Eg lo litt og tøysa om at eg sikkert måtte ta måka fatt når eg kom fram.
Han sette meg av ved Bunnprisen, gata eg bur i var ikkje måka. Skoen full av snø i det eg sette beina ut av bildøra. Digg.

Og eg innsåg jo fort at eg faktisk måtte måke. Snøen låg til godt over døra, og snøen stod til knea på heile tunet.

Og snømåka, den stod ikkje der den pleier.

Total panikk! Eg sette frå meg bagen, kava rundt i snøen, tok ein tur bortom postkassa, og fann ut at eg hadde fått julekort frå Marita. Hyggjeleg. Eg leitte vidare, fann etter nokre hektiske minutt snømåka ved inngangen til huseigar. Vart lukkeleg av å finne måka, småsprang nedatt til min inngang. Og i all mi glede datt eg på ryggen med eit brak. Der var visst glatt under nysnøen. Kom meg oppatt, byrja måke. Måka til døra var mogleg å opne og kom meg inn.

Heiv ifrå meg all bagasje, sette på ei kanne kaffi. Opna kjøleskapet, og kjente fort på eimen som stod ut at joda, vi hadde gløymd å kaste ting før vi reiste heim på juleferie.

Ikkje eitt einaste matprodukt var etande.

Så då vart det jo ikkje frukost.

Og så gjekk eg inn på soverommet, og fann fort ut at der ikkje gjekk ann å sjå ut, for det hadde lagt seg snø godt over vindauget mitt. Vindauget som har stått litt ope heile jula, for luftinga si skuld. Det forklarar fort snøen og vatnet i vindaugekarmen og utover rommet.

Bra start på dagen? Joda. Kaffien var no i alle fall god.

Førre helg var eg nedom Østfold ein tur. Trass det faktum at eg har byrja mislike sterkt å fly, booka eg meg inn på eit Norwegian-fly med Oslo som destinasjon. Eg trur eg har funne ut korleis eg best kontrollerar flyskrekken min. Eg må lese bok på flyet. Eg har prøvd det to gonger, og det har fungert utmerka. På fredag tok eg med meg boka Beatles av Lars Saabye Christensen frå den bittelille bokhandelen på flyplassen. Og for ei fantastisk leseoppleving det var. Eg skjemst over å ikkje før no ha lest den boka, sjølv om den er to år eldre enn meg.

Eg har òg lese Håvard Melnæs si “En helt vanlig dag på jobben”, om tida hans i Se & Hør.

Eg anbefalar begge, men dersom du må velgje, set eg pengane mine på Beatles. Fantastisk, var den. Herlege skildringar av ein verklegheit som er så frykteleg langt i frå den eg har opplevd, men som på same tid er så nære.

Østfold var bra. Det var kjekt å møte alle folka som eg saknar å henge med. Det går nesten ikkje ein dag utan at eg tenkjer tilbake på halvåret i London, eller gode kveldar på Samfundet i Halden.
Men det var kjipt å finne ut at Samfundet har gått konk, og at utelivet i Halden sånn ellers, framleis er eit stykke avføring.

Men så var det folka då. Alle dei eg har gått i klasse med, som framleis held til der nede. Nede i aust, kor snøen aldri legg seg som ei stor, stygg pelskåpe over bakken. Dei kan få den kjipaste plass til å bli eit gigantisk boblebad av glede.

Men sjølv om vêret her oppe i Trøndelag prøvar desperat å gjere meg sur og bitter, trivst eg. Jobben blir betre og betre. Eg trivst, og kosar meg. Eg kjenner at det er dette eg vil drive med. Radio er så flott. Så kjekt!

Eg har byrja trene.
Det hadde du ikkje trudd. Du trur det nok heller ikkje no, berre fordi eg skriv det her, men det er sant. På torsdag hadde eg personleg veiledningstime på SATS. Ein hyggjeleg fyr tok meg med på ei runde, sette opp eit program, og fortalde kvifor eg skulle gjere sånn og sånn. Og så prata vi litt. Og han meinte at eg skulle få opp aktiviteten sånn utanom trening òg. Kanskje eg for eksempel skulle byrje gå til jobb? Ja, svarte eg. Det var ein god idè. Det skulle eg gjere, sa eg. Vart gira. Eg lot vere å fortelje han at eg bur fire minutt å gå frå jobben. Eg følte det ville setje ein dempar på stemninga.

Så no skal eg gå sakte men sikkert ned i størrelse, på same tid som eg sørgar for at det som forsvinn ikkje er musklar. Blir bra, trur eg.

Eg skal til New York i april. Saman med Torfinn og Stian som eg jobbar med i P3Natt og P3Helg. Det blir så kjekt! Eg gler meg som ein unge. New York er riktignok sånn 7-8 timar unna med fly då. Men det vil jo vere eit godt tidspunkt å byrje lese oppfølgjaren til Beatles på. Dersom den er like bra, kjem det heile til å gå knirkefritt. Men eg må nok berre inrømme at eg har fått flyskrekk. Eg las i Q i går, at superprodusent Mark Ronson hadde vore i eit fly 11. september 2001, som skulle ta av frå JFK, New York, men som akkurat ikkje fekk ta av på grunn av terroren. Det viste seg at der var fire personar ombord på flyet til Ronson, som hadde skumle planar. Då eg las det, kjente eg at det knaut seg i magen. Tenk om slikt skjer meg, på veg over the pond.

Det går nok greitt.
Jada, det går nok…
Eg blir eigentleg aldri engsteleg for å fly, før eg sit i flyet, og vi skal ta av. Det er å ta av eg hatar. Når vi skal lette frå bakken. Eg tykkjer det er skikkeleg ubehageleg. Landing er null stress. Eg likar å lande. Det er nesten litt digg.

Men Trondheim er fint, jobben er digg. Eg rrivst, og håpar dretvêret her oppe ikkje klarar å knekke meg. Førebels går det bra. Har fått paraply av mamma og greier.

Der nede i sør var det varmare. Og tørrare. Vi slo leir i stova til Ørjan, Tommy og Jan Ove. Ei triveleg stove om eg må få seie det sjølv.

På biletet over ser du Mathias i energisk, sosial omgang. Truleg med meg og Sandra.
Laurdagskvelden vart særs triveleg. Der var god stemning, og eg kan stadfeste at utelivsbransjen i Oslo ikkje ser ut til å slite med dårleg oppslutnad.

Søndag, etter ei natt i sovepose på sofaen på Grønland, var det tid for det store høgdepunktet denne helga. Arcade Fire frå Canada skulle spele musikk i levande live på Oslo Spektrum. Og der sat vi, med billettane i handa, sitrande av spenning. Vi heldt på å eksplodere av forventningar heile gjengen. Dei vakre albuma “Funeral” og “Neon Bible” gjekk seg glovarme på stereoanlegget. Tommy prøvde desperat å overbevise seg sjølv, og oss andre, om at det kanskje ikkje var sånn veldig lurt å byggje opp skyhøge forventningar. Eg var einig. Konsertar der du får ei positiv oppleving er dei beste. Eg prøvde å roe meg. Det gjekk ikkje. Tenk, eg skulle snart få nyte musikken til skaparane av to av dei vakraste albuma i samlinga mi.

Og så stod vi der. I eit nesten fult Oslo Spektrum. Ikkje snakk om at eg klarte å roe forventningane. Dei kom på scena. Dei leverte ein heilt sjuk konsert. Gåsehuda breidde om seg, og eg vart litt klar i auga både no og då. Det heile var tvers gjennom fantastisk. Eg var i lykkerus etterpå.

Dagbladet ga konserten terningkast 3, under overskrifta På nødbluss (haha, humor liksom. Arcade FIRE… Nødbluss. Hohoho!).

Anders Grønneberg i Dagbladet må då verkeleg ha stått på utsida med øyret godt planta inn mot veggen.

Lykkerusen varte godt ut i mandagen, og heile vegen oppatt til Trondheim. Her vart idyllen imidlertid broten av at det i dag har lagt seg snø overalt, og eit heftig islag på alle vegane.

Alt for tidleg.

Men ok. Då er det greitt å setje seg inne, fyre opp noko golvvarme, ein kopp pulvertoddy og kanskje eit pledd. Og så kan eg jo berre setje på noko Arcade Fire. Veldig høgt.