I New York skal eg henge på Manhattan, gå mykje, drikke ein del øl, ete usunn mat, handle. I hovudsak nyte livet.

Og så reiser eg heimatt onsdag 23. Eller, eg reiser onsdagen, men er framme fyrst torsdag føremiddag. Og då er eg framme i Oslo, ikkje Trondheim. For då brakar det laus med Radiodager i hovudstaden. Mellom anna skal årets Prix Radio-prisar delast ut. Eg er faktisk nominert heile tre gonger. Ikkje at eg trur eg har større moglegheiter til å vinne. Eg trur faktisk ikkje eg tek heim ein einaste pris. Men fest og moro, det blir det garantert – og det gler eg meg til!

Når eg forhåpentlegvis har komt meg gjennom Radiodager utan jetlag og med reine klede, ryktast det at Mathias og Bente skal arrangere innflytting/bursdagsfest. Det kjem nok til å ta greitt av i ei leiligheit eit stykke utanfor Oslo sentrum den laurdagskvelden. Eg håpar dei har overnattingsplass til meg.

Så er det heimatt til Trondheim søndagskvelden, og tilbake på jobb mandag. Men eg skal berre jobbe til onsdag, for på torsdag er det kanalsamling for heile P3. Seminar og sosialt samvære tre dagar til ende, det har eg trua på!

Og då har det jo blitt oktober. Jøsses.

Då brakar UKA laus her i trønderhovudstaden. Jay-Z kjem. Det skal eg sjølvsagt få med meg. Håpar òg eg kjem meg på Franz Ferdinand og Veronica Maggio. I alle fall.

I oktober håpar eg at eg òg endeleg får tatt meg ein tur heim til Førde. Eg har jo ikkje vore heime sidan starten av juni. Det er på tide no. Og som om ikkje det var nok, skjer der rikeleg med spennande ting i årets tiande månad.

Eg har rikeleg å sjå fram til. Den hausten her kjem til å gå fort, og snart er det jul.

Og du verda kor digg det var. Glasvegas leverte varene. Starta med Geraldine, heldt det gåande i kring ein time med eit greitt tett sett. Avslutta sjølvsagt med Daddy’s Gone. Wohoho! Eg var stornøgd!

Bra start på mai, bra start på våren 2009.

Mandag fekk eg brev i posten. Eg får altfor skjeldent post.

I eit brev, adressert til “Ronny, avd P3, NRK” låg der ein liten bunke russekort frå ein gjeng St. Hallvardruss. Kvar det no enn er. Eg spelte nemleg ei ønskjelåt for nokre veker sidan i P3 Søndag. Ein gjeng russejenter i bil ville høyre Datarock, og lovde meg russekort om eg spelte låta.
Eg spelte låta, men hadde faktisk ikkje forventa at dei kom til å ta seg bryet med å faktisk sende dei i posten. Men det gjorde dei, gitt.
Lyttarar som held det dei lovar til gangs – bra start på veka!

Rop ut om du veit om ein ledig leiligheit i Trondheim, forresten! Med 3 soverom. Gjerne sentralt. Hadde vore greitt å vete kor ein bur til hausten snart.

Eg lo litt og tøysa om at eg sikkert måtte ta måka fatt når eg kom fram.
Han sette meg av ved Bunnprisen, gata eg bur i var ikkje måka. Skoen full av snø i det eg sette beina ut av bildøra. Digg.

Og eg innsåg jo fort at eg faktisk måtte måke. Snøen låg til godt over døra, og snøen stod til knea på heile tunet.

Og snømåka, den stod ikkje der den pleier.

Total panikk! Eg sette frå meg bagen, kava rundt i snøen, tok ein tur bortom postkassa, og fann ut at eg hadde fått julekort frå Marita. Hyggjeleg. Eg leitte vidare, fann etter nokre hektiske minutt snømåka ved inngangen til huseigar. Vart lukkeleg av å finne måka, småsprang nedatt til min inngang. Og i all mi glede datt eg på ryggen med eit brak. Der var visst glatt under nysnøen. Kom meg oppatt, byrja måke. Måka til døra var mogleg å opne og kom meg inn.

