Difor har eg laga meg ei ny liste, mest for min eigen del, men som eg gjerne delar.

Friskt og fint 2010. Legg til om du vil!

Albuma eg elska aller mest i 2009

Bat for Lashes – Two Suns

Bat for Lashes sørga, blandt andre, for lydsporet til sommaren 2009 for min del. Eg hugsar framleis den natta eg sat på buss frå Trondheim til Førde. Fyrste helga i juni. Eg skulle heim til sommarfest, og sleit som vanleg med å sove på bussen. Eg sette på Two Suns, på veg over Strynefjellet, og det føltest så vakkert, så rett. Sola var på veg opp. Det var lenge sidan sist eg var heime i Sogn og Fjordane. Alt føltest perfekt der og då, fordi Bat for Lashes-plata er så stemningsskapande og deilig.

Arctic Monkeys – Humbug

Tredje plata til dei arktiske apene, og for tredje gong trappa eg opp på platesjappa på sleppdatoen. Eg elskar Arctic Monkeys, og heller ikkje denne gongen skuffa dei. Nydeleg plate som har fått køyrd seg på iPoden.

John Olav Nilsen & Gjengen – For sant til å vere godt

Eg trur eg høyrde plata minst ti gonger på veg til og frå New York i september. Han kallast av mange den nye Jokke. Eg gleda meg til plata sidan dagen eg fyrste gong høyrde “Diamanter & Kirsebær”. Og han er definitivt det beste som kom ut av det norske rockeåret 2009. Plata er nydeleg, frå ende til annan.

Passion Pit – Manners

Passion Pit. Hohoho. Grisefett album som har tatt meg med storm i året som har gått. Eg meiner å hugse at Lydverket kalte dei ein vårkåt versjon av MGMT, og den trur eg at eg er med på. Rett og slett fabelaktig frå ende til anna.

White Lies – To Lose My Life

Eg hugsar at musikkprodusentane i P3 kom tilbake frå musikkfestival med tittelsporet frå denne plata. Dei var begeistra, eg vart begeistra. Albumet vart kjøpt, albumet vart spelt. Mykje.

Bon Iver – Blood Bank

Eg oppdaga faktisk fyrst 2008-albumet “For Emma, forever ago” i 2009. Eg har forelska meg i musikken, og Bon Iver er nok eitt av banda eg har høyrd aller mest på i året som har gått. Digg då, at dei slapp ein ny EP, sånn rett etter at eg oppdaga dei.

Andre plater som fengsla meg i 2009:

Eva & The Heartmaker – Let’s Keep This Up Forever
Snasen pop, og det endelege gjennombrotet for Eva og typen.

Röyksopp – Junior
Plata som fekk meg til å byrje betale for Spotify, og som infridde så hardt at eg òg måtte kjøpe den fysisk.

Yeah Yeah Yeahs – It’s Blitz!
It’s Blitz skulle vise seg å bli fyrste Yeah Yeah Yeahs-plata i samlinga mi. Eg meinar å ha lest middelmådige kritikkar. Eg seier fuck det, eg elska plata.

La Roux – La Roux
La Roux har tatt oss alle med storm i 2009, meg inkludert!

Mi personlege Topp 25 frå 2009:

01: Bat for Lashes – Daniel
02: Passion Pit – Little Secrets
03: White Lies – Farewell to the fairground
04: Friendly Fires – Kiss of life
05: Montée – Isle of Now
06: Fleet Foxes – Mykonos
07: Phoenix – Lisztomania
08: Röyksopp + Robyn – The Girl and the Robot
09: Bon Iver – Blood Bank
10: Donkeyboy – Ambitions
11: Mew – Beach
12: Miike Snow – Burial
13: Grizzly Bear – Two Weeks
14: Jamie T – Sticks ‘n’ Stones
15: Jack Penate – Be The One
16: Kråkesølv – Privat Regn
17: Salem – Astronaut
18: Arctic Monkeys – Crying Lightning
19: Grand Island – Angelila
20: Florence + The Machine – Rabbit Heart (Raise it up)
21:  La Roux – Quicksand
22: Owl City – Fireflies
23: Yeasayer – Ambling Alp
24: Jay-Z + Alicia Keys – Empire State of Mind
25: The Temper Trap – Sweet Disposition

Mi “Topp 25 2009″-liste i Spotify

Dette er altså mi personlege oppsummering av musikkåret 2009. Låtane og platene som har gjort meg lukkeleg. Blir eg gira på å lage fleire lister dukkar der kanskje opp ei oversikt med favorittar frå siste tiåret òg. Vi får sjå. Her er listene mine frå 2008, 2007 og 2006.

