30.12.10-07.01.11 – Los Angeles og Las Vegas
Asbjørn inviterte oss over til Amerika for nyttårsfeiring. Det måtte vi jo hive oss på! Stor stemning og mykje glede i Los Angeles på nyttårsafta, og så stakk vi ein tur innom Las Vegas. Eg spelte vekk alle pengane mine. Men det var gøy likevel. Sjekk fotografia, då vel.

04.-07.11.10 – Dublin
I haust sjekka eg, Mathias, Ørjan, Amund og Kathrine ut Dublin. Vi var på ein liten helgevisitt. Og vi sjekka ut mykje forskjellig øl. Og så fekk eg diplom som viser at eg kan å tappe ein ekte Guinness frå kran! WOHA!

Ah! Tre flotte turar, foreviga gjennom fotografi. Goodtimes!

Det fyrste fyrst:

Søndag fjerde juli feira vi amerikansk nasjonaldag ved å setje ut på roadtrip til Bremangerlandet. Eg, Tore, Leif og Jo. Kvifor ikkje? Det er jo fint der ute, og søndagskvelden låg open som ei tom bok. Vi kom oss med siste ferja, og fekk matservering på Knutholmen ein time etter at kjøkkenet eigentleg hadde stengt. Good times, indeed!

Når natta fall på var det berre timar att til Jo skulle på jobb i Svelgen. Det passa jo glitrande, sidan vi likevel måtte køyre innom på veg tilbake til Førde.

Eg fotograferte det heile, og du kan sjå på det her!

Førre veke tok eg, Tore, Leif, Ørjan og Geir Ove turen til Praha. Der har aldri vore så hett før, sa resepsjonist Ivan på hotellet vårt, medan han tørka svette frå panna og beklaga den streikande airconditionen. Eg har lært at ein ikkje skal klage på varme, når Norge er så kaldt som det er, og difor gjorde eg heller ikkje det. Eg naut god mat og godt øl i staden. Og så kika eg rundt i byen. Litt. Men som du ser på bileta, mest godt øl, god mat og god stemning!

Fotografi frå Praha her!

Bygården som låg nede på tiande var visst under konstant overvåking. Rykta gjekk om narkotikaverksemd, men vi merka ingenting til det. Vi var eigentleg ikkje så mykje heime i leiligheita.

New York var herleg varmt. Det var vêr for t-skjorte. Det var luksus og glede. Eg feira bursdagen min i the big apple. Bursdagsgåva frå Katrine var ein liten session hjå ei spåkone som kunne fortelje meg at 2010 ville bli eit sjukt bra år for meg. Og så ville november i år bli bra, og så måtte eg reise meir. Få utløp for følelsar. Ho foreslo Hawaii. Og så fekk ho ein telefon undervegs frå nokon som lurte på når ho skulle heim. Bra greier. Eg tykte det var sjukt gøy.

Vi vitja óg Coney Island. Om du tek t-bana ca 30 minutt frå Manhattan og langt, langt inn i Brooklynland, dukkar du plutseleg opp i noko som minna meg veldig om Brighton. Eit slags minisyden. Visstnok styrt av russisk mafia, og veldig stusseleg utanom sesongen. Vi vasa rundt på den lokale strandprominaden, og ut på piren. Møtte ein hyggjeleg fyr som var venn med alle uteliggjarane og fiskarane der. Denne kvelden var ganske varm og ganske roleg. Det tek visst av på Coney Island sommarstid, og så døyr det brått på hausten. Alle bodene, med stygge skilt fulle av skrivefeil var stengd, men frå langt vekke kunne vi høyre svak dur av det siste frå Miley Cyrus.

Vi skulle på Ida Maria-konsert òg. Men ho måtte jo avlyse USA-turnèen den dagen ho skulle spele i New York. Fekk oppleve Little Boots og Ladyhawke og sånn då. Det var litt stas. Katrine tykte Ladyhawke var grusomt, og eg kan vel til ei viss grad vere einig i at energinivået til New Zealandjenta var frykteleg labert.

Med nydeleg vêr vart det sjølvsagt òg henging i Central Park. Og så handla eg sjukt masse. Sist eg var i New York tykte eg Brooklyn var skummelt, mest fordi eg var redd for å bli skutt av forbikøyrande bilar. Har sett så mykje skummelt og Brooklynrelatert på film, veit du. Denne gongen derimot, med Katrine som seriøs NY-guide var det slett ikkje skummelt. Oppdaga òg kor bra den nedre delen av Manhattan er. Fekk nesten angst av kaoset på Times Square, og trivdest godt nede i East Village og Soho og Lower East Side og alle dei plassane der. Har framleis, etter to besøk, null kontroll på kva områder som er kor.