Heiv ifrå meg all bagasje, sette på ei kanne kaffi. Opna kjøleskapet, og kjente fort på eimen som stod ut at joda, vi hadde gløymd å kaste ting før vi reiste heim på juleferie.

Ikkje eitt einaste matprodukt var etande.

Så då vart det jo ikkje frukost.

Og så gjekk eg inn på soverommet, og fann fort ut at der ikkje gjekk ann å sjå ut, for det hadde lagt seg snø godt over vindauget mitt. Vindauget som har stått litt ope heile jula, for luftinga si skuld. Det forklarar fort snøen og vatnet i vindaugekarmen og utover rommet.

Bra start på dagen? Joda. Kaffien var no i alle fall god.

2. august
Amund og Kathrine fekk òg vere med på utprøving av hagemøblane eg nett hadde sett opp. Vi fyrte opp grillen, og kosa oss. Og sånn omtrent i det sekund vi hadde ete opp grillmaten opna himmelen seg. Men det var hyggjeleg inne òg, så det gjekk bra.

6. august
Hanne og Bjørn insisterte på at denne onsdagen var den perfekte dag for å få med seg det gjevaste(?) innan norsk hip-hop. Nok ein gong vendte eg nasen tilbake til Olavsfestdagane-området, og omtrent samstundes som vi kom inn på området byrja det å regne. Store, tunge dråpar med regn. Vi såg slutten på opptredenen til STL (eller Stella om du vil), heile opptredenen til Erik & Kriss… Og då Madcon skulle entre scena var vi så gjennomvåte og kalde at vi gjekk vår veg.

6. august
Hanne og Bjørn. Klissvåte på konsert. Topp stemning.

6. august
Løysinga på heile regnproblematikken vart ikkje å kjøpe paraply, men å tørke på bowling. Eg var ikkje særleg god.

9. august
Eg var oppe halv ni på ein laurdag. Faktisk var eg det to laurdagar på rad. Denne laurdagen var eg dommar i Torfinn sitt program, Cruisern, på P3. Kjempekjekk start på dagen. Vel verdt å stå opp tidleg for. Kaffi, fjas og casual style i studio. (sjå biletet over).

9. august
Nokre timar seinare. Asbjørn serverte middag. Eg og Leif vart stappmette, nesten øydelagde av all gryteretten. Asbjørn sjølv vart ikkje mett i det heile tatt. Bra, var det då, at Asbjørn dagen før hadde blanda kyllingkjøttdeig og vanleg kjøttdeig og ymse anna inn i ein stor klump med deig, som la ein spennande eim over heile kjøkkenet hans. “Heimelaga burger” kalla han det.

9. august
Leif køyrer ein sofistikert stil. Whiskey liksom. Han kunne melde at lukta var god.

19. august
I can see my house from here…

19. august
Jo Daniel pratar om ein begivenheitsrik kveld på byen kvelden før, over ein tacoplatter høgt oppi Tyholttårnet.
- Og så skulle vi ta taxi, og så berre lukka eg døra og berre byebye, og så berre gjekk eg dit og dei berre YEAH! og eg berre hallo! Yo, liksom.

20. august

Og så var plutseleg Sandra her. Og Henrik. Impulstur oppover til Trøndelag. Eit heilt døgn, hadde dei planar om å bli. Så då bar det jo oppatt i turistmagneten Tyholttårnet for lønsj og slarv. Moro med besøk.

20. august
Jo Daniel viser fram gangstahteiknet sitt.

20. august
Heliumballongar er great fun. Henrik var i ekstase.

20. august
Sandra var på 26. timen unna kjærasten. I desperat lengsel skar ho dette inn i døra på midterste doen på Bare Blåbær med neglene sine.

14 bilete, august så langt, om ein skulle beskreve livet mitt kun via mobilen min. Hadde eg venta nokre dagar, hadde du kanskje fått sett bilete frå Pstereo-festivalen som byrjar i morgon. Eg skal dit.

Og natt til mandag feirar P3Natt nøyaktig eitt år. Det blir feiring og fest, med gåvedryss og ønskjeplater direkte frå studio mellom 00 og 02, med meg, Stian og Torfinn.

