Kanskje ein dag kjem her ein siste rapport frå The Big Apple.

Etter å ha registrert mykje info om oss sjølve, for kanskje å få vere med på Lettermanshowet traska vi inn i Central Park. Torfinn byrja kjapt å klage over kor føtene hans verka. Men han ville gå vidare, for han håpa på å få med seg nokre aper i Cenntral Park Zoo. Men dyrehagen var tydlegvis ikkje heilt i vater, så det endte til slutt med at vi traska på Fridays, for eit par øl og litt lønsj. Vidare gjekk turen til ein irsk bar.

Til middag stod pizza på menyen, frå ei lokal sjappe, rett nedanfor hotellet. Eg bestilte ein vanleg pizza. Typisk medium størrelse på norske restaurantar. Forskjellen mellom Noreg og USA er at ein liten pizza her, fort kan vege opp mot eitt kilo. Eg klarte med andre ord ikkje å ete opp.

Ferien i The Big Apple held fram. No er kvelden komen, og det ryktast at vi skal på konsert med eit band som kallar seg The Giraffs. Spennande.

Vi tok av frå Amsterdam i går ettermiddag i 14-tida. Då klokka hadde passert midnatt var der framleis sol utanfor flyet, og eg tykte det heile var veldig merkeleg. Vi landa på JFK-flyplassen rundt klokka 02:30. Sola hadde nett gått ned, men klokka var faktisk berre 20:30 lokal tid.

Ein liten kar med verdens trøyttaste blikk tok avtrykk av fingrane mine. “So, Ronny. Why are you here?”, spurde han, og løfta blikket så vidt over skranka. Han lurte vidare på kva eg dreiv med i Norge. Og så ønska han meg velkommen.

04:25 norsk tid hadde vi sjekka inn på eit overraskande stort hotellrom, med både kjøkken, stove, skap og bad og soverom og alt ein kunne trenge, i åttande etasje, 118 East 40th Street. Midt på Manhattan.
Vi traska ut i den relativt unge New York-kvelden, fekk oss eit heidundrande måltid på Friday’s for så å traske heimatt til hotellet for å få oss noko søvn.

I dag har vi ete ein mektig frukost med pannekaker, egg, bacon, brød og poteter, samt rikeleg med kaffi og appelsinjuice rett borti gata her. Ja, tilogmed ei dårleg gratisavis tukla vi med under frukosten. Torfinn var, og er framleis på jakt etter ein skreddar, men ingen kan oppdrive stofftypen han er på jakt etter. Vi traska bortover, fekk plutseleg auge på Empire State Building, og oppdaga at køen var ekstremt kort. Eg og Torfinn tok turen opp for å sjå på utsikta, medan Stian Eliassen sneik seg bortover mot ein seriøs fotobutikk dreve av ein gjeng konservative jøder. (Ein lokal NewYorkar kunne fortelje at damer ofte får dårleg service i denne butikken fordi det i følgje jødisk tradisjon er fy fy å prate med damer utanfor slekta. Eller noko slikt.) Stian skulle dit for å investere i dugande kamera.

Kva er dette? Jo, på veg opp til toppen av Empire State Building hadde dei jammen meg sett opp eit lite fotostudio der folk vart tekne bilete av framføre ein slik green screen. Deretter vart utsikt over New York manipulert inn bak dei. Ærleg talt. Kven betalar for å få eit slikt bilete, når dei likevel skal opp på toppen, sånn reint fysisk? Sånn på ekte?
Morsomt.

Vidare har vi shoppa rikeleg med ting og tang, og vi har dansa oss opp og ned streets og avenues, gjennom subway-systemet, gjennom Soho.

Og no sit vi på hotellet, på ein fredag ettermiddag med ferske doughnuts og øl. Og så høyrer vi på p3Natt. Fin vorspielmusikk.

Fantastisk!

Ellers har eg nytta dei høva eg har hatt til å utforske byen. Førebels er Platekompaniet den einaste plassen eg veit nøyaktig kvar er. Eg kan navigere meg til Bakklandet derifrå, og så kan eg sikkert finne dei viktigaste plassane i sentrum om eg legg godvilja til. Godt å vete er det uansett, at der er store moglegheitar for å få tak i parmesan i Dronningens gate.

Eg trur eg kan komme til å like denne byen særs godt etterkvart. Førsteintrykket er i alle høve upåklageleg.

Måndag fann eg, Torfinn og Stian, som utgjer P3 sin nattredaksjon ut at vi skulle byggja litt lag. Eller teambuilde om du vil. Noko slikt. Eg og Torfinn møttest utanfor NRK, og skulle traske ned til Stian. Vi støtte fort på eit stort problenm, for det tordna noko heilt grusomt, og etter torden kjem gjerne regn. Mykje regn. Det hølja ned, så vi måtte søke tilflukt utanfor døra på eit vilt framand hus. Det var heilt sjukt kor det regna, så vi bestilte drosje. Medan vi venta kom ei jente forbi, klissvåt, og bærande på ein pose som klirra litt. Ho spurde om vi visste kvar gata ho skulle til var, vi visste det sjølvsagt ikkje. Eller…
Eg visste det ikkje. Det er godt mogleg at Torfinn visste det veldig godt, men berre ville vere slem.

Det heile endte med at jenta, som hadde starta på nytt studium og var på veg til faddervors, vart med på det sosiale laget i det framande inngangspartiet. Vi prata om laust og fast, eigaren av huset, som òg var ny trønderstudent kom ut for å ta i mot vennen sin som kom på besøk. Han tykte det var heilt greitt at vi gøymde oss for regnet på trappa hans.

Taxien lot vente på seg, og då eg ringde andre gongen fekk eg litt kjeft for ikkje å ha møtt opp på riktig plass då bilen var der. Eg sa at eg eigentleg var på rett plass. Dama spurde om eg var sikker. Eg modererte meg til å seie at kvar den korrekte plassen var, kunne tolkast.

Ein ny taxi kom, den trivelege studentjenta fekk sitje på til gata si, guten i huset fekk fred, og eg og Torfinn kom oss fram til slutt.

Etter eit par øl og litt prat hjå Stian for vi vidare til utestaden Credo, kvar den britiske punkpoeten Atilla the Stockbroker heldt nokon som kan kallast både standup, konsert og diktlesing. Det heile var hysterisk morsomt. Stian spanderte Fernets… Tysdag var ein dårleg dag på jobb, gitt.

Atilla the Stockbroker ryktast det forresten at dukkar opp i P3 Natt utover hausten. Vi får sjå…

Til slutt i denne litt vel lange bloggposten skal eg leggje ut eit lite bilete av kontoret til nattredaksjonen. Bakerst kan du skimte verdenskartet til Tore på Sporet.