Bygården som låg nede på tiande var visst under konstant overvåking. Rykta gjekk om narkotikaverksemd, men vi merka ingenting til det. Vi var eigentleg ikkje så mykje heime i leiligheita.

New York var herleg varmt. Det var vêr for t-skjorte. Det var luksus og glede. Eg feira bursdagen min i the big apple. Bursdagsgåva frå Katrine var ein liten session hjå ei spåkone som kunne fortelje meg at 2010 ville bli eit sjukt bra år for meg. Og så ville november i år bli bra, og så måtte eg reise meir. Få utløp for følelsar. Ho foreslo Hawaii. Og så fekk ho ein telefon undervegs frå nokon som lurte på når ho skulle heim. Bra greier. Eg tykte det var sjukt gøy.

Vi vitja óg Coney Island. Om du tek t-bana ca 30 minutt frå Manhattan og langt, langt inn i Brooklynland, dukkar du plutseleg opp i noko som minna meg veldig om Brighton. Eit slags minisyden. Visstnok styrt av russisk mafia, og veldig stusseleg utanom sesongen. Vi vasa rundt på den lokale strandprominaden, og ut på piren. Møtte ein hyggjeleg fyr som var venn med alle uteliggjarane og fiskarane der. Denne kvelden var ganske varm og ganske roleg. Det tek visst av på Coney Island sommarstid, og så døyr det brått på hausten. Alle bodene, med stygge skilt fulle av skrivefeil var stengd, men frå langt vekke kunne vi høyre svak dur av det siste frå Miley Cyrus.

Vi skulle på Ida Maria-konsert òg. Men ho måtte jo avlyse USA-turnèen den dagen ho skulle spele i New York. Fekk oppleve Little Boots og Ladyhawke og sånn då. Det var litt stas. Katrine tykte Ladyhawke var grusomt, og eg kan vel til ei viss grad vere einig i at energinivået til New Zealandjenta var frykteleg labert.

Med nydeleg vêr vart det sjølvsagt òg henging i Central Park. Og så handla eg sjukt masse. Sist eg var i New York tykte eg Brooklyn var skummelt, mest fordi eg var redd for å bli skutt av forbikøyrande bilar. Har sett så mykje skummelt og Brooklynrelatert på film, veit du. Denne gongen derimot, med Katrine som seriøs NY-guide var det slett ikkje skummelt. Oppdaga òg kor bra den nedre delen av Manhattan er. Fekk nesten angst av kaoset på Times Square, og trivdest godt nede i East Village og Soho og Lower East Side og alle dei plassane der. Har framleis, etter to besøk, null kontroll på kva områder som er kor.

Men, hei! Sjekk bileta frå turen då du:

Sjekk fotoalbum frå New York her

I New York skal eg henge på Manhattan, gå mykje, drikke ein del øl, ete usunn mat, handle. I hovudsak nyte livet.

Og så reiser eg heimatt onsdag 23. Eller, eg reiser onsdagen, men er framme fyrst torsdag føremiddag. Og då er eg framme i Oslo, ikkje Trondheim. For då brakar det laus med Radiodager i hovudstaden. Mellom anna skal årets Prix Radio-prisar delast ut. Eg er faktisk nominert heile tre gonger. Ikkje at eg trur eg har større moglegheiter til å vinne. Eg trur faktisk ikkje eg tek heim ein einaste pris. Men fest og moro, det blir det garantert – og det gler eg meg til!

Når eg forhåpentlegvis har komt meg gjennom Radiodager utan jetlag og med reine klede, ryktast det at Mathias og Bente skal arrangere innflytting/bursdagsfest. Det kjem nok til å ta greitt av i ei leiligheit eit stykke utanfor Oslo sentrum den laurdagskvelden. Eg håpar dei har overnattingsplass til meg.

Så er det heimatt til Trondheim søndagskvelden, og tilbake på jobb mandag. Men eg skal berre jobbe til onsdag, for på torsdag er det kanalsamling for heile P3. Seminar og sosialt samvære tre dagar til ende, det har eg trua på!

Og då har det jo blitt oktober. Jøsses.

Då brakar UKA laus her i trønderhovudstaden. Jay-Z kjem. Det skal eg sjølvsagt få med meg. Håpar òg eg kjem meg på Franz Ferdinand og Veronica Maggio. I alle fall.