Det blir nok ei fin helg.

Førre helg var eg nedom Østfold ein tur. Trass det faktum at eg har byrja mislike sterkt å fly, booka eg meg inn på eit Norwegian-fly med Oslo som destinasjon. Eg trur eg har funne ut korleis eg best kontrollerar flyskrekken min. Eg må lese bok på flyet. Eg har prøvd det to gonger, og det har fungert utmerka. På fredag tok eg med meg boka Beatles av Lars Saabye Christensen frå den bittelille bokhandelen på flyplassen. Og for ei fantastisk leseoppleving det var. Eg skjemst over å ikkje før no ha lest den boka, sjølv om den er to år eldre enn meg.

Eg har òg lese Håvard Melnæs si “En helt vanlig dag på jobben”, om tida hans i Se & Hør.

Eg anbefalar begge, men dersom du må velgje, set eg pengane mine på Beatles. Fantastisk, var den. Herlege skildringar av ein verklegheit som er så frykteleg langt i frå den eg har opplevd, men som på same tid er så nære.

Østfold var bra. Det var kjekt å møte alle folka som eg saknar å henge med. Det går nesten ikkje ein dag utan at eg tenkjer tilbake på halvåret i London, eller gode kveldar på Samfundet i Halden.
Men det var kjipt å finne ut at Samfundet har gått konk, og at utelivet i Halden sånn ellers, framleis er eit stykke avføring.

Men så var det folka då. Alle dei eg har gått i klasse med, som framleis held til der nede. Nede i aust, kor snøen aldri legg seg som ei stor, stygg pelskåpe over bakken. Dei kan få den kjipaste plass til å bli eit gigantisk boblebad av glede.

Men sjølv om vêret her oppe i Trøndelag prøvar desperat å gjere meg sur og bitter, trivst eg. Jobben blir betre og betre. Eg trivst, og kosar meg. Eg kjenner at det er dette eg vil drive med. Radio er så flott. Så kjekt!

Eg har byrja trene.
Det hadde du ikkje trudd. Du trur det nok heller ikkje no, berre fordi eg skriv det her, men det er sant. På torsdag hadde eg personleg veiledningstime på SATS. Ein hyggjeleg fyr tok meg med på ei runde, sette opp eit program, og fortalde kvifor eg skulle gjere sånn og sånn. Og så prata vi litt. Og han meinte at eg skulle få opp aktiviteten sånn utanom trening òg. Kanskje eg for eksempel skulle byrje gå til jobb? Ja, svarte eg. Det var ein god idè. Det skulle eg gjere, sa eg. Vart gira. Eg lot vere å fortelje han at eg bur fire minutt å gå frå jobben. Eg følte det ville setje ein dempar på stemninga.

Så no skal eg gå sakte men sikkert ned i størrelse, på same tid som eg sørgar for at det som forsvinn ikkje er musklar. Blir bra, trur eg.

Eg skal til New York i april. Saman med Torfinn og Stian som eg jobbar med i P3Natt og P3Helg. Det blir så kjekt! Eg gler meg som ein unge. New York er riktignok sånn 7-8 timar unna med fly då. Men det vil jo vere eit godt tidspunkt å byrje lese oppfølgjaren til Beatles på. Dersom den er like bra, kjem det heile til å gå knirkefritt. Men eg må nok berre inrømme at eg har fått flyskrekk. Eg las i Q i går, at superprodusent Mark Ronson hadde vore i eit fly 11. september 2001, som skulle ta av frå JFK, New York, men som akkurat ikkje fekk ta av på grunn av terroren. Det viste seg at der var fire personar ombord på flyet til Ronson, som hadde skumle planar. Då eg las det, kjente eg at det knaut seg i magen. Tenk om slikt skjer meg, på veg over the pond.

Det går nok greitt.
Jada, det går nok…
Eg blir eigentleg aldri engsteleg for å fly, før eg sit i flyet, og vi skal ta av. Det er å ta av eg hatar. Når vi skal lette frå bakken. Eg tykkjer det er skikkeleg ubehageleg. Landing er null stress. Eg likar å lande. Det er nesten litt digg.

