No, 24 timar seinare tenkte eg at det var på tide å finne ein fin plass til vinglasa i eitt av skapa mine. Eg skulle til å ta opp det eine glaset, men det glapp.

Det glapp, vippa litt fram og tilbake, og før eg fekk tak i det, hadde det allereie vippa inn i eitt av dei andre glasa. No var der plutseleg to glas som vippa, og eg vart brått forvirra. Men før eg klarte å summe meg var begge glasa på veg ned mot bakken.

Og det skal eg fortelje deg. Dei spratt fram og tilbake mellom komfyr og vegg, mellom IKEA-pose og søppelbøtte, medan små bitar etterkvart vart løyste frå resten. Først knakk glasa sånn midt imellom toppen og bunnen. Det eine enda ferda si der. I to delar og litt ymse småbitar. Det andre var ein snartur bortom hjørnet ved komfyren og fekk seg difor eit par ekstra slag. Det vert småbitar av slikt!

Så då sit eg her, med eitt einaste vinglas. Det er kanskje sjølve kjenneteiknet på einsemd. Trur eg. Eitt vinglas, ein ny vinopnar, og støvsugaren full av glasbrot.
Nei, vent no. Det er ikkje einsemd. Det er kjenneteiknet på alkoholisme.

Men eg er ikkje alkoholikar, altså. Berre frykteleg klumsete.