Så eg fekk meg ein kopi, på releasedatoen for plata. Og det fekk eg meg denne gongen òg, gitt. “Humbug” kom ut i dag, men det var like før eg lot vere å gå til anskaffelse av eit fysisk produkt.

For eg har byrja tvile på om eg vil halde fram med å kjøpe cd-plater. For dei tek opp plass, og eg legg dei jo berre rett inn på macen uansett. Rett over midnatt i natt vart eg sugen på å sjekke ut “Humbug”, og prøvde å finne denne på iTunes, og i mp3-butikken til Platekompaniet. Men ingen kunne tilby ein lovleg, digital kopi av den nye plata til dei unge britane som leverte så deilig på Øya for ei god veke sidan.

Så då traska eg heller på butikken i kveld. Raska plata ned frå hylla, og traska mot kassa. Og det føltest godt, å nok ein gong handle ein fysisk kopi av ei plate eg ikkje har høyrd, men som eg har ståltru på vil innfri mine forventningar. Dermed er eg nok ein gong i beit, om kor vidt eg vil slutte å kjøpe plater.

Wolfgang har skrive litt om dette med cd-plater og sal vs. leige på P3-sidene i dag faktisk. Eg er usikker på korleis eg skal konsumere musikk i framtida, men nett no følast det veldig godt å ta fyrstelytten på ny Arctic Monkeys-plate som eg har kjøpt, og fått fysisk, i bærepose med kvittering, i ein ekte butikk.

Donkeyboy tok kvelden vidare, og eg frykta at det kunne bli frykteleg dårleg. Men det vart det slett ikkje. Donkeyboy beviste at dei har fleire gode låtar, og gjorde ein dugande innsats live.

Etter Donkeyboy traska eg vidare til konserten til The Bronx. Tommy var i siget, eg vart reve litt med. Til regnet kom. Eg fekk ordna meg ein poncho, men hadde blitt passe våt. Og eg mistenkjer at den væten som vart verande i kleda mine utover onsdagskvelden er grunnen til forkjølelsen eg er midt i no.

Det er nesten stygt å seie det, men Band of Horses tok ikkje like mykje av som eg håpte det skulle. Eg trur kanskje eg stod på feil plass. Folka rundt var ikkje gira. Rullestolrampa var i vegen. Eg følte det ikkje heilt.

Men då Mew gjekk på scena, derimot. Gud hjelpe kor massivt, voldsomt og fett det var, i det mørkret la seg over Middelalderparken. Gåsehud. Mykje gåsehud!

Torsdagen rakk eg akkurat ikkje Marit Larsen. For andre gong i sommar gjekk eg glipp av ho live. Irriterande.

Men John Olav Nilsen & Gjengen rakk eg! Det var grisefett. Eg spår Bergensgjengen ei lysande framtid, og gler meg til albumet kjem. John Olav er jo òg ein awesome frontfigur. Sjekk denne videoen. Litt tidlegare på torsdagen gjorde dei ei akustisk utgåve av “Hull i Himmelen” for oss i sendinga vår på Youngstorget.

Florence & The Machine leverte varene. Dei hadde litt teknisk trøbbel, men sjarmerte seg greitt unna det med ein vits og godt humør. Plata “Lungs” går hardt i spelaren min.

Og så var det Glasvegas då. Eg har jo sett dei i Trondheim. Ein konsert som vart veldig intim og intens i forhold til hovudscena på Øya. Difor vart nok ikkje skottane sitt show på Øya så spennande for meg. Eller. Eg kosa meg. Men eg har opplevd betre før.

Torsdagen runda av med fantastiske Arctic Monkeys. Javisst, fekk eg sett dei live. Endeleg. Og gud kor digg det var. Skulle ønskje settet var lengre, skulle ønske eg sto heilt fremst. Men ein kan jo ikkje få alt ein ønskar seg her i verda.