Men, hei! Sjekk bileta frå turen då du:

Sjekk fotoalbum frå New York her

I New York skal eg henge på Manhattan, gå mykje, drikke ein del øl, ete usunn mat, handle. I hovudsak nyte livet.

Og så reiser eg heimatt onsdag 23. Eller, eg reiser onsdagen, men er framme fyrst torsdag føremiddag. Og då er eg framme i Oslo, ikkje Trondheim. For då brakar det laus med Radiodager i hovudstaden. Mellom anna skal årets Prix Radio-prisar delast ut. Eg er faktisk nominert heile tre gonger. Ikkje at eg trur eg har større moglegheiter til å vinne. Eg trur faktisk ikkje eg tek heim ein einaste pris. Men fest og moro, det blir det garantert – og det gler eg meg til!

Når eg forhåpentlegvis har komt meg gjennom Radiodager utan jetlag og med reine klede, ryktast det at Mathias og Bente skal arrangere innflytting/bursdagsfest. Det kjem nok til å ta greitt av i ei leiligheit eit stykke utanfor Oslo sentrum den laurdagskvelden. Eg håpar dei har overnattingsplass til meg.

Så er det heimatt til Trondheim søndagskvelden, og tilbake på jobb mandag. Men eg skal berre jobbe til onsdag, for på torsdag er det kanalsamling for heile P3. Seminar og sosialt samvære tre dagar til ende, det har eg trua på!

Og då har det jo blitt oktober. Jøsses.

Då brakar UKA laus her i trønderhovudstaden. Jay-Z kjem. Det skal eg sjølvsagt få med meg. Håpar òg eg kjem meg på Franz Ferdinand og Veronica Maggio. I alle fall.

I oktober håpar eg at eg òg endeleg får tatt meg ein tur heim til Førde. Eg har jo ikkje vore heime sidan starten av juni. Det er på tide no. Og som om ikkje det var nok, skjer der rikeleg med spennande ting i årets tiande månad.

Eg har rikeleg å sjå fram til. Den hausten her kjem til å gå fort, og snart er det jul.

Hotellrommet var grisefint. Vi oppgraderte til ei fin lita suite for 15 dollar ekstra. Småpengar!

Fredagen kom, Vancouver såg pent ut. Humøret var godt, to øl før klokka to. Vi stakk opp på UBC, skulen Ole går på. Fant han til slutt, etter iherdig leiting og misvisande vegbeskriving. Vi fekk digg omvisning på campus, og så reiv vi i litt kinamat.

Vidare gjekk fredagskvelden ein kjapp tur innom den særs udekorerte hybelen til Ole. For all del, kvite veggar er fint det.
Deretter gjekk turen til ein lokal pub. Ein pub så lokal at folk gjerne tok med hunden når dei var keen på ei øl. Ei dame som hadde budd i Stavanger var visst stamkunde der, og det var synd sa folk, at ho ikkje var der denne kvelden. Ho likte visst å prate norsk.

Laurdag fann eg, Jo og Leif oss ein stamkafè. Det skulle vise seg at vi kom til å ete frukost der kvar dag. Digg plass rett ved hotellet. Og denne første dagen kom vi i prat med ein servitør frå Tyskland. Ho hadde flytta vekk eit år for å jobbe, men tykte løna var heilt forferdeleg dårleg. Ho hadde ikkje råd til å drikke seg full ein gong, sa ho. Rett etterpå skulle ho riktignok plutseleg ut mandagen etterpå, og lurte på om vi ville treffast då. Ho fekk mailadressa mi, for ho hadde ikkje pengar på mobiltelefonen sin, og eg tenkte at det kanskje var dumt å gje ho gmail-adressa. Ho tok aldri kontakt.

Ole kom til sentrum. Vi tok turen til Granville Island og marknaden der. Folksomt, mykje måker. Valentines day. Eg fekk assosiasjonar til romantiske komediar der mannen alltid sjarmerar dama i senk på den lokale fiskemarknaden grytidleg på dagen. Sånn bortsett frå at dette var ettermiddag, slett ikkje romantisk og så var der ikkje overvekt av fisk heller.