I oktober håpar eg at eg òg endeleg får tatt meg ein tur heim til Førde. Eg har jo ikkje vore heime sidan starten av juni. Det er på tide no. Og som om ikkje det var nok, skjer der rikeleg med spennande ting i årets tiande månad.

Eg har rikeleg å sjå fram til. Den hausten her kjem til å gå fort, og snart er det jul.

Kanskje ein dag kjem her ein siste rapport frå The Big Apple.

Etter å ha registrert mykje info om oss sjølve, for kanskje å få vere med på Lettermanshowet traska vi inn i Central Park. Torfinn byrja kjapt å klage over kor føtene hans verka. Men han ville gå vidare, for han håpa på å få med seg nokre aper i Cenntral Park Zoo. Men dyrehagen var tydlegvis ikkje heilt i vater, så det endte til slutt med at vi traska på Fridays, for eit par øl og litt lønsj. Vidare gjekk turen til ein irsk bar.

Til middag stod pizza på menyen, frå ei lokal sjappe, rett nedanfor hotellet. Eg bestilte ein vanleg pizza. Typisk medium størrelse på norske restaurantar. Forskjellen mellom Noreg og USA er at ein liten pizza her, fort kan vege opp mot eitt kilo. Eg klarte med andre ord ikkje å ete opp.

Ferien i The Big Apple held fram. No er kvelden komen, og det ryktast at vi skal på konsert med eit band som kallar seg The Giraffs. Spennande.

Vi tok av frå Amsterdam i går ettermiddag i 14-tida. Då klokka hadde passert midnatt var der framleis sol utanfor flyet, og eg tykte det heile var veldig merkeleg. Vi landa på JFK-flyplassen rundt klokka 02:30. Sola hadde nett gått ned, men klokka var faktisk berre 20:30 lokal tid.

Ein liten kar med verdens trøyttaste blikk tok avtrykk av fingrane mine. “So, Ronny. Why are you here?”, spurde han, og løfta blikket så vidt over skranka. Han lurte vidare på kva eg dreiv med i Norge. Og så ønska han meg velkommen.

04:25 norsk tid hadde vi sjekka inn på eit overraskande stort hotellrom, med både kjøkken, stove, skap og bad og soverom og alt ein kunne trenge, i åttande etasje, 118 East 40th Street. Midt på Manhattan.
Vi traska ut i den relativt unge New York-kvelden, fekk oss eit heidundrande måltid på Friday’s for så å traske heimatt til hotellet for å få oss noko søvn.

I dag har vi ete ein mektig frukost med pannekaker, egg, bacon, brød og poteter, samt rikeleg med kaffi og appelsinjuice rett borti gata her. Ja, tilogmed ei dårleg gratisavis tukla vi med under frukosten. Torfinn var, og er framleis på jakt etter ein skreddar, men ingen kan oppdrive stofftypen han er på jakt etter. Vi traska bortover, fekk plutseleg auge på Empire State Building, og oppdaga at køen var ekstremt kort. Eg og Torfinn tok turen opp for å sjå på utsikta, medan Stian Eliassen sneik seg bortover mot ein seriøs fotobutikk dreve av ein gjeng konservative jøder. (Ein lokal NewYorkar kunne fortelje at damer ofte får dårleg service i denne butikken fordi det i følgje jødisk tradisjon er fy fy å prate med damer utanfor slekta. Eller noko slikt.) Stian skulle dit for å investere i dugande kamera.

Kva er dette? Jo, på veg opp til toppen av Empire State Building hadde dei jammen meg sett opp eit lite fotostudio der folk vart tekne bilete av framføre ein slik green screen. Deretter vart utsikt over New York manipulert inn bak dei. Ærleg talt. Kven betalar for å få eit slikt bilete, når dei likevel skal opp på toppen, sånn reint fysisk? Sånn på ekte?
Morsomt.

Vidare har vi shoppa rikeleg med ting og tang, og vi har dansa oss opp og ned streets og avenues, gjennom subway-systemet, gjennom Soho.

Og no sit vi på hotellet, på ein fredag ettermiddag med ferske doughnuts og øl. Og så høyrer vi på p3Natt. Fin vorspielmusikk.