Lily Allen. Haha! Ho er så sjukt bra, ho! Og ho starta Øyafredagen for min del. Behageleg avstand frå scena, to øl i handa. Sol og blå himmel. Idyllen var total, stemninga på topp med ein gong!

Eg såg litt av Datarock, som opna knallsterkt med alle hitsa eg ville høyre i fyrste delen av settet. Perfekt, for då kunne eg snike meg bort til andre scena, der Doves spelte opp til lett dans ved vasskanten. God stemning!

Sjekk Datarock live i P3 Sommer frå Youngstorget her:

Asher Roth var neste ut. Det starta så ufatteleg dårleg. Eg mista heilt trua. Men så skjedde der noko. Det dårlege standupshowet gjekk over i musikk, publikum var i form. Eg hadde øl, eg putta øla i vêret under “I Love College”. Gode greier.

Gode greier var derimot ikkje Madness. Gud kor trasig. Vi gjekk.

Og vi kom tilbake seint på laurdagen. For det regna kraftig. Eg rakk å sjå Beirut. På førehand spådde eg dette til å bli magisk, og høgdepunktet på Øya. Det vart diverre ikkje magisk. Det vart heilt ok, og eg vart skuffa. Heldigvis leverte Røyksopp varene til dei grader på same scena litt seinare, med Robyn, tilogmed! Goodtimes – god veke. Alt i alt har Øya vore nydeleg i år.

Beirut får eg prøve å få med meg att ein anna gong. I ei mindre setting, og med lit meir glede og entusiasme frå scena.

Men:

Når eit litt over halvfult Rockefeller hoppar opp og ned, og ropar “FUCK JAY-Z”, meiner alle det? Syns alle folka i lokalet at Jay-Z har lite å fare med? At The Game produserar feit musikk, medan Jay-Z berre er gammal og skrøpeleg?

For det heile starta med litt “fuck jay-z-allsang”.

Publikum skal ha for entusiasmen då. Herregud, dei var i slaget. Men eg tvilar på at samtlege spyttar på og brenn Jay-Z-platene sine.

Og så fekk vi jo litt Michael Jackson-hyllest. Nesten 15 minutt av det, faktisk. Ein av dansarane til Madonna, som jo er i byen, tok scena. Og på scena stod allereie omkring alle damene i lokalet. For han The Game, eller Gamisen, som eg kallar han frå no av, hadde invitert alle damene på Rockefeller opp på scena.

Kosleg.

Vidare fekk vi litt ymse. Eg venta jo på “Hate It Or Love It”. Den kom den. Eitt minutt av den. The Game drog eit vers og eit refreng, før han hoppa over i noke vas eg var mindre interessert i. Kjipt, for der var gåsehuda på gang, faktisk. Publikum var jo i ekstase.

Etterpå gjekk det slag i slag. Halvfulle Rockefeller kokte under “My Life”, og så ville Gamisen og vennane hans at alle skulle vere med på afterparty… På Jessheim. Etter at Game gjekk av scena stod kompisane att, og meinte at alle jentene som ville på afterparty skulle komme bort til scena. Gutane som ville på afterparty, derimot, vart bedne om å kjøpe The Game-t-shirts i gangen. Haha!

Men, her og no er eg på verdsveven, og nett no spelar eg det nye albumet til Salem.

Kanskje likar eg songane der så godt at eg flyttar dei inn i Friskt og fint-lista mi? Det er der eg kastar inn all musikk eg kjem over, uansett sjanger og anna båssetjing. Eg likar den, er einaste kriteriet.

ronnyponny si “Friskt og fint”-liste på Spotify

Eg skal dele fleire lister etterkvart som dei inneheld meir enn sju songar. Eg har ei guilty pleassure-liste som heiter “Knask” og ei generell godliste med musikk som ikkje er heilt ny som heiter “Eg likar det”. Dei tar vi litt seinare.

Men, kan ikkje du dele dine spelelister på Spotify? Eg vil ha lister! Legg inn lista di i kommentarfeltet under, yow!

Og du verda kor digg det var. Glasvegas leverte varene. Starta med Geraldine, heldt det gåande i kring ein time med eit greitt tett sett. Avslutta sjølvsagt med Daddy’s Gone. Wohoho! Eg var stornøgd!

Bra start på mai, bra start på våren 2009.

