare var godt over dobbelt så mange der. Eg innsåg etterkvart kor sjukt mykje nordmenn her eigentleg er i London. Halv to gjekk vi i tog. Solberg musikkorps spelte opp, og vi gjekk ein tur gjennom parken. Også her frykteleg stor deltaking.

I tillegg til søttandemaitog kunne arrangørane av denne offisielle feiringa tilby pølser, is og norsk sjokolade. Vi snakkar melkesjokolade, Bamsemums, Kvikk Lunsj… Og IFA. Digg.

Der var òg litt program. Sondre Lerche dukka mellom anna opp, og spelte litt for oss. SAS hadde rota vekk bagasjen hans, og Sondre beklaga opptil fleire gonger antrekket sitt på ein slik høgtideleg dag.
Eg hadde heller ingenting pent å gå med i dag. Hovudsakleg fordi eg ikkje har teke med meg finklede frå Noreg, og delvis fordi eg rett og slett skulle ha vaska for fleire dagar sidan. Minst.

Etter litt formell feiring var det på tide å ta turen til Covent Garden. Først stod ein betre middag på Friday’s på tapetet. Deretter planla vi å stikke ein liten tur innom “Punch and Judy’s”, ein pub kvar den norske nasjonaldagen vart tydeleg markert. Vi leita ei stund etter denne puben, og skjønte ikkje heilt kvar vi skulle gå inn hen. Plutseleg, høyrde vi voldsom allsang til “Ja Vi Elsker”. Og der var dei. Haugevis med nordmenn, og eit nesten rørande engasjement.

“Det er Norge i rødt, hvitt og blått”, sang folk så det ga gjenklang i det gedigne lokalet, før dei løfta ølglasa sine, og avslutta songen med “SKÅL!”. Så mykje følelseslada og engasjert nasjonaldagsfeiring har eg ikkje eingong opplevd i Førde. Det heile tok av, og nesten kvart andre minutt tok ein eller annan initiativ til å syngje “Ja Vi Elsker” endå ein gong. Over oss samla det seg skuelystne britar, som etterkvart forstod at det merkelege opplegget dei såg, var feiring av Norge sin nasjonaldag. Du verda, så festleg.

Der og då var det frykteleg bittert å måtte returnere heim for å jobbe med skulearbeid…

Men, du og du, for ein søttande mai. Feiringa i London er ingenting å kimse av.

Ta å sjå ein haug med flotte bilete av feiringa då du!

Vi er langt ute i mai allereie. I går fann nokon ut at det var på tide å bytte månad på vår kalender med flotte kvinner i små klede. Vi oppdaga då til vår store undring at mai har forsvunne på mystisk vis. Kvar kan mai-dama ha teke vegen. Det spekulerast heftig for tida. Kanskje har nokon vorte freista til å stjele den, slik at dei kan ha den for seg sjølv? Har du tips i saka, er det berre å leggje att kommentar under her.

Midlertidig løysing er å hoppe rett til juni, på kalenderen i gangen. Heldigvis er det framleis mai i stova.

Legg forresten merke til at denne kalenderen spelar oss eit puss. Her er kvardagane raude, medan helga er svart.
“Oi, så mykje heilagdagar dei har her i England i mai”, var kommentaren eg høyrde her om dagen.

Fredag kveld er tacokveld her i 20 Alfoxton. Dette har vorte ein flott tradisjon. Mykje tacoshells att etter middagen idag.

Eg flytta inn på nytt rom etter påske. Eg delar gamlerommet til Amund og Henrik, saman med Mathias. Eg tok eit lite bilete av tinga sin tilstand i stad. Ingen kan komme å seie at eg ikkje har god orden i sakene mine.

Eg og Mathias kopla opp eit kjøleskap her om dagen, som berre har stått borti hjørnet fram til no. Skikkeleg digg med eige privat kjøleskap på rommet. Trust me.

Mathias har forresten justert litt på temperaturen til kjøleskapet. Ingenting er så flott som vatn med store, flotte isbitar!

Til slutt, eit lite foto frå rett utanfor huset, ein tidleg, tidleg laurdagsmorgon i mai. Det går mot ein flott dag, følar eg.

I går leverte eg første eksamensproduksjonen på skulen. Ei webside i Flash. Bak denne ligg der MYKJE blod, svette og tårer. Ta ein titt på den:
Strikerz Bowling

Og, forresten. Ut ifrå bileta her ser det ut til at å vere bar på føtene er frykteleg trendy her i Alfoxton. Sjølv er eg hyppig brukar av mine flotte og deilige, gråbrune bestefartøflar. Men, så har jo eg alltid vore litt utrendy òg då…