Fredag kveld regna og tordna vekk. Då var det ekstra digg at finvêret var tilbake på laurdag. Eg, Mathias og Bente tok turen til Bogstadvatnet med grill, badetøy og rikeleg væske.

Sola kom og gjekk. Temperaturen var skyhøg. Alle var glade. Vi fekk grilla oss ein fin frukost, eg fekk tatt første utandørsbadet i år, alle vart solbrent. Det var total sommaridyll.

Etterkvart måtte vi pakke saman. Sandra hadde invitert til gebursdagsselskap i Fredrikstad. Det var på tide å krysse fylkesgrenser igjen.

Og der sat vi på E6. I bilen til Mathias. Eg hadde opna seksaren med Coronas, eg var i slaget. Alle sang med til The Boys Are Back in Town på radioen, heilt til ei varsellampe byrja blinke. Der var ikkje olje att i bilen.

Mathias måtte hive på seg den obligatoriske refleksvesten. Eg og Bente prøvde å få haik til næraste bensinstasjon. Vi fekk det ikkje. Eg smilte og var glad, men ingen stoppa… før eg snudde meg vekk ei lita stund. Då dukka der opp ein raud liten bil, med tre halvnakne karar med rastafletter og stødig engelskuttale. Dei hadde olje, og vi fekk låne olje av dei. Karane vart overvelda då Mathias ga dei tre øl for strevet. Eg har aldri sett nokon bli så glad for å få øl før.

Vi kom oss til Fredrikstad. Bursdagsfesten var kjempefin. Søndagen gjorde vi det same som alle andre – vi tok turen til Sverige. Så … mykje … kø …

Sjølv om harryhandelkøene var lange, var helga nydeleg. Eg håpar og trur på fleire slike i sommar. Gode helger, altså.

Forresten, du. Eg vil anbefale to bloggar:
Aaker and Klausen er Vegard og Asbjørn som bloggar frå New Zealand under tittelen “Ein sumarferie litt utanom det vanlege!”

og

BingoBingo.no som er Mathias og Bente sin nye blogg. Dei skriv av og til om meg, og det likar eg.

Ein lokal fiskar henta oss laurdag morgon klokka 10. Han hadde visst plass til 25 personar i båten. Det var i alle fall det han hadde sagt til Bente. Båten var likevel veldig full då fem personar og to hundar hadde tatt plass. Og så hadde vi med oss grillmat og øl då, for fleirfoldige tusen.

Vi kom oss til, og over på andre sida av øya. Til det forlatte fyret, heilt ute på kanten. Sola strålte frå blå himmel, bølgjene skvulpa og vinden blafra forsiktig. Forbi oss segla det båtar med menneske som såg ut til å nyte laurdagen like mykje som oss. Vi fann oss til rette i fyret. Vi fekk satt igang kjøleskåpet, vi fann hagemøblane, og Sandra kopla opp Tivoliradioen sin. Og der var vi, laurdag føremiddag i godt selskap, på eit gamalt fyr som bada i sol.

Timane gjekk fort, første øla var tømt, sola hadde flytta seg nesten rundt på andre sida av fyret. Sandra og Bente kommenterte at både eg, Ørjan og Mathias hadde blitt veldig raude i kjakane. Og vi fann ut at ingen hadde tenkt på å ta med solkrem.

Men det sette ingen dempar på stemninga. Vi fyrte opp grillen og lessa i oss godt stekt kjøt og litervis med tilbehør. Fleire ølboksar vart tømde, tivoliradioen til Sandra fekk køyrd seg sopass at den gjekk tom for batteri.
Og då den gjekk tom for batteri kom vi på at det hadde vi heller ikkje med oss.

Men trur du ikkje der stod ein cd-spelar på kjøkkenet?
Joda. Den gjekk tilogmed på straum.

Kvelden kom, sola gjekk ned og vi flytta oss inn i det stilige fyrtårnforma uthuset, kvar vi hadde panoramautsikt og varme.
Melodi Grand Prix var godt igong, og vi måtte sjekke korleis det gjekk. Vi fann til slutt svensk radio som overførte finalen. Stemninga steig, og vi testa ut drikkeleiken der du supar av øla kvar gong nokon syng falskt eller modulerar. Der måtte jo brått supast litt då Rybak’en song òg.

Vi flytta oss etterkvart inn i stova på fyret, slik at vi tydlegare kunne høyre kva som skjedde i Grand Prix. Svensk P4 stod på full guffe i det Noreg fekk sine første tolv poeng. Mathias måtte halde i antenna, for dekninga var ikkje på topp. Og Mathias heldt fast han, til vi hadde vunne Eurovision Song Contest, og Alexander Rybak drog låta si endå ein gong. Og jammen hadde det blitt nasjonaldag òg, sidan sist vi såg på klokka.