Men det var hyggjeleg, altså. Ein triveleg marknad.

Søndag gjekk turen til Stanley Park. Ole hevda den var mykje større enn alle andre parkar eg har vore i. At den lett slår Central Park i New York og Hyde Park i London. Og det hadde han jammen rett i. Gigantisk park. Det hadde tatt ein god arbeidsdag å sjekke ut heile. Vi fekk med oss litt skog og vatn, gangveg, utsikt til the Vancouver Skyline, akvariumet som berre eg ville betale pengar for å sjekke ut. Og så satte vi tydlegvis av tid til å sjå på totem poles. Eg hatar slike. Dei ser så grusomt skumle ut.

Mandagen gjekk fort unna. Trasking i sentrum. Eg kjøpte ei bukse. Det var ein fin dag i Vancouver. Då det var på tide med middag fann vi ein triveleg pub. God mat, billeg øl, fin musikk. Vi vart verande der utover. I Canada er det visst pitchers som er in. Det kunne Ole fortelje. Om fleire enn ein person går ut, så skal det spleisast på store mugger med øl. Greitt for meg.

Tysdag måtte Leif reise heim. Skulen kalla heime i Trondheim. Jo besøkte slekt, eg og Ole sjekka ut piren på hamna, drakk kaffi, og var plutseleg i den mest kriminelle bydelen. Når du går forbi ein mann i 80-åra som prøvar å kjøpe hasj av ein tenåring i hettegensar… Då har du gått feil, meinar eg.
Det skumle strøket var heldigvis bittelite, og brått var der berre velstand att. Gresk middag, god stemning.

Onsdag tok eg og Jo turen til Seattle. Eit lite døgn der før heimreise måtte jo rett og slett vere bra for sjela.
Seattle er litt som New York, berre utan alt det kjekke. Det er i alle fall intrykket eg fekk etter eit døgn. Det starta bra då, med fråtsing i sjukt god mat på ein restaurant eg ikkje hugsar namnet på nett no. Men dersom du skal til Seattle, så rop ut. Eg tok med eit rabattkort derifrå. 4 turar til, så får du noko. Usikker på om det er gratis middag, men noko er det.

Vi sjekka ut byen, som ikkje eigentleg var sånn sjukt stor. Og Seattle tok kvelden tidleg. Eg prøvde å få tak i mat rundt midnatt. Ingenting var opent, sånn utanom ein sushirestaurant eit par blocks up. Greitt uaktuelt.
“The Lion Bar er alltid open”, sa dei. “Om det ikkje er ein dag med frykteleg dårleg business, då.”
Denne onsdagen var ein slik ein.

For torsdagen fekk eg ein lapp med fem turisttips av ei hyggjeleg dame på ein pub. Vi måtte sjekke ut the Seattle Underground. Byen er jo bygd oppå ruinane av ei gammal utgåve. (“We’re fucked if there’s an earthquake”, sa dama. Eg lo. Ho lo ikkje.)
Vi måtte sjekke ut marknaden, vi måtte ta ein ferjebåt til Ban Brudge Island(?). Då eg dagen etter spurde respesjonisten på hotellet om kvar vi fann denne undergroundtouren, meinte han at vi absolutt ikkje burde bruke pengar på den. Det var skikkeleg drit, meinte han, og viste teiknet der tommelen vender ned. Så då droppa vi det.

Men marknaden var skikkeleg bra, sa han. “They are like throwing the fish and stuff…”
Vi trudde på han, og gjekk til marknaden. Og marknaden var ikkje særleg mykje meir spennande enn bodene som stiller seg opp i Førde sentrum under folkemusikkfestivalen kvar sommar. I’ve seen it all before. Men vi fekk oss frukost etterkvart. På ein diner. Eller. Hamburger, fries, milkshake, diet coke. Det er jo ikkje frukost. Det er fett. Og det var digg.

Vi traska rundt i sentrum, vi fann til slutt fergebåtane, men då var klokka sopass at vi måtte droppe det òg. Det var på tide å vende nasa heimover til Trøndelag. Nedsørpa og regntungt då vi kom heim, sjølvsagt.

Men turen, den var grisedigg! Eg har hatt ei herleg veke på ferie. Og eg har tatt bilete.
Dei ser du her!