Mandag fekk eg brev i posten. Eg får altfor skjeldent post.

I eit brev, adressert til “Ronny, avd P3, NRK” låg der ein liten bunke russekort frå ein gjeng St. Hallvardruss. Kvar det no enn er. Eg spelte nemleg ei ønskjelåt for nokre veker sidan i P3 Søndag. Ein gjeng russejenter i bil ville høyre Datarock, og lovde meg russekort om eg spelte låta.
Eg spelte låta, men hadde faktisk ikkje forventa at dei kom til å ta seg bryet med å faktisk sende dei i posten. Men det gjorde dei, gitt.
Lyttarar som held det dei lovar til gangs – bra start på veka!

Rop ut om du veit om ein ledig leiligheit i Trondheim, forresten! Med 3 soverom. Gjerne sentralt. Hadde vore greitt å vete kor ein bur til hausten snart.

Vampire Weekend – Vampire Weekend
I slutten av januar dukka Vampire Weekend opp. Låta “Walcott” vart lista på P3. Eg digga den, og musikkprodusent Jørgen sa at “du kan like godt berre kjøpe heile plata med ein gong”. Eg gjorde det, og angrar ikkje. Det lukta sommar og glede allereie på starten av året med desse flotte låtane.

MGMT – Oracular Spectacular
Eg vart fort fascinert av duoen MGMT, som i låta Time To Pretend syng om at målet deira var å tene pengar, flytte til Paris og få seg modellkoner. Eg kjøpte albumet, og oppdaga “Electric Feel” og “Kids”. Og ddersom du spør meg i dag om å velgje ei einaste låt fra dette albumet som står seg ut, så vil eg ha store problem med å velgje. Knakande flott plate som har surra mykje i spelaren min.

Cut Copy – In Ghost Colours
Magne tipsa meg om låta “Lights & Music” frå dette australske bandet. Grisecatchy, deilig låt. Eg sjekka ut albumet, og digga det. Cut Copy har vore med meg på samtlege bussturar mellom Førde og Trondheim i år. På den delen av turen kor eg er nærast å tenkje at eg lett hadde betalt 2000 ekstra i flybillettar for å sleppe å bli torturert på buss i ti timar. Cut Copy får opp humøret, Cut Copy får meg til å smile. Plata er grisedigg!

Santogold – Santogold
Ho Santi White, altså! Ho lagar sjukt fengande og herleg musikk, under artistnamnet Santogold. L.E.S. Artistes, Lights Out, Shove it, You’ll Find a Way… Albumet er stappa med suverene låtar!

Death Cab for Cutie – Narrow Stairs
Så kom det, i Mai. Nytt album frå Death Cab. Eg elska Plans som kom i 2005. Albumet var reinaste soundtracket til heile den hausten. Soundtracket til min nye tilværelse i Halden. Ingenting gjekk hardare i rotasjon på iPoden den hausten. Kva om Narrow Stairs sugde? Eg hadde lyst til, men turde ikkje sjekke ut førstesingelen på YouTube. Eg var så redd for å bli skuffa. Eg hadde moglegheita til å sjekke ut albumet ulovleg på nett fleire veker før det kom ut, men eg var liksom ikkje førebudd. Men endeleg kom det i butikken. Eg investerte. Det heile opna med Bixby Canyon Bridge, og eg tenkte at der var no i alle fall ein knakande flott låt. Og så heldt det fram med I Will Posess Your Heart. Alle åtte minutta var fine. No Sunlight, Cath…, Talking Bird, You Can Do Better Than Me, Grapevine Fires, Your New Twin Sized Bed. Digga alt hittil. Og så kom Long Division og Pity and Fear. Jepp. Kongealbum. Og så nydelege The Ice Is Getting Thinner til slutt. Death Cab skuffa ikkje. Dei leverte. Hipp hurra!

The Ting Tings – We Started Nothing
Jada! That’s Not My Name var reinaste sommarsoundtracket 2008. For ei låt! Og då eg sjekka ut albumet, berre velta låt på låt som var minst like bra ut og inn i øyret mitt! Fantastisk! For ei energibombe av eit album! For ein duo. Synd dei prøvde to gongar, men aldri fekk fullført ein konsert her til lands.