Vi feira både norsk siger og nasjonaldag med bålbrenning ute på berget. Stemninga var på topp!

Og det var den søndag morgon òg. Ørjan laga kaffi som vi kosa oss med i sola. Grillen vart fyrt opp nok ein gong, og kilovis med kjøt vart nok ein gong ete medan sola skein og båtane segla forbi med norske flagg.

Eg kunne godt vore der ein dag til. Heile helga var rett og slett awesome, sjølv om vi berre hadde utedo.

Eg har lagt ut nokre fotos frå turen. Du kan sjå dei her.

2. august
Amund og Kathrine fekk òg vere med på utprøving av hagemøblane eg nett hadde sett opp. Vi fyrte opp grillen, og kosa oss. Og sånn omtrent i det sekund vi hadde ete opp grillmaten opna himmelen seg. Men det var hyggjeleg inne òg, så det gjekk bra.

6. august
Hanne og Bjørn insisterte på at denne onsdagen var den perfekte dag for å få med seg det gjevaste(?) innan norsk hip-hop. Nok ein gong vendte eg nasen tilbake til Olavsfestdagane-området, og omtrent samstundes som vi kom inn på området byrja det å regne. Store, tunge dråpar med regn. Vi såg slutten på opptredenen til STL (eller Stella om du vil), heile opptredenen til Erik & Kriss… Og då Madcon skulle entre scena var vi så gjennomvåte og kalde at vi gjekk vår veg.

6. august
Hanne og Bjørn. Klissvåte på konsert. Topp stemning.

6. august
Løysinga på heile regnproblematikken vart ikkje å kjøpe paraply, men å tørke på bowling. Eg var ikkje særleg god.

9. august
Eg var oppe halv ni på ein laurdag. Faktisk var eg det to laurdagar på rad. Denne laurdagen var eg dommar i Torfinn sitt program, Cruisern, på P3. Kjempekjekk start på dagen. Vel verdt å stå opp tidleg for. Kaffi, fjas og casual style i studio. (sjå biletet over).

9. august
Nokre timar seinare. Asbjørn serverte middag. Eg og Leif vart stappmette, nesten øydelagde av all gryteretten. Asbjørn sjølv vart ikkje mett i det heile tatt. Bra, var det då, at Asbjørn dagen før hadde blanda kyllingkjøttdeig og vanleg kjøttdeig og ymse anna inn i ein stor klump med deig, som la ein spennande eim over heile kjøkkenet hans. “Heimelaga burger” kalla han det.

9. august
Leif køyrer ein sofistikert stil. Whiskey liksom. Han kunne melde at lukta var god.

19. august
I can see my house from here…

19. august
Jo Daniel pratar om ein begivenheitsrik kveld på byen kvelden før, over ein tacoplatter høgt oppi Tyholttårnet.
- Og så skulle vi ta taxi, og så berre lukka eg døra og berre byebye, og så berre gjekk eg dit og dei berre YEAH! og eg berre hallo! Yo, liksom.

20. august

Og så var plutseleg Sandra her. Og Henrik. Impulstur oppover til Trøndelag. Eit heilt døgn, hadde dei planar om å bli. Så då bar det jo oppatt i turistmagneten Tyholttårnet for lønsj og slarv. Moro med besøk.

20. august
Jo Daniel viser fram gangstahteiknet sitt.

20. august
Heliumballongar er great fun. Henrik var i ekstase.

20. august
Sandra var på 26. timen unna kjærasten. I desperat lengsel skar ho dette inn i døra på midterste doen på Bare Blåbær med neglene sine.

14 bilete, august så langt, om ein skulle beskreve livet mitt kun via mobilen min. Hadde eg venta nokre dagar, hadde du kanskje fått sett bilete frå Pstereo-festivalen som byrjar i morgon. Eg skal dit.

Og natt til mandag feirar P3Natt nøyaktig eitt år. Det blir feiring og fest, med gåvedryss og ønskjeplater direkte frå studio mellom 00 og 02, med meg, Stian og Torfinn.

Det blir nok ei fin helg.

Vi traska ein tur på den flotte piren, kvar det yra med liv. Etter å ha spassert ut til enden, for å ta ein titt på det litt rustne og småskumle tivoliet der, gjekk vi innatt. Vi var svoltne, og bestemte oss for å trekkje vekk frå dei illeluktande Fish & Chips-bodene, og inn mot “City Center”, for å finne ein triveleg og billeg restaurant.