Vi kom oss til Barcelona, og vi følte oss straks heime. Ikkje noko behov for kart her i gården, nei!

Vi åt ein heilt fantastisk nyttårsmiddag på ein eksklusiv restaurant midt på La Rambla:

Vi var så opptekne med å oppdage og oppleve at vi omtrent aldri såg innsida av hotellet vårt.

Vi vart nesten huka inn av Politiet.

Vi møtte mykje trivelege folk og fekk mange nye vennar.

Vi måtte sjølvsagt sjå denne gigantiske og voldsomme kyrkja alle pratar om. Segrada Familia.

Og eg måtte sjølvsagt ta eit bilete av meg sjølv ved denne nydelege severdigheita:

Og ved inngangen til det nye året var vi sjølvsagt vitne til eit heidundrande fyrverkeri vi kjem til å bære med oss minnene frå resten av livet:

I det store og heile, ein herleg tur!

Her kan du sjå fleire flotte fotos frå turen!

Asbjørn og Jo henta meg i leiligheita i Trondheim, natt til torsdag klokka 5. Vi køyrde til Oslo, og rakk akkurat fram til Gardermoen i tide. Du skulle berre visst kor høg stemning der var i bilen då vi låg bak ein traktor og ei tysk campingvogn på E6, medan klokka gjekk uforsvarleg fort framover.

Rett over klokka 16 torsdag var vi sjekka inn på Hotel Casa 400 i Amsterdam. Litt utanfor sentrumskjerna, men veldig ok standard til ein god pris.

Torsdagskvelden gjekk med til pasta bolognese og schnitzels og øl. Fredag vandra vi rundt i denne byen med kanalane. Eg måtte inrømme at Amsterdam faktisk var mykje finare enn kva eg hadde forventa, brusteinlagte flotte gater, gondolar og andre vassbaserte køyrety. Det var rett og slett idyllisk somme stader.

Vi fann ein triveleg fortauskafè på vår vandring gjennom byen. Thomaz trur eg den heitte. Nyopna, fekk vi vete etter å ha vore gode vennar med servitøren. Og det var ein triveleg kafè. Så triveleg at vi vart sitjande der i over 4 timar. Så triveleg at vi til og med fekk ei runde øl på huset. Maten var digg òg. Veldig digg.

Det var rett og slett skikkeleg feriestemning på fredagen. Total glede. Vi prøvde oss på utelivet på kveldstid òg, utan at dette var ein vill suksess.

Laurdagen skulle vi sjekke ut utstillinga “Living Tomorrow”. Ei utstilling om framtida, og korleis interiør og slikt vil sjå ut. Nye, spennande og inovative løysingar. Vi måtte litt utav sentrum for å få med oss dette. Vi sete oss på toget, og oppdaga raskt at vi var på feil tog, på veg til ein anna by. Ein halvtime seinare var vi på veg tilbake, og fann fram til riktig stasjon. Vi leita litt, og fann tilslutt bygninga kvar utstillinga heldt til. Men der såg så frykteleg stengt ut. Truleg fordi det var akkurat det der var. Stengt. Det viser seg at det som var marknadsført som ei utstilling verka meir som eit konferansesenter som innovative bedrifter kunne låne.

Bomtur?
Neida, vi fann ein bar som selde øl.
Og eit interiørkjøpesenter.

Laurdagskvelden måtte vi jo nesten sjekke ut dette berømte distriktet. Det raude. Eg såg føre meg at dette skulle vere lugubre greier. Det var det jo òg for så vidt, men den oversvømmande massen av turistar gjorde det heile litt uskyldig og komisk. Vi fann oss ein pub her, berre for å ta nokre pils før vi gjekk vidare for å ete middag. Men her vart vi verande heile kvelden, gitt. Omgitt av same typen amerikanarar eg møtte i England. Dei dumme på europatur. Og så var der eit hyggjeleg britisk utdrikkingslag vi kom i prat med, og stemninga stod i taket, og alt var berre fint. Allsang til Oasislåta Wonderwall og greier og greier. Etterkvart vart det nattmat på ein real restaurant litt lenger borti byen. Ørjan kunne melde om ein bedriten pasta, eg fekk på noke supergod pizza, og så vart det Wonderwall-allsang her òg. Tyskarane på nabobordet var med.

