Eit par forsøk seinare, framføre spegelen på badet fekk eg til og med hovuddelen til å hengje lengre ned enn den tynne enden! Det såg retteleg bra ut.

Og julebordet, det var kjempebra! Ingen sa noko om at slipset mitt såg rart ut. Eg kan med andre ord rekke opp handa i forsamlingar der folk lurar på kor mange som kan knyte sitt eige slips.

Eg skal snart heim til jul!
Det kriblar litt i kroppen. Om ei veke no er eg heime i Førde. Skal berre gjere unna eit lass med arbeid først, så skal eg setje meg på nattbussen. Følgje den gjennnom eit tidvis julepynta snølandskap med iPoden som bestevenn. Det blir digg å komme heimatt. Sjå att folk, feire jul!

Og så blir det nok eit år med nyttårsfeiring i framand land. I fjor feira vi det nye året i London, i år går turen til Barcelona. Der har eg aldri vore før, men eg veit kva cerveza betyr, så det går nok fint.

Desember, eg elskar deg.

Eg var i siget. Byrja med bordet. Det lettaste. Følte meg kul, røff og tøff, og håpte noko voldsomt at naboane såg på. Når folk gjekk forbi smilte eg, heldt verktøyet eg ikkje anar kva kallast opp i lufta og så poserte eg. Som den handverkaren eg plutseleg var. Gud hjelpe så barsk eg følte meg.

Men så kom eit kritisk punkt. Eg måtte skru i skruer, og verktøyet eg hadde funne i ei plastkasse på sikringsskapet passa ikkje til det, tydlegvis.

Kaos! Så godt igang, og så skulle liksom alt gå åt skogen?

Neida, Leif hadde kjøpt inn eitt snasent lite apparat:

Så då var eg igang igjen. Og eg skrudde. Og eg fann ut at dette verktøyet eg hadde frå før av skulle brukast til å stramme sånne andre skruer. Sånne tjukke, med sånne ting nederst. Heiter det mutterar, kanskje? Eg veit ikkje, men eg veit at eg var så god til å skru fast slike at verktøytingen gjekk i stykker. Og eg vart ikkje lei meg, eg berre følte meg endå barskare. Så grusomt mann at eg øydelegg verktøy! HAH!

Og etter mykje kjas, mas, posering for forbipassande naboar, svette, ei og anna tåre, Karpe Diem med Under Overflaten eit par gonger.

Så vart det hagemøblar på platningen. Eg feira med øl, og var lukkeleg.

Eg må snarast starte på neste flatpakkeeventyr, slik at eg kan oppretthalde denne deilige mandige følelsen. Kanskje skal eg kjøpe meg eit verktøysett?

No, 24 timar seinare tenkte eg at det var på tide å finne ein fin plass til vinglasa i eitt av skapa mine. Eg skulle til å ta opp det eine glaset, men det glapp.

Det glapp, vippa litt fram og tilbake, og før eg fekk tak i det, hadde det allereie vippa inn i eitt av dei andre glasa. No var der plutseleg to glas som vippa, og eg vart brått forvirra. Men før eg klarte å summe meg var begge glasa på veg ned mot bakken.

Og det skal eg fortelje deg. Dei spratt fram og tilbake mellom komfyr og vegg, mellom IKEA-pose og søppelbøtte, medan små bitar etterkvart vart løyste frå resten. Først knakk glasa sånn midt imellom toppen og bunnen. Det eine enda ferda si der. I to delar og litt ymse småbitar. Det andre var ein snartur bortom hjørnet ved komfyren og fekk seg difor eit par ekstra slag. Det vert småbitar av slikt!

Så då sit eg her, med eitt einaste vinglas. Det er kanskje sjølve kjenneteiknet på einsemd. Trur eg. Eitt vinglas, ein ny vinopnar, og støvsugaren full av glasbrot.
Nei, vent no. Det er ikkje einsemd. Det er kjenneteiknet på alkoholisme.

Men eg er ikkje alkoholikar, altså. Berre frykteleg klumsete.