Vi fann oss ein triveleg uterestaurant, og fekk oss ein matbit. Deretter bar turen nedatt til den flotte stranda i Brighton, for litt soling og bading. Vatnet var faktisk eindel varmare enn kva eg hadde trudd, og etter litt tilvenning til temperaturen plaska vi rundt nedi vatnet som fire smått tilbakeståande ender, medan resten av strandgjestane denne dagen sat på land.

Etter dette herlege og forfriskande badet, naut vi livet på stranda ei god stund, medan vi prøvde å verte solbrente heile gjengen. Solkrem er for pyser, liksom.

Eg må imidlertid nemne at fleire av dei andre på stranda òg følte for å teste temperaturen i vatnet, etter oss. Kanskje vår livlege leik freista dei andre?

Etter strandbesøket vart det soft-is, sukkerspinn, og endå ein liten tur på piren, før bussen vår returnerte til London.

Det heile var ein fantastisk dag, og eg anbefalar alle som har moglegheit til det, å ta ein tur til Brighton. Det heile var ein fantastisk start på sommarferien.

Ei lita samling bilete frå turen vår.

Og ja, tittelen er ein referanse til Bloc Party sin flotte Waiting for the 7.18.

Hostellet vårt, låg heilt på andre sida, så vi heiv oss kjapt på ein buss, og vart kjapt introdusert til krasse svingar, bratte bakkar, og generelt sett ein køyrestil og eit vegnett som ga meg ein liten følelse av å vere tilbake i Sogn og Fjordane. Men, bussturen gav oss òg eit innblikk i den vakre naturen. Det flotte havet, engene, dyra som beita, villkaninene, dei små tettstadane, med flotte hus, og trange, sjarmerande gater.

Vi kom etterkvart til Newport. Største byen på øya. Trass i at det første som møtte oss her, var Pizza Hut, tykkjer eg absolutt dette var ein by med stor sjarm. Vi hadde ikkje tid til å utforske no, vi skulle vidare med buss nummer 7, sa bussjåføren vår. Det var berre å vise billetten, så slapp vi å betale på nytt.

Vi venta nokre minutt. Buss sju kom, vi hoppa på, og sette oss til rette, fremst i andre etasjen. Og så hompa vi avgarde, forbi den eine småbyen etter den andre. Her var flotte små hus, midt i skogen, vindmøller ved små, sjarmerande elver. Og her var vegar som fekk meg til å skjøne kvifor alle bussjåførane eg møtte var i godt humør. Kvar dag på jobben må jo vere eit heftig adrenalinkick. Ekstremsport, liksom.

Vi kom oss til Totland Bay. Eller, først køyrde vi forbi, fordi vi ikkje trudde vi var komen til sentrum endå. Men, det var vi. Ein bilverkstad, ein lokal pub, ein minibutikk og litt ymse nisjebutikkar som for eksempel spesialiserte seg på knappar og vevprodukt, var det som møtte oss. Og så ei rundkøyring då.

Eit beskjedent skilt viste oss vegen til hostellet vi skulle bu på. Då vi kom fram var der usedvanleg stengt. Ei dame kom ut, og kunne fortelje at der ikkje opna att før klokka 5. Då var det berre å returnere til sentrum. Målet no, var å få seg eit måltid. Vi gjekk til den lokale puben, kvar dei var i ferd med å stengje. Klokka 3. Vi vart litt oppgitt, og gjekk på leiting etter eit nytt sentrum, med moglegheitar for å få seg noko å ete. Kring ein halvtime seinare, fann vi eit nytt strøk med ymse butikkar. Her fann vi ein pub som såg retteleg triveleg ut, der den låg å bada seg i sol rett over vasskorpa. Men, då vi skulle bestille, kunne dama i baren fortelje at dei skulle til å stengje matserveringa her òg.
Triveleg.

Vi fekk oss etterkvart mat på eit lite gatekjøkken. Deretter tok vi med oss noko å drikke, og sette oss til å sjå på havet, i ein triveleg liten park, rett nedanfor hostellet vårt. Klokka vart kjapt fem, vi sjekka inn, og oppdaga at hostellet var heilt kurrant. Bortsett frå at dei praktiserte laken-sovepose i stadan for vanleg sengety, var her ingenting å klage på.

Vi heiv oss nok ein gong på bussen, medan sola gjekk ned over Isle of Wight. Vi tok turen til Newport. Det var på tide med middag, og utforsking av byen. Vi tok turen til byen sin eldste pub. “The Castle In”. Her åt vi middag, og eg kan vel ikkje skryte av måltidet. Men dama i baren var hyggjeleg, og var litt i lykkerus denne dagen. “Wow. The Rolling Stones is headlining the festival! Wow. Well Rob, what do you think about that”. Ho henvendte seg til ein av stamkundane. Han var lavmælt, truleg alkoholikar, og hadde ikkje fått seg billett. Men det var berre å slappe av, for ho kjende ein som selde billettar til the Isle of Wight festival. Var visst ikkje så gale dyrt heller.