Ida Maria – Fortress Round My Heart
Ho vart Årets Urørt 2007. Ho vart hypa opp, og låtane “Oh My God”, “Stella & God”, “Queen of The World” og “I Like You So Much Better…” rulla og gjekk på P3. Og så kom albumet. Anmelderane var liksom ikkje så begeistra. Det var visst ikkje så bra dette, sa dei. Eg seier at jovisst var det bra, albumet til Ida Maria. Ei plate pakka med godlåtar! Utanom desse fire tidlegare nemnde, kor to av dei har blitt hits i England og ellers rundt i verda, kunne Ida Maria by på “Keep Me Warm” som fekk æra av å avslutte ein sesong av grisepopulære Grey’s Anatomy. Det er stort! Og albumet har fleire låtar som lett hadde vore potensielle radiohits. “In The Morning Light”, “Louie”. Då har vi brått lista opp heile albumet. Ein norsk senasjon, ho der Ida Maria. Av meg får i alle fall albumet voldsom applaus og gledesrop. For uansett om ingen anmeldarar er einige, tykkjer eg Ida Maria har levert. Så til dei grader òg!

Glasvegas – Glasvegas
Alle prata plutseleg om skottane i Glasvegas sånn litt utpå hausten. Og eg må no berre kaste meg på! Fabelaktig, sterkt og deilig album frå Glasgowkarane. Eg kjem aldri til å gløyme den morgonen i oktober, då eg stod på sending, ti over seks og oppdaga at eg medan eg spelte Geraldine, hadde skrudd lyden i studio på maks. Eg vart litt overraska, og skremd, men tenkte at dersom eg no først skulle miste hørselen, så kunne det godt vere til akkurat den låta.

Marit Larsen – The Chase
Ho leverte igjen, ho Larsen. Kort og greitt det næraste eg kjem ABBA utan å bli fysisk dårleg. Eg hatar ABBA, men eg elskar Marit Larsen!

Sigur Rós – Vid Spillum …
Eg klarar ikkje finne knappane som viser teikna som eg gjerne skulle hatt for å kunne skrive heile tittelen på albumet. Vi kan heller kalle det “albumet med bilete av dei nakne folka”. Uansett tittel eller foto på coveret. Det nye albumet til desse Islendingane er nydeleg. Veldig vakkert. “Gobbledigook” som opnar heile saken er ei perle, og får meg til å kjenne på at Sigur Rós er digg når dei køyrer på litt uptempo. Vidare kjem nydelege låtar som perler på ei snor.

Grand Island – Boys & Brutes
Grand Island leverte på andreplata òg, gitt! Wish It Was Summer Always, nydelege Love in Decay, Ass and Disco, The Flux of History, I Am The Horizon. Eg skjønte at dette albumet kom til å bli grisefett då eg såg Grand Island live på Storås her i Trondheim ein torsdag rundt påske. Eitt av årets beste norske. Definitivt!

Andre album eg digga:
Bloc Party – Intimacy
Ikkje det beste dei har laga, men med ein del godlåtar har Bloc Party servert nok ei fin plate.
Kaiser Chiefs – Off With Their Heads
Kaiser Chiefs har leika med han godaste Mark Ronson, og resultatet er spennande og godt!
The Killers – Day & Age
Dei kom med nytt album som plasserar seg fint mellom Hot Fuss og Sam’s Town (med Hot Fuss som det flottaste og beste).
Kings of Leon – Only By the Night
Eit godt album frå Followill-slekta.
Real Ones – All For The Neighbourhood
Bergensarar med eitt einaste langt hitmaraton.

Mi personlege “TOPP 25 2008″:
Det er jo nesten umogleg å rangere musikk. Eg tykkjer det er litt ekkelt, for der skulle jo fort ha vore plass til minst 40 låtar på mi ultimate Topp 20-liste. Men 20 er 20, og ikkje 40, så då prøvar vi oss med 25. Ulogisk, joda. Men musikken er den beste og finaste.