Men Trondheim er fint, jobben er digg. Eg rrivst, og håpar dretvêret her oppe ikkje klarar å knekke meg. Førebels går det bra. Har fått paraply av mamma og greier.

Fredagskvelden var uansett utruleg artig! Eg stortrivdest. Eg trur alle hadde det kjekt. Stemninga var i alle høve deretter.

Eg nyttar sjølvsagt alle høve eg får for tida til å teste fotokameraet på min nye mobil. Med vekslande hell. På dette biletet ser du Daniel og Jo Daniel. Nesten navnebrør. Daniel er broren til Camilla. Triveleg kar.

Camilla og Leif på utestaden Blæst. Bra plass!

Laurdag tok eg, Leif og Jo Daniel turen opp i toppen av Tyholttårnet. Det var på tide med noko relativt digg mat. Utsikta der oppe er veldig bra på dagtid, men når mørkret har kasta seg over landskapet, vert det heile frykteleg idyllisk.

Dette vart ikkje eit godt bilete, men det formidlar i det minste litt stemning. Eg og nye mobilkameraet har ikkje heilt funne tonen endå.

Søndagen gjekk med til å sove lenge, og på kvelden var eg på jobb. Det er utruleg kjekt å lage radio på søndagskvelden. Eg tykkjer faktisk det er ei herleg og avslappa avslutning på helga. Hah, det hadde du ikkje trudd, kva? At nokon i heile verda kunne like å jobbe søndag kveld? Joda. Eg diggar det.

På arbeidet renn timane unna som vatn i oppoverbakke. Det er mykje å gjere, men eg diggar det. Eg har det heilt fantastisk på jobb! Det er så kjekt å lage radio! Det er så kjekt å verkeleg like all musikken du spelar på radioen. Det er befriande å kunne legge til ord som “fantastisk”, “flott”, “nydeleg” og “herleg” i samanheng med annonsering av omtrent alle songar som vert spelt. Hurra!

Ikkje nok med at sjølve arbeidet er bra. Eg jobbar saman med geniale folk. Dei er kreative og engasjerte.

I heimen byrjar ting å falle på plass. Alt er flott, ingenting kan klagast på. Eg og Leif har byrja trene på Sats rett nedi gata her. Leif blir faktisk ein heilt annan person så fort han set føtene innanfor treningsstudioet. Andletet vert kledd i eit noko fårete glis, han vert frykteleg optimistisk, og nesten skummelt entusiastisk.

Eg kan ikkje akkurat seie at eg føler meg eitt hundre prosent trygg når eg ligg på benken og skal løfte tunge vekter, og ellers rolege og avbalanserte Leif vert raud i ansiktet, medan han ropar “DU KLARAR EIN TIL! JO! EIN TIL SA EG! TO TIL! TO TIL! TRE TIL! NO TEK DU FEM TIL, EG SKAL HJELPE DEG!”

Han vert rett og slett militær i stilen, og avsluttar gjerne med “Du kunne jo klart minst fem til. Ærleg talt, Ronny!”

Så kjem etterkvart happyoptimisten tilbake. “Neste gong…”

Han er eigentleg ein frykteleg hyggjeleg fyr. Det er berre akkurat dei sekunda, medan vektstenger har sagt farvel til festet.

Men ellers er alt på stell. Ny telefon, eitt år eldre. Glad, tvers gjennom.

Eg og Leif hadde begge fri idag. Eller, eg hadde fri. Leif har berre byrja skulke skulen.
Vi tok turen til sentrum, og kan no skryte av å eige både kaffitraktar og stereoanlegg. Digg! DIGG!

Eg vil gje deg eitt tips i dag. Eg skriv det her på verdsveven, i staden for å gnikke det oppetter ein vegg. Høyr Cruisern på P3, laurdagsføremiddagane mellom 10 og 12. Torfinn tek med seg to konkurrerande menneske på ei geografisk reise innanfor populærkulturen. Det er spennande, det er engasjerande og det er lærerikt! Genialt, rett og slett.