Etter nokre øl, og triveleg samtale tok vi turen heimatt til Totland.

Torsdagen starta med ein tur til The Needles. Attraksjonen låg rett bortanfor hostellet, så vi gjekk dit. Det som møtte oss då vi kom fram, var ein park med mykje kioskar og shops, kvar ein kunne kjøpe alt mogleg rart. Om sommaren vel å merke. Det meste var stengd. Til og med stolheisen som tok deg ned til stranda, slik at du kunne få ein nærare kik på The Needles, var stengd.

Vi tok nokre bilete av the Needles, frå toppen av klippa, før vi fann vegen ned til stranda, kvar vi nok ein gong møtte stengde grinder. Bokstavleg talt. Trappa som førte ned til stranda er under oppussing. Eg torte sjølvsagt ikkje prøve meg på ei trapp som mangla både det eine og det andre. Eg, Henrik og Katrine vart ståande, medan dei andre var nedom ein tur og kika litt.

Etter dette kasta vi oss på bussen att. Vi skulle avstades, til Godshill, omtala i ein reiseguide som “den perfekte postkortby”.
Vi kom fram, og besøkte først smeden sin hage. Sjappa til smeden var visstnok 500 år gamal. Deretter ønskte vi å ta turen til “the Model Village”, kvar modellar av heile Godshill var bygd opp. Det viste seg imidlertid at vi var litt for seint ute. Eit kvarter for seint ute, for å vere eksakt. Litt kjipt var det, å vere for sein, men for all del. Der var mykje å sjå på i Godshill. Mellom anna den store kyrkja med tilhøyrande kyrkjegard, som ruva over byen på toppen av ein åskam.

Etter litt sightseeing tok vi turen til puben “The Griffin”. Denne var til og med omtalt i turistbrosjyra “Pub Walks of Isle of Wight”.
Og det med god grunn. Maten var nydeleg her.

Etter måltidet møtte eg på dei tidlegare omtala turisttips-blondinene. Dei ba oss stikke til Newport, for god stemning utover kvelden. Dei lista opp nokre uteplassar. I tillegg lista dei opp nesten 20 attraksjonar dei meinte vi burde oppleve på øya. Då dei fekk vete at vi berre skulle vere ein dag til, drog dei fram Carisbrooke Castle i Newport, og miniatyrbyen i Godshill. Den måtte vi trass alt sjå, sa dei. Den var nydeleg. “You know. George here builded almost the whole thing”, sa ho eine, og peika på ein kar lengre bak i lokalet. “George? My name is not George”, svarte han. Alle lo litt av dette.

Resten av kvelden gjekk med til god stemning på utestaden Hog’s Head i Newport. Eit lokalt coverband spelte mykje bra. Mellom anna Snow Patrol og Eagle Eye Cherry. Eg var grisedårleg i biljard. Kathrine var hakket betre. Amund likar å tru at han var best.

Fredag sjekka vi ut frå hostellet, og tok turen til Carisbrooke Castle. Etter mi meining eit mykje betre castle, enn det førre eg var på, i Edinburgh, Skottland. Litt av grunnen kan vere at slottet var godt bevart slik det faktisk såg ut, og at der ikkje har tatt heilt av for å lage turistopplegg utav det.

Etter dette besøket, heldt vi fram med å følgje tipset til blondinene på The Griffin, og tok nok ein gong turen til Godshill, og miniatyrbyen der.

Og sidan maten der var så god dagen før, endte vi nok ein gong opp på The Griffin for ein god middag.

Deretter bussa vi tilbake til Ryde. Havnebyen med dei bratte gatene. Her tok vi ein tur på kaffibar, kvar Trøkk følte seg femi og ukomfortabel. “Je like itte dæm hær kæffibaran” sa han.

Deretter tok vi båten heimover. Slitne og trøytte. Alle var einige i at det hadde vore ein fin liten ferie. Eg skal definitivt tilbake til Isle of Wight ein gong.

Sjå fleire bilete frå turen til Isle of Wight

Foto på begge bileta av meg: Amund Lindqvist

Eg, og Madonna. God stemning. Håret mitt ser teit ut, fordi Sandra gjekk laus på meg med rettetang i går.

Sandra, Jack Sparrow og Kathrine. Sjå kor dei kosar seg.