Søndagen var roleg. Trasking i sentrum. Shopping av klede for min del. Pannekaker, espresso, paracet, dårleg britisk frukost. Ein frekk gateunderhaldar som meinte alt under 10 euro var dårleg betaling for å få sjå på supershowet hans. Eg ga heller pengar til ein kar som hadde fått igang noko Razorlight på kassegitaren sin.

Og etter 4 dagar i Amsterdam, kan vel turen oppsummerast slik: Ein real bomtur, myke kartlesing, mykje mat, mykje øl, god stemning. Eit deilig avbrekk og ei fin helg på tur med flotte folk.

Flotte fotos frå ferietur? Åjada, sjekk dei ut!

Kanskje ein dag kjem her ein siste rapport frå The Big Apple.

Etter å ha registrert mykje info om oss sjølve, for kanskje å få vere med på Lettermanshowet traska vi inn i Central Park. Torfinn byrja kjapt å klage over kor føtene hans verka. Men han ville gå vidare, for han håpa på å få med seg nokre aper i Cenntral Park Zoo. Men dyrehagen var tydlegvis ikkje heilt i vater, så det endte til slutt med at vi traska på Fridays, for eit par øl og litt lønsj. Vidare gjekk turen til ein irsk bar.

Til middag stod pizza på menyen, frå ei lokal sjappe, rett nedanfor hotellet. Eg bestilte ein vanleg pizza. Typisk medium størrelse på norske restaurantar. Forskjellen mellom Noreg og USA er at ein liten pizza her, fort kan vege opp mot eitt kilo. Eg klarte med andre ord ikkje å ete opp.

Ferien i The Big Apple held fram. No er kvelden komen, og det ryktast at vi skal på konsert med eit band som kallar seg The Giraffs. Spennande.

Vi tok av frå Amsterdam i går ettermiddag i 14-tida. Då klokka hadde passert midnatt var der framleis sol utanfor flyet, og eg tykte det heile var veldig merkeleg. Vi landa på JFK-flyplassen rundt klokka 02:30. Sola hadde nett gått ned, men klokka var faktisk berre 20:30 lokal tid.

Ein liten kar med verdens trøyttaste blikk tok avtrykk av fingrane mine. “So, Ronny. Why are you here?”, spurde han, og løfta blikket så vidt over skranka. Han lurte vidare på kva eg dreiv med i Norge. Og så ønska han meg velkommen.

04:25 norsk tid hadde vi sjekka inn på eit overraskande stort hotellrom, med både kjøkken, stove, skap og bad og soverom og alt ein kunne trenge, i åttande etasje, 118 East 40th Street. Midt på Manhattan.
Vi traska ut i den relativt unge New York-kvelden, fekk oss eit heidundrande måltid på Friday’s for så å traske heimatt til hotellet for å få oss noko søvn.

I dag har vi ete ein mektig frukost med pannekaker, egg, bacon, brød og poteter, samt rikeleg med kaffi og appelsinjuice rett borti gata her. Ja, tilogmed ei dårleg gratisavis tukla vi med under frukosten. Torfinn var, og er framleis på jakt etter ein skreddar, men ingen kan oppdrive stofftypen han er på jakt etter. Vi traska bortover, fekk plutseleg auge på Empire State Building, og oppdaga at køen var ekstremt kort. Eg og Torfinn tok turen opp for å sjå på utsikta, medan Stian Eliassen sneik seg bortover mot ein seriøs fotobutikk dreve av ein gjeng konservative jøder. (Ein lokal NewYorkar kunne fortelje at damer ofte får dårleg service i denne butikken fordi det i følgje jødisk tradisjon er fy fy å prate med damer utanfor slekta. Eller noko slikt.) Stian skulle dit for å investere i dugande kamera.

Kva er dette? Jo, på veg opp til toppen av Empire State Building hadde dei jammen meg sett opp eit lite fotostudio der folk vart tekne bilete av framføre ein slik green screen. Deretter vart utsikt over New York manipulert inn bak dei. Ærleg talt. Kven betalar for å få eit slikt bilete, når dei likevel skal opp på toppen, sånn reint fysisk? Sånn på ekte?
Morsomt.

Vidare har vi shoppa rikeleg med ting og tang, og vi har dansa oss opp og ned streets og avenues, gjennom subway-systemet, gjennom Soho.

Og no sit vi på hotellet, på ein fredag ettermiddag med ferske doughnuts og øl. Og så høyrer vi på p3Natt. Fin vorspielmusikk.