01 : The Ting Tings – Shut up and let me go
02 : Vampire Weekend – Walcott
03 : Glasvegas – Geraldine
04 : Dizzee Rascal – Dance Wiv Me
05 : M83 – Kim & Jessie
06 : Blitzen Trapper – Furr
07 : Death Cab for Cutie – Cath…
08 : Cut Copy – Lights & Music
09 : Shaun Bartlett – Silk
10 : Chairlift – Bruises
11 : MGMT – Electric Feel
12 : Ryan Adams – Crossed Out Name
13 : Sigur Rós – Gobbledigook
14 : Bloc Party – Talons
15 : Real Ones – Lonesome Town
16 : Friendly Fires – Jump in the pool
17 : Kings of Leon – Sex on Fire
18 : The Gaslight Anthem – The ’59 Sound
19 : The Raconteurs – Salute Your Solution
20 : Black Kids – Hit The Heartbrakes
21 : Pendulum – Propane Nightmares
22 : Cajun Dance Party – Colourful Life
23 : The Killers – Losing Touch
24 : Duffy – Warvick Avenue
25 : Pony The Pirate – Walk The Shame

(Nesten) heile lista er å finne på Spotify. Berre klikk her for å sjekke ut lista mi.

Eg har prøvd å liste opp det eg meiner er det beste frå 2008. Absolutt ikkje det einaste gode, men det beste av det beste. Sånn omtrent. Eg har stor tru på, og ein sterk følelse av at det skal bli endå vanskelegare å begrense seg når 2009 skal oppsummerast.
Eg håpar i alle fall det!

Eg fann ein frykteleg gamal Absolute Music-cd i stova til Bjørn. Eg vart gira. Eg ville høyre på musikken som stod meg nærast på 90-talet. Bjørn kunne fortelje at han hadde rikeleg med slike cd-plater.

Og så satt vi der, på altanen. Eg, Hanne og Bjørn, med deilig mimremusikk på anlegget. Eg var grisekeen på den der How Much Is The Fish? av Scooter, men akkurat den hadde ikkje Bjørn.
Men han hadde for eksempel Baby Baby av Corona, Scatman av godaste Scatman John, nydelege Lucky Love av Ace of Base og så den der gøyale Here Comes the Hotstepper. Du verda kor mykje artig musikk.

Og timane gjekk jo. Det vart kaldare. Men vêret var fint, og vi fann ut at vi varma opp grillen att, i staden for å gå inn.
Så då sat vi der på altanen, med pledd over skuldra og ein grill mellom beina. Og det var hyggjeleg, og all nittitallsmusikken dundra utover eit kaldare og kaldare Trondheim.

Fredag vakna eg, full av feber og med ei dryg hoste. Det har vart heile helga, først i dag føler eg meg ok. Mange liter te, opptil fleire Paracetoverdoser og eit par brett med c-vitaminar seinare.

Men det var verdt det. Vi skulle kanskje berre gått innatt litt før.

Brooklynkarane i MGMT har sneke albumet “Oracular Spectacular” inn i platesamlinga mi sånn heilt i starten av året. Dette er riktignok ei blanding av veldig mykje rart, men dei umiddelbare hitsa frå albumet er i alle fall elektronisk orienterte.

MGMT – Time to pretend (youtube)

MGMT – Electric Feel:

MGMT – Kids (ein video som tydlegvis er laga av ein ivrig fan… Men låta er svinbra då)

Lykke Li

Lykke Li er ei svensk dame som har fått mykje blest her til lands i det siste. Fult fortent, that is. Eg klarte jo det kunststykket å stikke ut av lokalet for å kjøpe øl då ho varma opp for Shout Out Louds her på samfundet i Trondheim. Ei skandale, eg angrar bittert.

Lykke Li – Little Bit

Lykke Li – I’m Good, I’m Gone (akustisk med Robyn og greier og greier)

Familjen

Sjølv om han kallar seg Familjen, er Familjen eigentleg berre ein svensk kar som heiter Johan. Han har laga eit kult album som heiter “Det Snurrar I Min Skalle”. Tittelsporet er grisefett:

The Ting Tings

Fancy navn frå denne britiske duoen. Eg har ikkje fått tid til å bli nærare kjend med musikken deira endå, men låta Great DJ, som vi spelar på P3 er eit godt stykke musikk altså!

The Ting Tings – Great DJ (YouTube)

The National Bank

Nytt album frå desse karane, og eg har hengt meg opp i nydelege “Make It Burn”. Og spesielt kult er det når Lydverket tar med seg The National Bank på treningsstudio, og let dei framføre den der: