Eg klarte, i søvne, å stå opp, gå bort til vekkerklokka, skru den av, for deretter å sove til 09:44. Eg rakk ikkje toget i det heile. Eg la òg merke til at telefonen hadde låst seg i løpet av natta. Eg tok ein kjapp omstart, og der dukka det opp nokre meldingar og 2-3 telefonsvararbeskjedar. Eg måtte ringje tilbake. Det tok visst litt tid, og før eg visste ordet av det var klokka bikka 10. Og neste tog gjekk 10:43. Eg hoppa i dusjen, hoppa utatt, og var i ein taxi litt før halv 11. Eg kom til Oslo S 10:41, og skulle prøve å få henta ut billetten. Det gjekk ikkje smertefritt, og før den var skrive ut hadde toget gått.

Så då måtte eg vente endå ein time.

Men eg kom meg til Tønsberg, og hyggjelege Kathrine frå distriktskontoret til NRK der tilbaud seg å møte meg på togstasjonen. Eg kom meg i studio, fekk gjennomført fire timar sending. Fekk besøk av Real Ones, The Wombats, og fekk gjort opptak med Thom Hell til dagen etter. Folk var så hyggjelege. Banda var hyggjelege, alle på NRK-kontoret var hyggjelege. Arild spanderte ei øl på meg då eg kom meg opp på området. Håkan Hellstrøm leverte varene, det same gjorde BigBang. Eg storkosa meg, og opplevde festivalomårdet og festivalen i seg sjølv som magisk, der området låg bada i låg sol. Og då eg gjekk heilt opp på toppen hadde eg plutseleg nydeleg utsikt til ein raud og oransje solnedgang. Fantastisk!

Fredag kom Benedicte heile vegen frå Oslo. Ho ringde meg klokka 10 og kunne melde at ho kosa seg på roadtrip, hadde proppa seg full av bakevarer. Ho høyrdest ut til å ha ein god start på dagen. Det fekk eg òg, etter trippel espresso med ekstra vatn på 7 11.

Sendinga var fullstappa. Benedicte skulle henge på området, Thom Hell spelte akustisk, Lydverket serverte nydeleg spanderer-lyd med Håkan Hellström, Pony The Pirate kom på besøk, Beate vann pass til Malakoff, Ann Kristin lærte seg kampsport. Eg hadde ikkje eitt einaste dødpunkt i løpet av fire timar. Det var non-stop, sola skein. Lykke.

Laurdagen kom, det gjorde regnet òg. 100 kroner for paraply i hotellresepsjonen ( den vart øydelagd søndag ettermiddag). Eg fekk intervjuavtale med Kaiser Chiefs, og med Ash. Eg jobba litt på NRK, og tenkte eg skulle få meg litt middag før fyrste intervju. 30 minutt venta eg, på den lokale pizza/pastarestauranten før eg vart betjent. Men det gjekk bra, for når eg fyrst fekk menyen gjekk alt veldig fort. Eg prata med Ash. Hyggjelege karar som rosa Bygdalarm-festivalen opp i skyene. Dei hadde fått lov til å liggja etter ein båt i tau, og trudde dei hadde vorte brukt som sharkbate. Eg sa der var ikkje mykje shark å skryta av her til lands. Dei vart letta. Kaiser Chiefs var neste ut. Eg fekk beskjed om å komme meg opp på området så fort som råd var. Eg kom meg opp, kjøpte regnponcho. Den kosta 10, men eg fekk den for åtte. Gutungane som selde desse var enten veldig snille, eller så hadde dei berre funne ei kasse med ponchos ein plass, og var keen på å drive business. Eg klarte sjølvsagt å rive i stykker ponchoen før eg fekk den på meg, i rein panikk over å kanskje vere for seint ute. Eg heldt på å tryne i gjørma, men kom meg inn backstage. Nick og Nick (eller Peanut, som dei kallar han) frå Kaiser Chiefs venta i eit hyggjeleg lite telt, med ein fin, gamal sofa, og bilete på veggen. Dei var hyggjelege, og avslørte at Jazzy Jeff & The Fresh Prince er det beste av all sommarmusikk, og at dei tykte Tromsø var amazing. Der var visst lyst klokka 2 på natta. Sjukt, sa karane.

BigBang på scena. Foto: Arild Marthinsen

Eg var klissvåt. Hadde skoa mine vore ein båt hadde mannskapet evakuert for lenge sidan. Eg var i ferd med å bli smått grinete, men tok eit par opptak med festivalgjengerar. Eg spurde 7 forskjellige grupper med menneske om ikkje regnvêret satte ein dempar på stemninga. Det gjorde det ikkje. Absolutt ikkje. Alle var i godt humør. Eg kjente at eg vart i godt humør sjølv, av at alle andre var glade. Eg kasta meg i ein taxi til hotellet, ba sjåføren la takstameteret gå, sprang inn, la frå meg utstyret, sprang ut att, tok taxi oppatt til festivalen, og rakk å sjå Bob Hund gå av scena. Eg fekk sjå Ash spele på scena heilt øvst, ytterst, ved sjølve Slottsfjelltårnet. Og der stod dei, framføre eit engasjert publikum, mot ein mørk og skummel himmel, og berre kasta hitsa sine mot oss med voldsomt engasjement. Gåsehud då dei fyrte opp Shining Light, Burn, Baby, Burn og Return of White Rabbit. Stephan frå Lydverket kosa seg òg. Vi drakk meir pils, og kom oss heilskinna ned til hovudscena og konsert med Kaiser Chiefs. Det byrja tregt og seigt, men frå Ruby og utover verka det som både bandet og samtlege i publikum kosa seg veldig. Stemninga var total, og søla betydde ingenting. Slottsfjell var bra greier, og eg har hatt ei super helg!

Eg fann ein frykteleg gamal Absolute Music-cd i stova til Bjørn. Eg vart gira. Eg ville høyre på musikken som stod meg nærast på 90-talet. Bjørn kunne fortelje at han hadde rikeleg med slike cd-plater.

Og så satt vi der, på altanen. Eg, Hanne og Bjørn, med deilig mimremusikk på anlegget. Eg var grisekeen på den der How Much Is The Fish? av Scooter, men akkurat den hadde ikkje Bjørn.
Men han hadde for eksempel Baby Baby av Corona, Scatman av godaste Scatman John, nydelege Lucky Love av Ace of Base og så den der gøyale Here Comes the Hotstepper. Du verda kor mykje artig musikk.

Og timane gjekk jo. Det vart kaldare. Men vêret var fint, og vi fann ut at vi varma opp grillen att, i staden for å gå inn.
Så då sat vi der på altanen, med pledd over skuldra og ein grill mellom beina. Og det var hyggjeleg, og all nittitallsmusikken dundra utover eit kaldare og kaldare Trondheim.

Fredag vakna eg, full av feber og med ei dryg hoste. Det har vart heile helga, først i dag føler eg meg ok. Mange liter te, opptil fleire Paracetoverdoser og eit par brett med c-vitaminar seinare.

Men det var verdt det. Vi skulle kanskje berre gått innatt litt før.

Vi traska ein tur på den flotte piren, kvar det yra med liv. Etter å ha spassert ut til enden, for å ta ein titt på det litt rustne og småskumle tivoliet der, gjekk vi innatt. Vi var svoltne, og bestemte oss for å trekkje vekk frå dei illeluktande Fish & Chips-bodene, og inn mot “City Center”, for å finne ein triveleg og billeg restaurant.

Vi fann oss ein triveleg uterestaurant, og fekk oss ein matbit. Deretter bar turen nedatt til den flotte stranda i Brighton, for litt soling og bading. Vatnet var faktisk eindel varmare enn kva eg hadde trudd, og etter litt tilvenning til temperaturen plaska vi rundt nedi vatnet som fire smått tilbakeståande ender, medan resten av strandgjestane denne dagen sat på land.

Etter dette herlege og forfriskande badet, naut vi livet på stranda ei god stund, medan vi prøvde å verte solbrente heile gjengen. Solkrem er for pyser, liksom.

Eg må imidlertid nemne at fleire av dei andre på stranda òg følte for å teste temperaturen i vatnet, etter oss. Kanskje vår livlege leik freista dei andre?

Etter strandbesøket vart det soft-is, sukkerspinn, og endå ein liten tur på piren, før bussen vår returnerte til London.

Det heile var ein fantastisk dag, og eg anbefalar alle som har moglegheit til det, å ta ein tur til Brighton. Det heile var ein fantastisk start på sommarferien.

Ei lita samling bilete frå turen vår.

Og ja, tittelen er ein referanse til Bloc Party sin flotte Waiting for the 7.18.