- Du, Sean. Vi skal ikkje ta å finne på noko saman ein dag, spør Leif. Sean er mildt sagt skeptisk.

Medan vi andre tykte det var tøft å verte avfotograferte med kjendisar, vart Amund overbegeistra for denne frykteleg realistiske voks(?)palma. Kvar si glede…

Eg har lagt ut nokre fleire bilete frå turen vår til voksinfernoet. Mellom anna kan du sjå meg med tunga på veg inn i øyret på ein tyskar som hadde si storheitstid på 40-talet.

KLIKK HER

The Wheel, eller British Airways London Eye, om du vil, ravar 135 meter over bakken. Det gigantiske hjulet har årleg fleire besøkande enn både Eiffeltårnet og The Statue of Liberty. Vi slapp likevel å stå lenge i kø.

Turen tok, i følgje ein eller annan, omtrent 40 minutt. Eg trur ikkje heilt på det, for eg følte eigentleg ikkje at eg var der lengre en ti minutt.

Då vi nærma oss toppen, vart Ørjan litt skjelven, og måtte setje seg ned. Han prøvde å late som om han ikkje hadde høgdeskrekk, men vi trudde ikkje på han. Amund lo ein del.

Bortsett frå å vitje The Wheel, har eg dei siste dagane fungert som turguide. Artig, i og med at eg for berre litt sidan hadde store behov for å verte guida sjølv.

Big Ben var òg ein sjølvsagt attraksjon.

Kathrine var pittelitt trøytt i dag, stakkars.

Eit slags halvdårleg bandphoto eller noko.

Leif på Starbucks. Fin kaffi, i sofakroken.

Men, sånn totalt sett var det jo ein triveleg tur. På biletet under poserar Sandra, Amund og Kathrine. Bokhyllene du ser i bakgrunnen stammar frå kongens gamle bibliotek, kunne Henrik fortelje.

Etter besøket på The British Museum, kjøpte fleire av oss nokre kort som skulle sendast nordover mot Noreg. Deretter reiste vi heim med t-bana, og stekte nærare 4 kilo kjøttdeig, type taco.

Laurdag vart det plutseleg sommar i London. Eg vakna av at eg høyrde stemmer utanfor vindauget på rommet mitt. Eg var ikkje gal. Det var Amund og Kathrine som hadde funne ein gamal basketball dei dreiv å triksa med i “hagen” vår.

- Ey, Ronny. Det er sommer. Se, jeg går ute i t-skjorte, i februar liksom, sa Amund.

Bente er på besøk, og på biletet over ser du ho ri på ein mekanisk okse. Eg tippa at ho ville halde seg oppå i 15 sekund. Mathias tippa at ho ville klare 20.
Bente klarte 30. Imponerande. Eg er to og eit halvt pund fattigare no.

Eg, Bente og Mathias utforska Chinatown og slikt på laurdag. Vi oppdaga at det er mykje meir folk som heng i sentrum ein laurdag ettermiddag, enn andre dagar i veka. Det var folk overalt, og på t-bana, eller tuben som vi kallar det, var der kaos.

På biletet over, ser du eit augneblunk av “folksom t-bane”.

Bente, i ei t-banevogn som ikkje var sånn altfor full, seint laurdag ettermiddag.

Etter ein tur i eit overfylt sentrum, kom eg, Mathias og Bente oss tilbake til nabolaget vårt. Her kjøpte vi hamburgerar, brød, ymse salat og øl. Deretter reiste vi heimatt, åt burger og drakk litt øl. Resten av laurdagen gjekk med til god stemning, mykje svensktoppar og ein tur til Tufnell Park, kvar Espen og Niklas bur.

I dag, søndag, har eg sove lenge. Henrik, Trøkk og Kathrine reiste til sentrum for å få med seg kinesisk nyttårsfeiring. Dei kunne melde om totalt kaos, kø, kø, kø og problem med å kunne bevege seg fritt.

- Av og til var det sånn at du nesten ikke var nedi bakken med beina. Du bare fløyt bortover, fordi der var så mye folk, sa Henrik etterpå.

Då alt dette spetakkelet hadde roa seg, tok eg og Sandra turen på Friday’s, og åt fantastisk god mat. Vi fekk oss ei overrasking då vi oppdaga at Bente og Mathias òg var på Fridays. Vi åt frykteleg god dessert saman.

No er eg mett og glad. Eg er frisk att, og føler meg tipp topp. Eg har mista turistfølelsen, og har byrja kjenne på kroppen korleis det er å leve i den pulserande storbyen. I morgon er starten på nok ei veke. Det ryktast å bli ei god ei!